Porozumienie z socjalistami jest te\u017c najbardziej szczeg\u00f3\u0142owe, wi\u0119c warto mu si\u0119 przyjrze\u0107, bo pewno jego ustalenia b\u0119d\u0105 si\u0119 przebija\u0142y w trakcie kampanii wyborczej.<\/a><\/p>\n\n\n\nCelem Nowej Unii jest wi\u0119c reforma ustrojowa pod has\u0142em 6. Republiki, droga do kt\u00f3rej wie\u015b\u0107 ma przez demonta\u017c systemu prezydenckiego, kt\u00f3ry wyrodzi\u0142 si\u0119 w rodzaj „monarchii prezydenckiej”. W wymiarze socjalnym Nowa Unia obiecuje wiek emerytalny 60 lat, p\u0142ac\u0119 minimaln\u0105 1,4 tys. euro netto, wzmocnienie obecno\u015bci pracowniczej w strukturach zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwami, kontrol\u0119 cen produkt\u00f3w pierwszej potrzeby.<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie nowa lewica ma zamiar przywr\u00f3ci\u0107 opodatkowanie najbogatszych, zwi\u0119kszy\u0107 nak\u0142ady na kultur\u0119 do poziomu 1 proc. PKB, reform\u0119 s\u0142u\u017cby zdrowia i systemu edukacji. Istotnym uzupe\u0142nieniem programu socjalnego jest komponent ekologiczny traktowany jako aspekt sprawiedliwo\u015bci spo\u0142ecznej.<\/p>\n\n\n\n
O ile program socjalno-ekologiczny nie zaskakuje, najwi\u0119cej pyta\u0144 dotyczy kwestii polityki mi\u0119dzynarodowej – M\u00e9lenchon budowa\u0142 swoj\u0105 polityczn\u0105\u00a0to\u017csamo\u015b\u0107 na dyskursie antyunijnym, anty-NATO-wskim i antyameryka\u0144skim, a przez to te\u017c funkcjonalnie prorosyjskim. A to w\u0142a\u015bnie on i jego formacja b\u0119dzie mie\u0107 decyduj\u0105cy g\u0142os w Nowej Unii. <\/p>\n\n\n\n
Tekst porozumienia z socjalistami pr\u00f3buje rozwia\u0107 obawy odno\u015bnie do intencji lewicowego aliansu. Sygnatariusze wprost wi\u0119c pot\u0119piaj\u0105 agresj\u0119 Putina i deklaruj\u0105 poparcie dla suwerenno\u015bci i wolno\u015bci Ukrainy. Nie ma mowy o wyst\u0119powaniu z Unii, ale jest zapowied\u017a jej przebudowy poprzez odej\u015bcie od modelu neoliberalno-produktywistycznego. A Francja Nieujarzmiona rezerwuje sobie prawo do stawiania oporu Brukseli, je\u015bli ta nie b\u0119dzie pozwala\u0107 na realizowanie lewicowego programu Nowej Unii. Chodzi np. o ewentualne blokowanie renacjonalizacji sp\u00f3\u0142ek energetycznych, infrastruktury transportowej etc. <\/p>\n\n\n\n
Minimum programowe rzecz wa\u017cna, zw\u0142aszcza \u017ce wyra\u017anie odwo\u0142uje si\u0119 do argumentacji antykapitalistycznej i antyglobalistycznej. Pragmatyka polityczna podpowiada jednak, \u017ce r\u00f3wnie wa\u017cny jest podzia\u0142 miejsc na listach wyborczych. To te\u017c ju\u017c zosta\u0142o dogadane. Czy Nowa Unia ma szans\u0119 wygra\u0107 z przekazem antykapitalistycznym, antynacjonalistycznym, antyliberalnym, a w wymiarze pozytywnym odwo\u0142uj\u0105cym si\u0119 do argument\u00f3w socjalnych, ekologicznych i lewicowego uniwersalizmu?<\/p>\n\n\n\n
Nikt w tej chwili nie odpowie z pewno\u015bci\u0105, bo w najbli\u017cszych dniach mo\u017cna spodziewa\u0107 si\u0119 jeszcze du\u017cej dynamiki, zw\u0142aszcza wewn\u0105trz Partii Socjalistycznej, kt\u00f3ra najprawdopodobniej si\u0119 podzieli. Uznanie prymatu M\u00e9lenchona, kt\u00f3ry opu\u015bci\u0142 PS w 2008 r. i zbudowa\u0142 sw\u00f3j projekt na kontrze do reformizmu socjalist\u00f3w, jest dla wielu cz\u0142onk\u00f3w starej partii niewyobra\u017calne.<\/p>\n\n\n\n
