Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. by\u0142o tragedi\u0105. Niezale\u017cnie od motyw\u00f3w, jakie kierowa\u0142y Wojciechem Jaruzelskim, pacyfikacja polskiego spo\u0142ecze\u0144stwa op\u0142acona zosta\u0142a \u017cyciem i cierpieniem wielu os\u00f3b, zmarnowana zosta\u0142a ca\u0142a dekada w rozwoju Polski. Bo mimo niebywa\u0142ej koncentracji w\u0142adzy i rozbudowy aparatu przemocy pod koniec lat 80. pa\u0144stwo praktycznie przestawa\u0142o istnie\u0107, a spo\u0142ecze\u0144stwo osuwa\u0142o si\u0119 w anomi\u0119.
\n
\nTo doskona\u0142a nauczka pokazuj\u0105ca, \u017ce przynajmniej w Polsce polityczna wola i nieskr\u0119powana w\u0142adza to zbyt ma\u0142o, by skutecznie wprowadza\u0107 dobre\/z\u0142e zmiany. Dlatego wszelkie pr\u00f3by wprowadzania re\u017cimu autorytarnego w kontek\u015bcie tragicznej pami\u0119ci historycznej dzi\u015b zawsze ko\u0144czy\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0105 fars\u0105. Coraz trudniej zrozumia\u0142e wypowiedzi Jaros\u0142awa Kaczy\u0144skiego doskonale to potwierdzaj\u0105. Podobnie jak ca\u0142a machina pisowskiej propagandy i fa\u0142szowania historii budowana w pogardliwym przekonaniu, \u017ce Polacy s\u0105 bezmy\u015blnymi g\u0142upkami, ciemnym ludem, kt\u00f3ry wszystko kupi.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie bez sensu jest budowanie bezpo\u015brednich analogii mi\u0119dzy re\u017cimem PRL a re\u017cimem w\u0142adzy PiS. Jedyna, jaka mi si\u0119 nasuwa, to ju\u017c coraz wyra\u017aniejsza rozbie\u017cno\u015b\u0107 mi\u0119dzy polityczn\u0105 wol\u0105 i uzurpatorskimi zakusami w\u0142adzy a mo\u017cliwo\u015bci\u0105 realizowania w oparciu o t\u0119 w\u0142adz\u0119 rozs\u0105dnego planu. W konsekwencji nawet je\u015bli nie pozbiera si\u0119 opozycja, to po prostu nast\u0105pi dekompozycja pa\u0144stwa, kt\u00f3re nigdy nie wyjdzie z fazy radosnej destrukcji do fazy rekonstrukcji instytucjonalnej.<\/p>\n
I ju\u017c wida\u0107, \u017ce ta rekonstrukcja i refleksja nad ni\u0105 powinna by\u0107 g\u0142\u00f3wnym zadaniem intelektualnym si\u0142, kt\u00f3re definiuj\u0105 si\u0119 niekoniecznie antypisowsko, tylko w odniesieniu do przysz\u0142o\u015bci i realnych wyzwa\u0144 z ni\u0105 zwi\u0105zanych.<\/p>\n
Wik\u0142anie wszystkich strategicznych kwestii w aktualny sp\u00f3r polityczny grozi niestety niebezpiecznymi pu\u0142apkami. Tak jest cho\u0107by z dyskusj\u0105 o reformie systemu edukacji. Obrona przed karko\u0142omnym i anachronicznym pomys\u0142em PiS ze wzgl\u0119du na polityczn\u0105 logik\u0119 przekszta\u0142ci\u0142a si\u0119 w obron\u0119 poprzedniego systemu. Brakuje natomiast energii na dyskusj\u0119, jaka powinna by\u0107 szko\u0142a przysz\u0142o\u015bci – bo takiej szko\u0142y nie proponowa\u0142 system gimnazjalny w dotychczasowym wydaniu ani te\u017c nie proponuje wizja minister Zalewskiej.<\/p>\n
