![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2019\/05\/1599px-European_Green_Party.svg_.png\")
Wielkimi wygranymi\u00a0wybor\u00f3w do Parlamentu Europejskiego s\u0105 niew\u0105tpliwie europejscy Zieloni. Z 69 mandatami w mocno pofragmentowanym Parlamencie b\u0119d\u0105 wa\u017cnym rozgrywaj\u0105cym.\u00a0<\/p>\nWielkimi wygranymi\u00a0wybor\u00f3w do Parlamentu Europejskiego s\u0105 niew\u0105tpliwie europejscy Zieloni. Z 69 mandatami w mocno pofragmentowanym Parlamencie b\u0119d\u0105 wa\u017cnym rozgrywaj\u0105cym.\u00a0<\/p>\n
Liczba g\u0142os\u00f3w nie robi mo\u017ce wra\u017cenia – to niespe\u0142na 10 proc. w licz\u0105cej 751 pos\u0142\u00f3w izbie. Nale\u017cy jednak pami\u0119ta\u0107, \u017ce hegemoni\u0119 utraci\u0142 dotychczasowy duopol Europejskiej Partii Ludowej i socjalist\u00f3w, kt\u00f3rzy w sumie maj\u0105 mniej ni\u017c 50 proc.<\/p>\n
W efekcie wszystkie wa\u017cne rozstrzygni\u0119cia b\u0119d\u0105 wymaga\u0142y tworzenia koalicji. Na dodatek Zieloni wysun\u0119li si\u0119 na drug\u0105 pozycj\u0119 w Niemczech i na trzeci\u0105 we Francji, a tak\u017ce wzmocnili swoj\u0105 si\u0142\u0119 w innych krajach. B\u0119d\u0105 wi\u0119c tak\u017ce wp\u0142ywa\u0107 na europejsk\u0105 agend\u0119 po\u015brednio, przez kszta\u0142towanie priorytet\u00f3w narodowych.<\/p>\n
Francja dobrym przyk\u0142adem. Emmanuel Macron mozolnie pr\u00f3buje zazieleni\u0107 krajow\u0105 polityk\u0119, maj\u0105c ci\u0105gle w pami\u0119ci spektakularn\u0105 dymisj\u0119 Nicolasa Hulota w ubieg\u0142ym roku. Hulot, guru \u015brodowisk proekologicznych, trzasn\u0105\u0142 drzwiami, gdy przekona\u0142 si\u0119, \u017ce ekologiczna retoryka prezydenta i rz\u0105du niewiele ma wsp\u00f3lnego z rzeczywisto\u015bci\u0105 i potrzebami. Jednocze\u015bnie jednak ruch \u017c\u00f3\u0142tych kamizelek u\u015bwiadomi\u0142, \u017ce nie da si\u0119 „zazielenia\u0107” odg\u00f3rnie z Pary\u017ca, bo mo\u017cna napotka\u0107 na spo\u0142eczny op\u00f3r.<\/p>\n
Na oporze tym najbardziej politycznie skorzysta\u0142a Marine Le Pen, kt\u00f3rej Zgromadzenie Narodowe w wyborach do europarlamentu uzyska\u0142o najlepszy wynik, zdobywaj\u0105c 23 proc. g\u0142os\u00f3w. Pozycja robi wra\u017cenie, ale – jak analizuj\u0105 francuscy eksperci – Le Pen dotar\u0142a do \u015bciany i nie jest w stanie, na razie przynajmniej, powi\u0119ksza\u0107 elektoratu.<\/p>\n
Z kolei dotychczasowe partie establishmentowe, socjali\u015bci i republikanie, ledwo przeczo\u0142ga\u0142y si\u0119 przez pr\u00f3g. Podobnie radyka\u0142 Melenchon. W efekcie scena jest zrekonfigurowana pod dominacj\u0119 uk\u0142adu partii prezydenckiej En Marche! i Zielonych.<\/p>\n
To dobrze rokuje dla tematyki ekologiczno-klimatycznej w wymiarze unijnym, szkoda tylko, \u017ce z polityk\u0105 t\u0105 Polska b\u0119dzie w niezgodzie. W naszym kraju zielone tematy przegra\u0142y, Wiosna – najbardziej zielona z trzech partii, jakie wesz\u0142y do europarlamentu – uzyska\u0142a zaledwie 6 proc. g\u0142os\u00f3w. Zastanawia, \u017ce kwestie klimatu i \u015brodowiska nie zmobilizowa\u0142y m\u0142odych wyborc\u00f3w, kt\u00f3rzy w\u0142a\u015bnie zadecydowali o sukcesie zielonych ugrupowa\u0144 we Francji, Niemczech czy Finlandii. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce „efekt Grety Thunberg” dotar\u0142 tak\u017ce do Polski, uruchamiaj\u0105c M\u0142odzie\u017cowy Strajk dla Klimatu.<\/p>\n
W przeliczeniu na g\u0142osy grupa 18-29 lat zag\u0142osowa\u0142a w pierwszej kolejno\u015bci na PiS (29 proc.), Koalicj\u0119 Europejsk\u0105 (27,1), Konfederacj\u0119 (18,6) i Wiosn\u0119 (13,8). Wida\u0107 wyra\u017anie, \u017ce w proporcji do \u0142\u0105cznej sumy g\u0142os\u00f3w m\u0142odzi najsilniej poparli Konfederacj\u0119, czyli skrajn\u0105 prawic\u0119. I w sumie ten w\u0142a\u015bnie wynik naszych wybor\u00f3w najbardziej martwi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wielkimi wygranymi\u00a0wybor\u00f3w do Parlamentu Europejskiego s\u0105 niew\u0105tpliwie europejscy Zieloni.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4630,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,45,96,114,189,49,120,6,294,50],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4624"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4632,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4624\/revisions\/4632"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4630"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4624"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4624"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4624"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}