{"id":4699,"date":"2019-08-23T09:30:32","date_gmt":"2019-08-23T07:30:32","guid":{"rendered":"http:\/\/antymatrix.blog.polityka.pl\/?p=4699"},"modified":"2019-08-23T12:00:27","modified_gmt":"2019-08-23T10:00:27","slug":"dzien-flagi-ukrainskie-impresje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/2019\/08\/23\/dzien-flagi-ukrainskie-impresje\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144 flagi. Ukrai\u0144skie impresje"},"content":{"rendered":"
\"\"

Fot. Edwin Bendyk<\/p><\/div>\n

Flaga, niby nic wielkiego – barwny symbol, kt\u00f3rego materialnym no\u015bnikiem jest skrawek materia\u0142u. A jednak symbol ten potrafi generowa\u0107 emocje i energie o niezwyk\u0142ej intensywno\u015bci, o czym dobrze wiemy w Polsce. Dzi\u015b, w przeddzie\u0144 Dnia Niepodleg\u0142o\u015bci, \u015bwi\u0119to flagi obchodz\u0105 Ukrai\u0144cy. D\u0142ugo musieli walczy\u0107 i wiele zap\u0142aci\u0107 za niepodleg\u0142o\u015b\u0107 i jej symbol, niebiesko-\u017c\u00f3\u0142te barwy.
\n
\nW\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142em z kilkutygodniowych wakacji w ukrai\u0144skich Karpatach. Kaniku\u0142a zach\u0119ca do powolnego smakowania przestrzeni i czasu, kt\u00f3re na Huculszczy\u017anie nabieraj\u0105 szczeg\u00f3lnej plastyczno\u015bci. Odleg\u0142o\u015bci lepiej nie mierzy\u0107 w kilometrach, tylko czasem potrzebnym czy to na przej\u015bcie od szczytu do szczytu, czy to na przejechanie np. z Worochty do Werchowyny, czyli przedwojennego \u017babiego. Bo co z tego, \u017ce dystans niewielki, kiedy g\u0142adka do pewnego momentu droga zamienia si\u0119 w niemal nieprzejezdny ze wzgl\u0119du na dziury szlak? Wtedy skromne 10-20 km mo\u017cna pokonywa\u0107 i p\u00f3\u0142torej godziny.<\/p>\n

Si\u0142a stereotypu<\/h2>\n

Odr\u0119bna przygoda to wyprawy do wiosek znajduj\u0105cych si\u0119 wzd\u0142u\u017c dr\u00f3g odbijaj\u0105cych od wa\u017cniejszych arterii, jak np. Bystrec, gdzie mieszka\u0142 Stanis\u0142aw Vincenz, a miejsce po jego domu upami\u0119tnia krzy\u017c i tablica z informacj\u0105 o autorze „Na wysokiej po\u0142oninie” po ukrai\u0144sku, polsku i hebrajsku. Je\u015bli kto\u015b chce potwierdzi\u0107 i utrwali\u0107 negatywne stereotypy o Ukrainie, wystarczy, \u017ce chwil\u0119 tak poje\u017adzi po karpackich drogach, dr\u017c\u0105c nieustannie o zawieszenie. Tylko \u017ce ten obraz, jak ka\u017cda fotografia, chwyta moment, a nie proces, kt\u00f3ry wida\u0107 dopiero w d\u0142u\u017cszej perspektywie.<\/p>\n

Wystarczy wi\u0119c zebra\u0107 do\u015bwiadczenia z kilku ostatnich lat, by zobaczy\u0107, \u017ce z cienia, jaki rzuca \u00f3w negatywny stereotyp, wy\u0142ania si\u0119 zupe\u0142nie inna rzeczywisto\u015b\u0107, nawet je\u015bli tylko patrze\u0107 na ni\u0105 przez pryzmat jako\u015bci dr\u00f3g. Dziury systematycznie znikaj\u0105, ka\u017cdego roku zast\u0119puj\u0105 je kolejne kilometry g\u0142adkich tras. Trwa systematyczna krz\u0105tanina, kt\u00f3r\u0105 znacznie przyspieszy\u0142 proces decentralizacji rozpocz\u0119ty w ramach reform pa\u0144stwa po Rewolucji Godno\u015bci. I coraz mniej w tej chwili zaskakuje ju\u017c z\u0142a jako\u015b\u0107 dr\u00f3g, a to, \u017ce w najodleglejszej nawet wiosce, jak Niemiecka Mokra na Zakarpaciu, szko\u0142a b\u0142yszczy niedawnym remontem i cieszy oczy nowym placem zabaw dla dzieci.<\/p>\n

