{"id":4539,"date":"2019-04-22T11:18:17","date_gmt":"2019-04-22T09:18:17","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=4539"},"modified":"2019-04-22T15:18:06","modified_gmt":"2019-04-22T13:18:06","slug":"ukraina-rewolucja-bez-majdanu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2019\/04\/22\/ukraina-rewolucja-bez-majdanu\/","title":{"rendered":"Ukraina. Rewolucja bez Majdanu"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a>

Kwarta\u0142-95, fot. Wadim Czuprina, CC BY-SA 4.0<\/p><\/div>\n

Pi\u0119\u0107 lat po rewolucji godno\u015bci Ukrai\u0144cy znowu skoczyli w nieznane. Wyb\u00f3r Wo\u0142odymyra Ze\u0142enskiego jest jednoznaczny: trzy czwarte g\u0142os\u00f3w przy frekwencji przekraczaj\u0105cej po\u0142ow\u0119 uprawnionych daje silny demokratyczny mandat. Zupe\u0142nie niejednoznaczny jest sam Ze\u0142enski i wymowa jego zwyci\u0119stwa.<\/p>\n

Antypolityka<\/h2>\n

Donald Tusk elegancko pogratulowa\u0142 prezydentowi elektowi, pisz\u0105c na Twitterze, \u017ce wolne wybory i pokojowa zmiana w\u0142adzy oznaczaj\u0105 siln\u0105 demokracj\u0119. Niby tak, co jednak oznacza demokratyczny wyb\u00f3r cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nawet nie jest populist\u0105, tylko – jak go okre\u015bli\u0142y media – antypolitykiem? I to zar\u00f3wno z deklaracji, jak i z biografii.<\/p>\n

Wszak jedyne polityczne do\u015bwiadczenie Ze\u0142enskiego polega na graniu roli prezydenta w serialu „S\u0142uga narodu”. \u00d3w prezydent, nauczyciel historii, wygra\u0142 wbrew jakiejkolwiek politycznej logice, dzi\u0119ki kampanii zorganizowanej przez swoich uczni\u00f3w. Teraz Ze\u0142enski sw\u0105 rol\u0119 wcieli\u0142 w \u017cycie, cho\u0107 zamiast uczni\u00f3w stali za nim znacznie mo\u017cniejsi, jak oligarcha Ihor Ko\u0142omojski (to w jego kanale 1+1 prezydent elekt gra\u0142 prezydenta Ho\u0142oborodk\u0119).<\/p>\n

Skok w nieznane<\/h2>\n

Poniewa\u017c nic nie wiadomo o tym, jak\u0105 polityczn\u0105 substancj\u0119 uciele\u015bnia Ze\u0142enski, wszyscy patrz\u0105 na otoczenie, jakie zbudowa\u0142 podczas kampanii. Znowu g\u0142\u00f3wnie eksperci od medi\u00f3w i marketingu politycznego.<\/p>\n

Trudno znale\u017a\u0107 kogokolwiek z politycznym do\u015bwiadczeniem. Odwa\u017cnie, jak na kraj w stanie wyniszczaj\u0105cej wojny, z mizern\u0105 gospodark\u0105 (statystyki ekonomiczne nie pozostawiaj\u0105 z\u0142udze\u0144 – Ukraina jest najbiedniejszym pa\u0144stwem w Europie) i zapadaj\u0105c\u0105 si\u0119 demografi\u0105 (zar\u00f3wno ze wzgl\u0119du na migracje, jak i nisk\u0105 dzietno\u015b\u0107).<\/p>\n

Co wi\u0119c ten wyb\u00f3r m\u00f3wi nie tyle o Ze\u0142enskim, ile o Ukrainie i Ukrai\u0144cach? Lektura ukrai\u0144skiej prasy nie dostarcza \u0142atwej odpowiedzi, bo znale\u017a\u0107 mo\u017cna chyba wszystkie mo\u017cliwe interpretacje. Jest wi\u0119c i o irracjonalnym ch\u0142opskim porywie, jaki co jaki\u015b czas mobilizuje masy przeciw swoim elitom, by po kr\u00f3tkim szale niszczenia dwor\u00f3w i pa\u0142ac\u00f3w stwierdzi\u0107, \u017ce to „z\u0142y duch” narozrabia\u0142. Jest i o postkolonialnej, posowieckiej mentalno\u015bci, kt\u00f3ra ci\u0105gle nie wyparowa\u0142a, mimo \u017ce od uzyskania niepodleg\u0142o\u015bci min\u0119\u0142y prawie trzy dekady, a od rewolucji godno\u015bci pi\u0119\u0107 lat.<\/p>\n

G\u0142\u0119boki nar\u00f3d<\/h2>\n

Wiele w\u0105tk\u00f3w jakby \u017cywcem wzi\u0119tych z polskiej prasy liberalnej komentuj\u0105cej wyniki wybor\u00f3w w 2015 r. Ciekawy trop wskaza\u0142 dziennikarz Denis Kazanski w tygodniku „Ukrajin\u015bkij Ty\u017cde\u0144”. Jego zdaniem antypolityk Ze\u0142enski, kt\u00f3ry opar\u0142 sw\u0105 kampani\u0119 na bezpo\u015brednim kontakcie z wyborcami, z walnym udzia\u0142em medi\u00f3w spo\u0142eczno\u015bciowych, zdo\u0142a\u0142 dotrze\u0107 „do g\u0142\u0119bokiego narodu” ukrytego w „g\u0142\u0119bokim Facebooku”.<\/p>\n

