{"id":3995,"date":"2018-07-02T08:11:57","date_gmt":"2018-07-02T06:11:57","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=3995"},"modified":"2018-07-02T14:45:33","modified_gmt":"2018-07-02T12:45:33","slug":"zycie-i-teatr-wojna-i-emigracja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2018\/07\/02\/zycie-i-teatr-wojna-i-emigracja\/","title":{"rendered":"\u017bycie i teatr – wojna i emigracja"},"content":{"rendered":"
\"\"

Pole minowe, re\u017c. Lola Arias, Fot. Tristram Kenton<\/p><\/div>\n

„Pole minowe”, argenty\u0144ski spektakl Loli Arias<\/a> <\/strong>o wojnie o Malwiny\/Falklandy w 1982 r., wydarzeniu odleg\u0142ym i obcym, robi piorunuj\u0105ce wra\u017cenie. Wojna, im bardziej absurdalny jej pow\u00f3d, tym bardziej staje si\u0119 prawdopodobna. I prawdziwe \u017cniwo zbiera dopiero po zako\u0144czeniu.<\/p>\n

\"\"

Pole minowe, re\u017c. Lola Arias, fot. Tristram Kenton<\/p><\/div>\n

Lola Arias do udzia\u0142u w spektaklu zaprosi\u0142a weteran\u00f3w wojny: trzech Brytyjczyk\u00f3w i trzech Argenty\u0144czyk\u00f3w. Brytyjczycy nie m\u00f3wi\u0105 po hiszpa\u0144sku, Argenty\u0144czycy nie znaj\u0105 angielskiego. \u0141\u0105czy ich wsp\u00f3lne zaanga\u017cowanie w zbrojny konflikt o wysepki na po\u0142udniowym Atlantyku, punkt sporny mi\u0119dzy Wielk\u0105 Brytani\u0105 a Argentyn\u0105. W 1982 r. Leopoldo Galtieri, prezydent Argentyny (trwa\u0142y rz\u0105dy junty wojskowej), uzna\u0142, \u017ce atak na Malwiny\/Falklandy i patriotyczna mobilizacja b\u0119dzie dobrym remedium na rosn\u0105ce spo\u0142eczne niezadowolenie. Atakuj\u0105c, zrobi\u0142 prezent Margaret Thatcher, kt\u00f3ra tak\u017ce szuka\u0142a powodu do spo\u0142ecznej mobilizacji.<\/p>\n

Wojna po wojnie<\/h2>\n

Wojna trwa\u0142a kilkadziesi\u0105t dni, poch\u0142on\u0119\u0142a setki ofiar. Cho\u0107 i tak, jak wspomina jeden z bohater\u00f3w, Brytyjczyk, kt\u00f3ry po s\u0142u\u017cbie w Royal Navy przekwalifikowa\u0142 si\u0119 i zosta\u0142 psychoterapeut\u0105, bardziej ponur\u0105 statystyk\u0119 przynios\u0142y samob\u00f3jstwa weteran\u00f3w pogr\u0105\u017conych w depresji i w stresie po wojennej traumie. „Pole minowe” jest \u015bwietnie skonstruowan\u0105 i opowiedzian\u0105 histori\u0105 \u015bwiadk\u00f3w, kt\u00f3rzy w 1982 r. chcieli si\u0119 wzajemnie pozabija\u0107, dzi\u015b graj\u0105 razem na scenie starsi o 36 lat i do\u015bwiadczenie \u015bwiata, kt\u00f3rego ta wojna by\u0142a zapowiedzi\u0105.<\/p>\n

Bo cho\u0107 absurdalna, zamyka\u0142a pewn\u0105 epok\u0119, kt\u00f3rej wyr\u00f3\u017cnikiem by\u0142y dyktatury wojskowe nie tylko w Ameryce Po\u0142udniowej, lecz przecie\u017c tak\u017ce w Polsce czy Turcji. Rz\u0105dy silnej r\u0119ki mia\u0142y by\u0107 odpowiedzi\u0105 na postindustrialn\u0105 restrukturyzacj\u0119 spo\u0142ecze\u0144stw i nasilaj\u0105c\u0105 si\u0119 presj\u0119 globalizacyjn\u0105 (jeszcze nikt nie u\u017cywa\u0142 tego poj\u0119cia, ale uwolniony w 1971 r. kapita\u0142 finansowy dobija\u0142 si\u0119 do przysz\u0142ych potencjalnych rynk\u00f3w). Margaret Thatcher, kt\u00f3ra obj\u0119\u0142a w\u0142adz\u0119 w 1979 r., zaproponowa\u0142a alternatyw\u0119 dla w\u0142adzy si\u0142y zbrojnej – si\u0142\u0119 wolnego rynku z si\u0142\u0105 zbrojn\u0105 w tle. Wojna o Malwiny\/Falklandy pokaza\u0142a w spektakularny spos\u00f3b, gdzie jest przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