Mozolny rozw\u00f3j<\/h2>\n

Mimo wojny i biedy, mimo masowych migracji, mimo braku unijnych \u015brodk\u00f3w, mimo dekompozycji krajowej sceny politycznej wida\u0107 wyra\u017anie, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 w uj\u0119ciu lokalnym, \u017ce trwa mozolny, ale wyra\u017any rozw\u00f3j, \u017ce spo\u0142ecze\u0144stwo si\u0119 konsoliduje nie tylko wok\u00f3\u0142 swej lokalnej wsp\u00f3lnoty, ale tak\u017ce kruchego, lecz swojego pa\u0144stwa i jego symboli: armii, barw narodowych, pami\u0119ci ofiar Majdanu – Nebesnej sotni i pami\u0119ci poleg\u0142ych w trwaj\u0105cej ci\u0105gle wojnie z Rosj\u0105.<\/p>\n

Szczeg\u00f3lnie w oczy rzuca si\u0119 wszechobecno\u015b\u0107 barw niebiesko-\u017c\u00f3\u0142tych. Flagi narodowe wisz\u0105 na wszystkich niemal budynkach u\u017cyteczno\u015bci publicznej, na \u017c\u00f3\u0142to-niebiesko pomalowane s\u0105 mosty i s\u0142upy ulicznego o\u015bwietlenia, a nierzadko nawet zabawki na wspomnianych placach zabaw. Flagi te\u017c czekaj\u0105 zdobywc\u00f3w karpackich szczyt\u00f3w, czy b\u0119dzie to Howerla, czy Synjak. Uroczym wyj\u0105tkiem jest synewirska Strymba na Zakarpaciu, gdzie szczyt znaczy flaga… czeska. Dlaczego? Po odpowied\u017a odsy\u0142am do ksi\u0105\u017cek Ivana Olbrachta oraz na wycieczk\u0119 do Ko\u0142oczawy, do czeskiej karczmy.<\/p>\n

A jednak rewolucja<\/h2>\n

Co\u015b ciekawego dzieje si\u0119 w Ukrainie, co trudno dostrzec, gdy uwag\u0119 przykuwaj\u0105 sygna\u0142y raczej potwierdzaj\u0105ce wspomniany negatywny stereotyp ni\u017c dowody trwaj\u0105cej spo\u0142ecznej rewolucji. Ta staje si\u0119 oczywista, gdy patrzy si\u0119 na ukrai\u0144skie \u017cycie przez szk\u0142o powi\u0119kszaj\u0105ce o du\u017cej rozdzielczo\u015bci, pozwalaj\u0105ce dostrzec niezwyk\u0142\u0105 aktywno\u015b\u0107 lokalnych spo\u0142eczno\u015bci, takie inicjatywy jak Teple Misto w Iwano Frankiw\u015bku. Ciekaw\u0105 pr\u00f3b\u0105 syntezy porewolucyjnej transformacji ukrai\u0144skiego spo\u0142ecze\u0144stwa jest ksi\u0105\u017cka „Misija tret’oho pokolinnja” Iryny Rewy.<\/p>\n

Autorka pokazuje, analizuj\u0105c r\u00f3\u017cne badania socjologiczne poszerzone przez dziesi\u0105tki pog\u0142\u0119bionych wywiad\u00f3w przeprowadzonych samodzielnie, jak dojrzewa i konsoliduje si\u0119 nowa ukrai\u0144ska \u015bwiadomo\u015b\u0107 i podmiotowo\u015b\u0107. Patrz\u0105c z tej perspektywy, nie powinno zaskakiwa\u0107 to, co dzieje si\u0119 w ukrai\u0144skiej sferze politycznej, przeciwnie – ta nowa \u015bwiadomo\u015b\u0107 i podmiotowo\u015b\u0107 dopiero musz\u0105 nabra\u0107 politycznego wyrazu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Barwny symbol, kt\u00f3rego materialnym no\u015bnikiem jest skrawek materia\u0142u. A jednak symbol ten potrafi generowa\u0107 emocje.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4452,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,21,56,257,20,49,124,308,273,294,78,167],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4699"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4699"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4699\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4709,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4699\/revisions\/4709"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4452"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4699"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4699"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4699"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}