{"id":3032,"date":"2017-04-24T11:49:02","date_gmt":"2017-04-24T09:49:02","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=3032"},"modified":"2017-04-24T12:21:39","modified_gmt":"2017-04-24T10:21:39","slug":"wybory-we-francji-koniec-europy-odwolany","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2017\/04\/24\/wybory-we-francji-koniec-europy-odwolany\/","title":{"rendered":"Wybory we Francji. Koniec Europy odwo\u0142any?"},"content":{"rendered":"

\"c-gbig1xkaafyho\"Dzielenie sk\u00f3ry na \u017cywym nied\u017awiedziu polityki to ryzykowne zaj\u0119cie, ale bez ryzyka nie ma te\u017c zabawy. Trudno wi\u0119c, powiedzmy, \u017ce Emmanuel Macron zosta\u0142 w niedziel\u0119 wybrany na prezydenta Francji. Formalnie musi si\u0119 jeszcze odby\u0107 druga tura wybor\u00f3w, w kt\u00f3rej czeka go rywalizacja z Marine Le Pen, ale stawk\u0105 w tej chwili nie jest ju\u017c Pa\u0142ac Elizejski, tylko do jakiego stopnia liderka Frontu Narodowego zdo\u0142a skonsolidowa\u0107 sw\u00f3j elektorat i prze\u0142o\u017cy\u0107 t\u0119 mobilizacj\u0119 na wynik w wyborach parlamentarnych w czerwcu tego roku.
\n
\nFrancja ma prezydencki system w\u0142adzy, wi\u0119c walka o \u017cyrandole w Pa\u0142acu Elizejskim to najwa\u017cniejszy punkt demokratycznej gry nad Sekwan\u0105. Ale tym razem sytuacja jest niezwyk\u0142a – do Pa\u0142acu wprowadzi si\u0119 cz\u0142owiek bez w\u0142asnego zaplecza politycznego, dominuj\u0105ce partie – republika\u0144ska i socjalistyczna – dosta\u0142y od wyborc\u00f3w czerwone kartki, socjali\u015bci po kl\u0119sce w wyborach prezydenckich mog\u0105 mie\u0107 problem z podniesieniem si\u0119. Marine Le Pen umocni\u0142a si\u0119 z kolei i wesz\u0142a do politycznego g\u0142\u00f3wnego nurtu, monopolizuj\u0105c ju\u017c praktycznie polityczny g\u0142os kontrspo\u0142ecze\u0144stwa francuskiego „pasa rdzy”, czyli okr\u0119g\u00f3w poprzemys\u0142owych. Znakomicie opisuje t\u0119 sytuacj\u0119 Christophe Guilluy w swych badaniach nad faktyczn\u0105 demodernizacj\u0105 francuskich peryferii, w kt\u00f3rych mieszka ok. 40 proc. elektoratu.<\/p>\n

Wszystko wskazuje na to, \u017ce g\u0142os tych peryferii b\u0119dzie silnie reprezentowany w nowym, poczerwcowym parlamencie przez Front Narodowy. Jakie zaplecze do tego czasu zbuduje Emmanuel Macron? Bo ono dopiero zdecyduje, jak b\u0119dzie wygl\u0105da\u0142 rzeczywisty program polityczny. Z za\u0142o\u017cenia jest on bardzo proeuropejski i zapowiada zwrot w debacie o przysz\u0142o\u015bci Unii Europejskiej. Odpowiedzi\u0105 na Brexit b\u0119dzie konsolidacja, a nie rozlu\u017anienie. Tendencji tej nie zagro\u017c\u0105 wybory w Niemczech. Wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce jest szansa na wyj\u015bcie z europejskiego impasu, co jednak nie b\u0119dzie przyjemne dla takich kraj\u00f3w jak Polska. Bo przecie\u017c polityka zagraniczna i wewn\u0119trzna Jaros\u0142awa Kaczy\u0144skiego czy Viktora Orbana zak\u0142ada os\u0142abienie i dezintegracj\u0119 Unii. Ale ta karta w\u0142a\u015bnie wypada z gry. Kaczy\u0144ski mo\u017ce dalej ni\u0105 gra\u0107, ale ze skutkiem podobnym jak podczas g\u0142osowania w sprawie Donalda Tuska. Czeka nas wi\u0119c albo zwrot w naszej polityce (r\u00f3wnie\u017c w wymiarze wewn\u0119trznym), albo dalsza marginalizacja w uk\u0142adzie mi\u0119dzynarodowym.<\/p>\n