G\u0142\u0119boki nar\u00f3d nie interesuje si\u0119 polityk\u0105 w tradycyjnym tego s\u0142owa znaczeniu, ma jednak swoje zbiorowe potrzeby i wyobra\u017cenie wsp\u00f3lnego \u017cycia. Prze\u0142omem zapowiadaj\u0105cym przysz\u0142e sukcesy Ze\u0142enskiego by\u0142a akcja z jesieni 2017 r., kiedy nikt jeszcze nie przypuszcza\u0142, \u017ce aktor wystartuje w wyborach. Wtedy to w\u0142adze Ukrainy nie dopu\u015bci\u0142y do emisji serialu „Swaci”, bo wyst\u0119powa\u0142 w nim rosyjski, antyukrai\u0144ski aktor. Ze\u0142enski przygotowa\u0142 wideoklip w obronie prawa Ukrai\u0144c\u00f3w do ogl\u0105dania tego, co chc\u0105. Filmik obejrza\u0142o na Facebooku 3,3 mln os\u00f3b, na YouTube 8 mln.<\/p>\n

T\u0119 niezwyk\u0142\u0105 mobilizacj\u0119 skomentowa\u0142a Kateryna Handziuk (zamordowana w 2018 r. aktywistka walcz\u0105ca z korupcj\u0105): has\u0142o wzywaj\u0105ce w 2013 r. do Majdanu opublikowane na Facebooku przez Mustaf\u0119 Najema zyska\u0142o 12 tys. lajk\u00f3w i 7778 przekierowa\u0144, wpis Ze\u0142enskego w obronie „Swat\u00f3w” w ci\u0105gu dnia zdoby\u0142 68 tys. lajk\u00f3w i 94 227 przekierowa\u0144. Ze\u0142enski (lub kto\u015b stoj\u0105cy za plecami aktora) odkry\u0142, \u017ce w antypolityce i potrzebach „g\u0142\u0119bokiego narodu” drzemie olbrzymia polityczna si\u0142a.<\/p>\n

Wirtualno\u015b\u0107 rzeczywista<\/h2>\n

Po pi\u0119ciu latach wojny hybrydowej z jej sta\u0142ym aspektem, postprawd\u0105, kt\u00f3ra – przypomnijmy znaczenie tego poj\u0119cia – nie oznacza, \u017ce prawda nie istnieje, tylko to, \u017ce nie ma ona znaczenia dla biegu spraw w sferze realnej polityki, Ukrai\u0144cy swym wyborem uznali, \u017ce polityka to domena wirtualno\u015bci rzeczywistej.<\/p>\n

Oddali wi\u0119c w\u0142adz\u0119 profesjonali\u015bcie od wirtualno\u015bci, a nie od realu definiowanego w spos\u00f3b tradycyjny. Tym samym wykonali skok w nieznane, najwyra\u017aniej dochodz\u0105c do wniosku, \u017ce trwanie przy tym, co znane, nie ma ju\u017c wi\u0119kszego sensu.<\/p>\n

To niebezpieczna gra, kt\u00f3ra pokazuje, \u017ce Petro Poroszenko i polityczny establishment nie zdo\u0142ali zmieni\u0107 politycznej rzeczywisto\u015bci w swoim kraju tak, by odpowiada\u0142a trwaj\u0105cej od Majdanu rewolucji spo\u0142ecznej. Jej \u015bwietnym wyrazem jest aktywno\u015b\u0107 spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego i rezultaty, jakie przynosi jedna z najbardziej udanych reform po rewolucji – decentralizacja kraju i budowa samorz\u0105du terytorialnego opartego na miastach i gminach.<\/p>\n

Nad\u0105\u017cy\u0107 za spo\u0142ecze\u0144stwem<\/h2>\n

Wyb\u00f3r Wo\u0142odymyra Ze\u0142enskego rozpoczyna cykl polityczny w Ukrainie, jesieni\u0105 odb\u0119d\u0105 si\u0119 kluczowe dla kraju wybory parlamentarne, w przysz\u0142ym roku lokalne. W ka\u017cdym razie pi\u0119\u0107 lat po rewolucji godno\u015bci Ukrai\u0144cy znowu sobie zafundowali rewolucj\u0119, tym razem bez Majdanu, kartkami wyborczymi odsuwaj\u0105c na bok polityczny establishment. Co b\u0119dzie na ko\u0144cu tego procesu? Pytanie wa\u017cne nie tylko dla Ukrainy, ale tak\u017ce dla nas i ca\u0142ej Europy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pi\u0119\u0107 lat po rewolucji godno\u015bci Ukrai\u0144cy znowu skoczyli w nieznane. Wyb\u00f3r Wo\u0142odymyra Ze\u0142enskiego jest jednoznaczny: trzy czwarte g\u0142os\u00f3w przy frekwencji przekraczaj\u0105cej po\u0142ow\u0119 uprawnionych daje silny demokratyczny mandat.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2539,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4539"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4539"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4539\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4546,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4539\/revisions\/4546"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2539"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4539"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4539"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4539"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}