Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce „Wszystkie nasze strachy” zosta\u0142y nagrodzone w Gdyni Z\u0142otymi Lwami. Film opowiada histori\u0119 tak nieprawdopodobn\u0105, bo prawdziw\u0105, ods\u0142aniaj\u0105c istotn\u0105\u00a0prawd\u0119 o Polsce, kt\u00f3r\u0105 ma\u0142o kto chce us\u0142ysze\u0107 i zobaczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To opowie\u015b\u0107 o Danielu Rycharskim, arty\u015bcie mieszkaj\u0105cym i tworz\u0105cym w Kur\u00f3wku pod Sierpcem. Mimo osadzenia w realnej biografii i historii nie jest to jednak dokument, lecz fabu\u0142a, i tak nale\u017cy j\u0105 traktowa\u0107. Czyli zgodnie ze wskaz\u00f3wkami Olgi Tokarczuk: nie szuka\u0107 prawdy w literalnej zgodno\u015bci fakt\u00f3w, tylko w narracji wyra\u017caj\u0105cej co\u015b wa\u017cniejszego i prawdziwszego ni\u017c same fakty.<\/p>\n\n\n\n
Z obrazu wy\u0142ania si\u0119 wi\u0119c Polska w najwi\u0119kszym splocie z\u0142o\u017cono\u015bci, kt\u00f3rej nie da si\u0119 upro\u015bci\u0107, zredukowa\u0107, podporz\u0105dkowuj\u0105c liniom podzia\u0142\u00f3w dominuj\u0105cych w publicznym dyskursie, zgodnym ze schematem p\u0119kni\u0119cia na dwie cz\u0119\u015bci, zacofan\u0105\u00a0i nowoczesn\u0105, wiejsk\u0105 i miejsk\u0105, pisowsk\u0105 i antypisowsk\u0105. Ten podzia\u0142 ci\u0105gnie si\u0119 od co najmniej dwustu lat, si\u0119ga korzeniami XVIII w., z pe\u0142n\u0105 moc\u0105 odtworzy\u0142 si\u0119 w II Rzeczpospolitej i z podobn\u0105 si\u0142\u0105 zaw\u0142adn\u0105\u0142 polskim XXI w.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem \u017cycie jest bardziej z\u0142o\u017cone, co doskonale uda\u0142o si\u0119 pokaza\u0107 re\u017cyserom \u0141ukaszowi Rondudzie i \u0141ukaszowi Guttowi, a do\u015bwiadczenia polsko\u015bci nie da si\u0119\u00a0zredukowa\u0107 do jednego tylko schematu to\u017csamo\u015bciowego: Polak (koniecznie heteronormatywny) katolik, t\u0119czowy kosmopolita, egoistyczny neolibera\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Wi\u0119cej: niemo\u017cliwa jest nie tylko redukcja i oparta na niej pr\u00f3ba narzucenia jedynej prawomocnej to\u017csamo\u015bci, lecz nawet separacja ich w r\u00f3wnolegle, oddzielnie \u017cyj\u0105ce wi\u0105zki. Przenikaj\u0105 si\u0119, tworz\u0105c, nawet je\u015bli wypierane, to jednak rzeczywiste syntezy sprzeczno\u015bci, kt\u00f3rych doskona\u0142ym wyrazem jest w \u017cyciu Daniel Rycharski i w filmie g\u0142\u00f3wny bohater.<\/p>\n\n\n\n
„Wszystkie nasze strachy” rzucaj\u0105 wyzwanie – musimy si\u0119 wzajemnie w swych r\u00f3\u017cnicach uzna\u0107, bo inaczej si\u0119 pozabijamy. Nie chodzi jednak o to, by si\u0119 jedynie tolerowa\u0107, tylko szuka\u0107 tego, co wsp\u00f3lne, co tworzy ni\u0107 elementarnego porozumienia ponad powierzchownymi, piel\u0119gnowanymi narcystycznie dystynkcjami. Dobrym punktem wyj\u015bcia jest, u\u017cywaj\u0105c katolickiego j\u0119zyka, rachunek sumienia i szczera odpowied\u017a, czy wina, z\u0142o, grzech – jak kto woli – obci\u0105\u017caj\u0105 jedynie adwersarzy?<\/p>\n\n\n\n
To tylko kilka uwag, film wymaga znacznie uwa\u017cniejszej analizy dotycz\u0105cej wiejskiego idiomu polskiej kultury, modernizacji, wsp\u00f3lnotowo\u015bci i r\u00f3\u017cnorodno\u015bci, kwestii duchowo\u015bci i religijno\u015bci, dla kt\u00f3rych odniesieniem s\u0105 chrze\u015bcija\u0144stwo, katolicym i Ko\u015bci\u00f3\u0142 – poj\u0119cia nieto\u017csame, w napi\u0119ciu mi\u0119dzy sob\u0105, narzucaj\u0105ce jednocze\u015bnie dyskursywne schematy utrudniaj\u0105ce przywo\u0142ywanie odniesie\u0144 z innych porz\u0105dk\u00f3w aksjonormatywnych czy metafizycznych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce „Wszystkie nasze strachy” zosta\u0142y nagrodzone w Gdyni Z\u0142otymi Lwami. Film opowiada histori\u0119 tak nieprawdopodobn\u0105, bo prawdziw\u0105 ods\u0142aniaj\u0105c istotn\u0105 prawd\u0119 o Polsce, kt\u00f3r\u0105 ma\u0142o kto chce us\u0142ysze\u0107 i zobaczy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5657,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[120,9,44],"tags":[452,454,453,248,455],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5656"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5656"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5656\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5661,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5656\/revisions\/5661"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5657"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5656"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5656"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5656"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}