Nowy, neoliberalny \u015bwiat<\/h2>\n

Bohaterowie Loli Arias s\u0105 ofiarami nie tylko samej wojny, ale te\u017c w\u0142a\u015bnie powojennego \u015bwiata: pozostawieni sami sobie w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym „there is no such thing as society”. 36 lat, jakie up\u0142yn\u0119\u0142y od konfliktu, to zmaganie nie tylko z wojenn\u0105 traum\u0105, ale tak\u017ce z codziennym \u017cyciem: uciekaj\u0105c\u0105 prac\u0105 i rozpadaj\u0105cym si\u0119 nowoczesnym spo\u0142ecze\u0144stwem. Argenty\u0144ska re\u017cyserka integruje bohater\u00f3w poprzez opowie\u015b\u0107, scena teatru zas\u0142ania ruiny dawnych imperi\u00f3w, pozostaj\u0105 zwyk\u0142a empatia i mo\u017cliwo\u015b\u0107 przyja\u017ani mimo braku j\u0119zykowego porozumienia. Wrogo\u015b\u0107 zast\u0119puje g\u0142\u0119bsza wsp\u00f3lnota los\u00f3w.<\/p>\n

\"\"

Lawrence z Arabii, re\u017c. Weronika Szczawi\u0144ska<\/p><\/div>\n

„Pole minowe” mocnym akcentem zwie\u0144czy\u0142o sezon w warszawskim Teatrze Powszechnym, kt\u00f3rego ko\u0144c\u00f3wk\u0119 zdominowa\u0142y opowie\u015bci o migracjach: „Sprawiedliwo\u015b\u0107”<\/strong><\/a> Micha\u0142a Zadary o wygnaniu z Polski w 1968 r., „Lawrence z Arabii”<\/strong><\/a> Weroniki Szczawi\u0144skiej, „Second Exile”<\/strong> <\/a>Olivera Frljicia, „Uchod\u017a! Kurs uciekania dla pocz\u0105tkuj\u0105cych”<\/strong><\/a> Alicji Borkowskiej, w pewnym te\u017c sensie „New Territory”<\/strong><\/a> Krzysztofa Garbaczewskiego. To nawarstwienie pozwala jednak zrozumie\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy „migracjami nowoczesno\u015bci”, do kt\u00f3rych nale\u017ca\u0142o wygnanie po Marcu 1968, a „migracjami ponowoczesnymi”.<\/p>\n

Zawsze mo\u017cesz uciec<\/h2>\n

W 1968 r. g\u0142\u00f3wnym zarz\u0105dzaj\u0105cym procesem wygnania i migracji by\u0142o wszechobecne pa\u0144stwo, dzi\u015b ludzie uciekaj\u0105 g\u0142\u00f3wnie przed brakiem pa\u0144stwa. Bohaterowie „Lawrence’a z Arabii” czy „Uchod\u017a” przypominaj\u0105 weteran\u00f3w ze sztuki Arias: s\u0105 sami i gor\u0105czkowo pr\u00f3buj\u0105 zrekonstruowa\u0107 tam, gdzie s\u0105, kawa\u0142ek ojczyzny, miejsce, w kt\u00f3rym w miar\u0119 bezpiecznie b\u0119d\u0105 mogli \u017cy\u0107 dalej. W wymiarze symbolicznym wszyscy s\u0105 ofiarami tej ma\u0142o istotnej wojny na peryferiach \u015bwiata. Ostatniej wojny nowoczesnej i pierwszej hybrydowej, rozgrywanej g\u0142\u00f3wnie w przestrzeni medialnej, w konwencji spo\u0142ecze\u0144stwa spektaklu, niczym mecz.<\/p>\n

\"\"

Uchod\u017a! Kurs uciekania dla pocz\u0105tkuj\u0105cych, re\u017c. Alicja Borkowska<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Pole minowe”, argenty\u0144ski spektakl Loli Arias o wojnie o Malwiny\/Falklandy w 1982 r., wydarzeniu odleg\u0142ym i obcym, robi piorunuj\u0105ce wra\u017cenie.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3996,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[21,197,56,24,257,20,49,120,95,294,44,82,167,70],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3995"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3995"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3995\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4002,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3995\/revisions\/4002"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3996"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3995"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3995"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3995"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}