Grzech drugi dominacji sporu politycznego w debacie publicznej to rosn\u0105cy jej prowincjonalizm. Wystarczy dla odtrutki dla polskich stacji informacyjnych prze\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 na CNN, BBC lub Al Jazeer\u0119, by zobaczy\u0107, \u017ce Jaros\u0142aw Kaczy\u0144ski i rz\u0105d PiS nie jest najwa\u017cniejszym problemem wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata, tylko symptomem problemu znacznie powa\u017cniejszego, co ponuro, ale do\u015b\u0107 precyzyjnie zdefiniowa\u0142 ostatnio Franco Berardi \u201aBifo\u2019 w tek\u015bcie witaj\u0105cym nadchodz\u0105cy 2017 rok<\/strong><\/a>:<\/p>\n The hundredth anniversary of the Soviet Revolution will likely coincide with a global collapse. The oft-announced recovery is not coming, and a rightist wave with racist undertones is mounting.<\/p>\n The collapse of capitalism will be interminable and enormously destructive, as long as a new subjectivity does not emerge and a different social model does not develop. The subjectivity that in the nineteenth century was expressed by the workers\u2019 movement appears today so disintegrated that we cannot imagine any possible recomposition in the near future.<\/p>\n The anti-financial uprisings of 2011 have not succeeded in reversing the route of financial plunder, and the European leftist parties have accepted austerity politics, even if this betrayal is likely to provoke their final defeat.<\/p>\n The dynamics that led to the ascent of the Nazis and then to the Second World War are back. Contemporary nationalist parties are echoing what Hitler said to the impoverished workers of Germany: you are not defeated and exploited workers, but national warriors, and you will win. They did not win, but they destroyed Europe. They will not win this time either, but they are poised to destroy the world.<\/p><\/blockquote>\n Gin\u0105ce przy milczeniu \u015bwiata Aleppo jest ponur\u0105 zapowiedzi\u0105 czas\u00f3w, jakie nadchodz\u0105. Gdyby tyle os\u00f3b, ile wczoraj, 13 grudnia, wysz\u0142o protestowa\u0107 przeciwko w\u0142adzy PiS, stan\u0119\u0142o pod has\u0142em solidarno\u015bci z mieszka\u0144cami Aleppo efekt demonstracji by\u0142by znacznie pot\u0119\u017cniejszy. Bo nowej solidarno\u015bci potrzebuje dzi\u015b \u015bwiat i takiej solidarno\u015bci te\u017c najbardziej boi si\u0119 obecna w\u0142adza.<\/p>\n Niestety,\u00a0brakuje nam wyobra\u017ani, jak\u0105 mieli nasi przodkowie potrafi\u0105cy lokalne polskie walki \u0142\u0105czy\u0107 z uniwersaln\u0105 stawk\u0105. Wspomn\u0119 tylko mego ulubionego Tadeusza Ko\u015bciuszk\u0119. Pozbawieni tej wyobra\u017ani, nie dostrzegamy, \u017ce uczestniczymy w farsie, gdy tymczasem \u015bwiat dryfuje w kierunku tragedii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. by\u0142o tragedi\u0105. Niezale\u017cnie od motyw\u00f3w, jakie kierowa\u0142y Wojciechem Jaruzelskim, pacyfikacja polskiego spo\u0142ecze\u0144stwa op\u0142acona zosta\u0142a \u017cyciem i cierpieniem wielu os\u00f3b, zmarnowana zosta\u0142a ca\u0142a dekada w rozwoju Polski. Bo mimo niebywa\u0142ej koncentracji w\u0142adzy i rozbudowy aparatu przemocy pod koniec lat 80. pa\u0144stwo praktycznie przestawa\u0142o istnie\u0107, a spo\u0142ecze\u0144stwo osuwa\u0142o si\u0119 w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2867"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2867"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2867\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2872,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2867\/revisions\/2872"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2867"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2867"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2867"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}