{"id":4273,"date":"2018-12-07T08:34:22","date_gmt":"2018-12-07T07:34:22","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=4273"},"modified":"2018-12-07T09:10:15","modified_gmt":"2018-12-07T08:10:15","slug":"rewolucja-ktora-trwa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2018\/12\/07\/rewolucja-ktora-trwa\/","title":{"rendered":"Rewolucja, kt\u00f3ra trwa"},"content":{"rendered":"
\"\"

Fot. Edwin Bendyk<\/p><\/div>\n

„Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o”<\/strong><\/a> to najlepszy dow\u00f3d, \u017ce rewolucja zapocz\u0105tkowana 40-dniowym sejmowym protestem os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bciami trwa. Godno\u015bci nie mo\u017cna nikomu odebra\u0107, ale w okrutnym, darwinowskim spo\u0142ecze\u0144stwie o jej uznanie trzeba walczy\u0107.\u00a0<\/p>\n

Teatr 21<\/strong><\/a> prowadz\u0105cy wsp\u00f3lnie z Biennale Warszawy\u00a0Centrum Sztuki W\u0142\u0105czaj\u0105cej: Downtown<\/strong><\/a> tworz\u0105 aktorzy z niepe\u0142nosprawno\u015bciami – tytu\u0142 podpowiada, \u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 dolegliwo\u015bci\u0105 jest zesp\u00f3\u0142 Downa. Wielokrotnie ju\u017c opisywa\u0142em produkcje T21, pokazuj\u0105c, \u017ce przedsi\u0119wzi\u0119cie prowadzone od ponad dekady przez Justyn\u0119 Sobczyk to nie akcja charytatywna ani projekt terapeutyczny, tylko profesjonalny teatr.<\/p>\n

Pracuj\u0105cy w nim arty\u015bci i artystki rozwijaj\u0105 oryginalny j\u0119zyk, tak by jak najlepiej wykorzysta\u0107 sw\u00f3j potencja\u0142 – baga\u017c niepe\u0142nosprawno\u015bci na scenie staje si\u0119 artystycznym zasobem uruchamianym, by opowiada\u0107 o \u015bwiecie w spos\u00f3b, jakiego nie zobaczymy na deskach teatru g\u0142\u00f3wnego nurtu.<\/p>\n

Gniew i protest<\/h2>\n

„Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o” to opowie\u015b\u0107 o sejmowym prote\u015bcie matek os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bciami i ich podopiecznych. Pami\u0119tamy doskonale sceny pogardy i cynizmu ze strony polityk\u00f3w, kt\u00f3rzy potraktowali dramatyczny bunt jako kolejny kryzys do efektywnego zarz\u0105dzenia, tak by jak najmniej wyda\u0107 z publicznej kasy i jak najmniej straci\u0107 w sonda\u017cach. Do polityk\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142y spo\u0142eczne rzesze z bezinteresownym hejtem przeciwko wszystkiemu, co inne, odmienne, gorsze.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie nie zabrak\u0142o reakcji przeciwnych – mobilizacji empatii i wsp\u00f3\u0142czucia, a tak\u017ce refleksji. Jacek Karnowski, prezydent Sopotu, miasta promuj\u0105cego si\u0119 rozwini\u0119t\u0105 polityk\u0105 spo\u0142eczn\u0105, szczerze przyzna\u0142 podczas jednej z dyskusji, \u017ce pod wp\u0142ywem sejmowego protestu przeprowadzi\u0142 w mie\u015bcie audyt stanu troski o osoby z niepe\u0142nosprawno\u015bciami. Okaza\u0142o si\u0119, jak wiele jest do zrobienia, by w pe\u0142ni zaopatrzy\u0107 potrzeby zwi\u0105zane cho\u0107by z dost\u0119pem takich os\u00f3b do przestrzeni publicznej.<\/p>\n