Co jednak oznacza wyb\u00f3r Macrona w szerszej perspektywie? Jego wyb\u00f3r i sama kampania oznacza we francuskim kontek\u015bcie rewolucj\u0119 – jak napisa\u0142 Marek Beylin w „Gazecie Wyborczej”, V Republika dobieg\u0142a ko\u0144ca, instytucjonalny model polityki we Francji wyczerpa\u0142 si\u0119. Rewolucyjny moment oznacza, \u017ce najmniej istotne jest, czy Macron b\u0119dzie dobrym czy z\u0142ym prezydentem, tylko czy i jakie inne si\u0142y polityczne\u00a0(poza skrajn\u0105 prawic\u0105) ujawni\u0105 si\u0119, by kszta\u0142towa\u0107 otwart\u0105 przestrze\u0144 nowymi projektami. Wielkie wyzwanie czeka lewic\u0119, kt\u00f3ra je\u015bli chce wr\u00f3ci\u0107 do gry, musi zacz\u0105\u0107 gra\u0107 strategicznie na Republik\u0119 Europejsk\u0105. Przekonanie, \u017ce mo\u017cna jeszcze skutecznie tworzy\u0107 socjaldemokracj\u0119 lub socjalizm w jednym kraju, jest najlepszym sposobem na wzmacnianie prawicowego populizmu i budow\u0119 narodowego socjalizmu. W tym sensie proeuropejski Macron eliminuj\u0105c lewic\u0119 we Francji, stwarza jednocze\u015bnie szans\u0119 na jej rekonstrukcj\u0119 w wymiarze europejskim.<\/p>\n

To wszystko pod warunkiem, \u017ce ludzie lewicy, zw\u0142aszcza w Polsce, odrobi\u0105 klasyczne lektury i przestan\u0105 por\u00f3wnywa\u0107 Emmanuela Macrona do Ryszarda Petru, wytykaj\u0105c mu banksterstwo i wszystkie inne, \u0142atwe do wytkni\u0119cia grzechy. Nawet je\u015bli Macron jest odpowiednikiem Ludwika Bonaparte, stawk\u0105 nie jest on sam, tylko Nowa Republika, kt\u00f3rej mo\u017cliwo\u015b\u0107 jego wyb\u00f3r otwiera, i to w wymiarze europejskim (o ile nie zabraknie nam historycznej i politycznej wyobra\u017ani).<\/p>\n

To wszystko zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce w ci\u0105gu najbli\u017cszych dw\u00f3ch tygodni francuska rewolucja nie wyrwie si\u0119 spod kontroli. Oczekiwanie na ostateczny werdykt francuskich wyborc\u00f3w umil\u0119 sobie, ogl\u0105daj\u0105c w najbli\u017cszy czwartek „Uleg\u0142o\u015b\u0107” w berli\u0144skim Deutsches Theater.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzielenie sk\u00f3ry na \u017cywym nied\u017awiedziu polityki to ryzykowne zaj\u0119cie, ale bez ryzyka nie ma te\u017c zabawy. Trudno wi\u0119c, powiedzmy, \u017ce Emmanuel Macron zosta\u0142 w niedziel\u0119 wybrany na prezydenta Francji. Formalnie musi si\u0119 jeszcze odby\u0107 druga tura wybor\u00f3w, w kt\u00f3rej czeka go rywalizacja z Marine Le Pen, ale stawk\u0105 w tej chwili nie jest ju\u017c Pa\u0142ac […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,96,21,223,49,120,8,258,6,124,50],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3032"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3032"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3032\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3036,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3032\/revisions\/3036"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3032"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3032"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3032"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}