Rosjanie ostrzelali w niedziel\u0119 Jawor\u00f3w, wojna zbli\u017cy\u0142a si\u0119 do granic Polski (i NATO oraz Unii Europejskiej). Za nami tak\u017ce festiwal dyplomatyczno-polityczny. W Polsce jak zwykle nie do ko\u0144ca wiadomo, na ile wojna i jej konsekwencje to problem do rozwi\u0105zania, a na ile pretekst do za\u0142atwiania krajowych interes\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
S\u0142owa brzmi\u0105 w miar\u0119 jednoznacznie – or\u0119dzie prezydenta Andrzeja Dudy przed Zgromadzeniem Narodowym rozwiewa w\u0105tpliwo\u015bci: cz\u0142onkostwo w NATO i przynale\u017cno\u015b\u0107 do Unii to polska racja stanu, gwarancja naszego bezpiecze\u0144stwa, wsp\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cie Polek i Polak\u00f3w bez wzgl\u0119du na polityczne r\u00f3\u017cnice. R\u00f3wnie mocno brzmi\u0105 s\u0142owa poparcia dla Ukrainy, z wo\u0142aniem Andrzeja Dudy o niezgodzie na now\u0105 Ja\u0142t\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Polityczne dzia\u0142anie zdaje si\u0119 pod\u0105\u017ca\u0107 za s\u0142owami, parlament przyj\u0105\u0142 ustaw\u0119 o pomocy obywatelom Ukrainy, rzecz niezwykle wa\u017cna i cho\u0107 niedoskona\u0142a, to bezprecedensowa. Prace nad ustaw\u0105 pokaza\u0142y jednak, \u017ce nawet taki dokument mo\u017ce by\u0107 okazj\u0105 do pr\u00f3by upieczenia przez ob\u00f3z w\u0142adzy swojej pieczeni. Szcz\u0119\u015bliwie nie uda\u0142o si\u0119 wepchn\u0105\u0107 przepis\u00f3w zapewniaj\u0105cych tzw. bezkarno\u015b\u0107 plus funkcjonariuszom publicznym. Wcze\u015bniej pr\u00f3bowano pod os\u0142on\u0105 pandemii wepchn\u0105\u0107 przepisy legalizuj\u0105ce de facto<\/em> korupcj\u0119.<\/p>\n\n\n\n W takiej sytuacji od razu pojawia si\u0119 w\u0105tpliwo\u015b\u0107, czy wielkie s\u0142owa wypowiadane przez prezydenta, premiera i innych przedstawicieli prawicy w prze\u0142o\u017ceniu na legislacyjny konkret lub inne formy decyzji nie polegaj\u0105 na realizacji starego politycznego planu pod os\u0142on\u0105 emocji zwi\u0105zanych z wojn\u0105 w Ukrainie, nap\u0142ywem uchod\u017ac\u00f3w i nawo\u0142ywa\u0144 do „jedno\u015bci narodowej”.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli przynale\u017cno\u015b\u0107 do Unii jest kwesti\u0105 polskiej racji stanu, to przecie\u017c nie chodzi o formalne cz\u0142onkostwo, tylko o sp\u00f3jno\u015b\u0107 wsp\u00f3lnoty, kt\u00f3rej wyrazem jest nie tylko wsp\u00f3lna definicja interes\u00f3w strategicznych, ale tak\u017ce wsp\u00f3lne warto\u015bci, a w\u015br\u00f3d nich przestrzeganie rz\u0105d\u00f3w prawa i praw cz\u0142owieka. Ostatnie dzia\u0142ania naszej w\u0142adzy, m.in. rozstrzygni\u0119cie Trybuna\u0142u Julii Przy\u0142\u0119bskiej w sprawie wa\u017cno\u015bci wyrok\u00f3w Europejskiego Trybuna\u0142u Praw Cz\u0142owieka, podwa\u017caj\u0105 sens bycia Polski w UE i zbli\u017caj\u0105 nas do standard\u00f3w putinowskiej Rosji.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce nasza prawica rozumie racj\u0119 stanu opacznie – jej zdaniem to Unia jest na musie i wobec rosyjskiego zagro\u017cenia bardziej potrzebuje spokoju wewn\u0105trz europejskiego domu ni\u017c awantury o warto\u015bci i praworz\u0105dno\u015b\u0107, wi\u0119c przymknie oko na polskie ekscesy. Podobnie jest z NATO. A skoro tak, trzeba wykorzysta\u0107 t\u0119 przymusow\u0105 sytuacj\u0119 do doko\u0144czenia politycznego projektu jeszcze z 2015 r., bo p\u00f3\u017aniej nie b\u0119dzie okazji. Nawet je\u015bli ta kalkulacja oka\u017ce si\u0119 politycznie skuteczna, jest strategicznie samob\u00f3jcza, bo os\u0142abia pozycj\u0119 Polski w Unii i jednocze\u015bnie os\u0142abia jedno\u015b\u0107 Unii.<\/p>\n\n\n\n Na tym jednak nie koniec – polityka polskich w\u0142adz zmniejsza tak\u017ce szanse Ukrainy na akcesj\u0119 do unijnych struktur. Wiadomo, \u017ce kluczowe argumenty b\u0119d\u0105 mia\u0142y charakter polityczny, a ewentualny proces integracyjny i jego tempo zale\u017ce\u0107 b\u0119d\u0105 od nastroj\u00f3w spo\u0142ecznych w pa\u0144stwach UE. Polska rozwalaj\u0105ca z W\u0119grami Uni\u0119 od \u015brodka ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu sta\u0142y si\u0119 dowodem dla wielu polityk\u00f3w „starej Unii”, \u017ce kraje Europy \u015arodkowej i Wschodniej nie nale\u017c\u0105 do cywilizacyjnego rdzenia Zachodu i zbyt szybko zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do europejskich struktur. Po co zatem ryzykowa\u0107 z kolejnym krajem, wi\u0119kszym ni\u017c Polska?<\/p>\n\n\n\n Innymi s\u0142owy, je\u015bli rzeczywi\u015bcie ob\u00f3z w\u0142adzy dostrzeg\u0142, \u017ce poza UE i NATO nie ma dla Polski bezpiecznej przystani, nie wystarcz\u0105 kosmetyczne korekty czyni\u0105ce polskie stanowisko bardziej strawnym, tylko potrzebne jest przewarto\u015bciowanie polskiej polityki w tych obszarach, kt\u00f3re s\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142em konfliktu. Bombardowanie Jaworowa to powa\u017cne ostrze\u017cenie. Czas w ko\u0144cu na powa\u017cn\u0105 decyzj\u0119, po kt\u00f3rej stronie w tym konflikcie rzeczywi\u015bcie jeste\u015bmy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Rosjanie ostrzelali w niedziel\u0119 Jaworiw, wojna zbli\u017cy\u0142a si\u0119 do granic Polski (i NATO oraz Unii EUropejskiej). Za nami tak\u017ce festiwal dyplomatyczno-polityczny. W Polsce jak zwykle nie do ko\u0144ca wiadomo, na ile wojna i jej konsekwencje jest problemem do rozwi\u0105zania, a na ile pretekstem do za\u0142atwiania krajowych interes\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5776,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,98,49,120,258,78,50,167],"tags":[482,248,240,485,251],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5834"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5834"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5834\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5837,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5834\/revisions\/5837"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5776"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}