Spektakl godno\u015bci<\/h2>\n

„Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o” nie jest jednak spektaklem dokumentalnym, cho\u0107 posi\u0142kuje si\u0119 faktami, a na scenie odgrywane s\u0105 konkretne osoby, z Jaros\u0142awem Kaczy\u0144skim w\u0142\u0105cznie. To spektakl o godno\u015bci i narastaj\u0105cym gniewie przeciwko codziennemu upokorzeniu, jakiego musz\u0105 doznawa\u0107 osoby z niepe\u0142nosprawno\u015bciami i szerzej – wszyscy inni, odbiegaj\u0105cy od spo\u0142ecznej normy daj\u0105cej prawo do funkcjonowania bez szykan w przestrzeni publicznej, \u017cyciu zawodowym, kulturze.<\/p>\n

Z gniewu rodzi si\u0119 dzia\u0142anie, jego przestrzeni\u0105 jest scena, na kt\u00f3rej aktorzy i aktorki zaczynaj\u0105 gra\u0107 samych siebie, uniewa\u017cniaj\u0105c swoj\u0105 fizyczn\u0105 kondycj\u0119 – artysta z niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 graj\u0105cy osob\u0119 z zespo\u0142em Downa jakby na mocy podw\u00f3jnej negacji porzuca swoj\u0105 niepe\u0142nosprawno\u015b\u0107 i staje przed widzami jako autonomiczny podmiot, pe\u0142nowymiarowa osoba, aktor – ale nie tylko teatralny, lecz aktor swojej w\u0142asnej historii.<\/p>\n

Arystonomia<\/h2>\n

„Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o” to jakby inscenizacja „Arystonomii” Borysa Akunina. Akunin w swej powie\u015bci podejmuje kwesti\u0119 godno\u015bci, swoj\u0105 opowie\u015b\u0107 tak\u017ce umiejscawiaj\u0105c w rewolucyjnym kontek\u015bcie. Godno\u015bci, owszem, nie mo\u017cna nikomu odebra\u0107. Ale godno\u015b\u0107 przynale\u017cna ka\u017cdemu to tak\u017ce moralne zobowi\u0105zanie do walki o jej uznanie, gdy tego uznania brakuje. Akunin tak\u0105 aktywn\u0105 godno\u015b\u0107 nazywa arystonomi\u0105, cech\u0105, w jakiej wyra\u017ca si\u0119 pe\u0142nia cz\u0142owiecze\u0144stwa. „Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o” to spektakl arystonomii w dzia\u0142aniu i najlepsza ilustracja jej si\u0142y.<\/p>\n

Spektakl jest owocem wsp\u00f3\u0142pracy zespo\u0142u T21 i Biennale Warszawa<\/strong><\/a>. Beata Bandurska, Martyna Peszko i Maciej Pesta z Biennale s\u0105 \u015bwietnymi partnerami, ich udzia\u0142 poza gr\u0105 aktorsk\u0105 wnosi tak\u017ce dodatkowy kontekst wzmacniaj\u0105cy przekaz, \u017ce poj\u0119cie normy, sprawno\u015bci i niepe\u0142nosprawno\u015bci jest wzgl\u0119dne. Wszyscy jeste\u015bmy niepe\u0142nosprawni i wszyscy jeste\u015bmy sprawni. Granica ma charakter jedynie umowny, wynikaj\u0105cy nie tyle z braku empatii, ile ograniczonej wyobra\u017ani niepozwalaj\u0105cej dostrzec podmiotu w Innym.<\/p>\n

„Rewolucja, kt\u00f3rej nie by\u0142o” to najwa\u017cniejszy i najmocniejszy spektakl w dorobku Teatru 21, aktorki i aktorzy daj\u0105 z siebie wszystko, a nawet jeszcze wi\u0119cej, wspomagani przez znakomit\u0105 muzyk\u0119 na \u017cywo tworzon\u0105 przez zesp\u00f3\u0142 Pokusa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To najlepszy dow\u00f3d, \u017ce rewolucja zapocz\u0105tkowana 40-dniowym sejmowym protestem os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bciami trwa.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4275,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,279,21,197,56,257,120,8,95,6,124,73,294,44,82,277,70],"tags":[323],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4273"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4273"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4273\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4279,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4273\/revisions\/4279"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4275"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4273"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4273"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4273"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}