Wczoraj przy\u0142\u0105czy\u0142em si\u0119 do obchod\u00f3w Mi\u0119dzynarodowego dnia niezgody na masow\u0105 inwigilacj\u0119, dzi\u015b ma\u0142e uzupe\u0142nienie pokazuj\u0105ce, jak z\u0142o\u017cona jest kwestia inwigilacji, zaufania do pa\u0144stwa i innych aktor\u00f3w sfery publicznej, zw\u0142aszcza medi\u00f3w. Z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 t\u0119 doskonale ilustruj\u0105 trzy wa\u017cne teksty , jakie ukaza\u0142y si\u0119 w ostatnich miesi\u0105cach w ameryka\u0144skich czasopismach.<\/p>\n
Kluczowy wyszed\u0142 spod pi\u00f3ra Alana Rusbridgera, redaktora „The Guardian”, gazety kt\u00f3ra pomog\u0142a Edwardowi Snowdenowi ujawni\u0107 tajne materia\u0142y National Security Agency. Dziennikarz na \u0142amach „New York Review of Books”<\/a> dok\u0142adnie t\u0142umaczy udzia\u0142 swej gazety i kwestionuje stanowisko rz\u0105du Wielkiej Brytanii, kt\u00f3ry chcia\u0142 za wszelk\u0105 cen\u0119 zablokowa\u0107 „wolno\u015b\u0107 prasy”. Jednocze\u015bnie Rusbridger pokazuje, jak bardzo nieadekwatne by\u0142y dzia\u0142ania w\u0142adzy wobec wsp\u00f3\u0142czesnych technologii – jaki sens mia\u0142 bowiem nakaz zniszczenia twardych dysk\u00f3w w redakcji „Guardiana”, skoro wiadomo by\u0142o, \u017ce kopie dokument\u00f3w Snowdena znajduj\u0105 si\u0119 tak\u017ce w innych miejscach, poza brytyjsk\u0105 jurysdykcj\u0105? Rusbridger ostrzega przed bezpieczniack\u0105 pasj\u0105 pods\u0142uchiwania:<\/p>\n Without some sort of wider debate now, it\u2019s difficult to see what would restrict the intelligence business from asking for more. It\u2019s estimated that there are around five million\u00a0CCTV<\/acronym> cameras in the UK. It is surely only a matter of time before someone suggests hooking these cameras up to facial recognition software (of the sort that even Google currently fears to release) and perhaps also switching on street microphones so they can pick up conversations, too.<\/p><\/blockquote>\n Argumenty Rusbridgera rozje\u017cd\u017ca na zimno Amitai Etzioni w „The Atlantic”<\/a> – filozof stosuj\u0105c klasyczn\u0105 analiz\u0119 logiczn\u0105 i semantyczn\u0105 wypowiedzi redaktora „Guardiana” wykazuje mu sprzeczno\u015bci, niesp\u00f3jno\u015bc aksjologiczn\u0105, pust\u0105 retoryk\u0119 i brak odpowiedzi na rzeczywi\u015bcie kluczowe pytanie: kto ma strzec stra\u017cnik\u00f3w? Czy samozwa\u0144czy stra\u017cnik, jakim jest prasa? Czy rzeczywi\u015bcie redaktorom nale\u017cy bardziej wierzy\u0107, ni\u017c demokratycznemu pa\u0144stwu w ocenie zagro\u017cenia, jakie stworzy\u0142o ujawnienie tajnych materia\u0142\u00f3w?<\/p>\n We do need to further debate some basic questions: Are there materials that should not be published? Who decides what these are? And what is to be done with those whose agendas lead them to publish material that is harmful to the safety of the people? And what is to be done about those who stamp classified on material they find damaging to their reputation or political fortunes-but are otherwise harmless?<\/p><\/blockquote>\n I gdy ju\u017c wydaje si\u0119, \u017ce Etzioni odebra\u0142 sporo sympatii dla Rusbridgera, pojawia si\u0119 tekst Williama T. Vollmana w „Foreign Policy”<\/a>. Znakomity dziennikarz opisuje na w\u0142asnym przyk\u0142adzie, jak dzia\u0142a ameryka\u0144ska bezpieczniacka obsesja i co to znaczy znale\u017a\u0107 si\u0119 na celowniku s\u0142u\u017cb specjalnych demokratycznego pa\u0144stwa, kt\u00f3rego jest si\u0119 obywatelem. Poni\u017cej pr\u00f3bka ilustruj\u0105ca t\u0119 obsesj\u0119:<\/p>\n