Ciekawie o scenie politycznej we Francji wypowiada si\u0119 Pierre Rosanvallon w wywiadzie dla „Nouvel Obs”. Zwraca uwag\u0119, \u017ce g\u0142\u00f3wnym problemem Francji jest obecnie rozpad systemu partyjnego – stare partie republika\u0144skie przesta\u0142y interesowa\u0107 elektorat, nie zast\u0105pi\u0142y ich nowe – zar\u00f3wno Francja Nieujarzmiona, jak i formacja Emmanuela Macrona (LREM, kt\u00f3ry zmieni\u0142 nazw\u0119 na Renessaince i sta\u0142 si\u0119 formalnie parti\u0105) s\u0105 wehiku\u0142ami wyborczymi utworzonymi wok\u00f3\u0142 charyzmatycznych lider\u00f3w, a nie wyrazem instytucjonalizacji masowych ruch\u00f3w spo\u0142eczno-politycznych.<\/p>\n\n\n\n
Sytuacja jest, zdaniem filozofa, podobna do tej sprzed Rewolucji Francuskiej w 1789 r. Na ile oferta Nowej Unii potrafi odpowiedzie\u0107 na t\u0119 sytuacj\u0119? Walka o g\u0142osy socjalne nie b\u0119dzie \u0142atwa – lewica, nawet M\u00e9lenchon, nie potrafi\u0142a dotrze\u0107 do elektoratu z francuskiej prowincji. Owszem, M\u00e9lenchon przekona\u0142 do siebie m\u0142odych oraz mieszka\u0144c\u00f3w przedmie\u015b\u0107 i wielkomiejskich dzielnic o charakterze pracowniczym. Prowincja posz\u0142a za Marine Le Pen, kt\u00f3ra potrafi\u0142a po\u0142\u0105czy\u0107 przekaz nacjonalistyczny z socjalnym i zakomunikowa\u0107 go w spos\u00f3b bardziej przekonuj\u0105cy ni\u017c formacje lewicowe. <\/p>\n\n\n\n
Wybory ju\u017c w czerwcu, zapowiada si\u0119 bardzo ciekawa kampania. Czy stanie si\u0119 ona wehiku\u0142em odnowy francuskiej lewicy, czy raczej wpisze si\u0119 w proces kreatywnej destrukcji, na kt\u00f3rym zyska Emmanuel Macron? Stary-nowy prezydent nie ukrywa, \u017ce walczy o wi\u0119kszo\u015b\u0107 w parlamencie, by m\u00f3c spokojnie rz\u0105dzi\u0107. By ten cel osi\u0105gn\u0105\u0107, nie zawaha si\u0119 przejmowa\u0107 element\u00f3w programu lewicy, by odci\u0105gn\u0105\u0107 od niej mniej radykalny elektorat.<\/p>\n\n\n\n
Macron, podobnie jak M\u00e9lenchon, idzie do wybor\u00f3w w ramach wyborczego sojuszu. Jego nazwa to „Razem”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nowa Unia Ludowa, Ekologiczna i Spo\u0142eczna to nazwa lewicowego bloku, jaki powsta\u0142 we Francji po wyborach prezydenckich. Tworz\u0105 go: Francja nieujarzmiona, zieloni, socjali\u015bci i komuni\u015bci. Jean-Luc M\u00e9lenchon mo\u017ce triumfowa\u0107, bo to on jest dyrygentem i jednocze\u015bnie gra w tej orkiestrze pierwsze skrzypce. Stawka jest jednak wy\u017csza – wygrana w wyborach parlamentarnych.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5966,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,223,49],"tags":[245,517,499],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5965"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5965"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5965\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5971,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5965\/revisions\/5971"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5966"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5965"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5965"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5965"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}