Ukrai\u0144cy prowadz\u0105 polityczny i artyleryjski ostrza\u0142, jakby szykowali si\u0119 do przej\u0119cia wojennej inicjatywy. Wo\u0142odymyr Ze\u0142enski og\u0142osi\u0142 przygotowanie do „deokupacji” po\u0142udnia Ukrainy, minister obrony O\u0142eksij Reznikow przedstawi\u0142 stan osobowy armii, media z rado\u015bci\u0105 donosz\u0105 o kolejnych zniszczonych HVT, czyli celach wysokiej warto\u015bci na rosyjskich ty\u0142ach.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wszystkie te informacje czyta\u0107 trzeba ostro\u017cnie, bo kiedy minister obrony informuje o „deokupacyjnej” decyzji prezydenta w wywiadzie dla brytyjskiego „Timesa”<\/a><\/strong>, pojawia si\u0119 pytanie o cel ujawnienia zamiar\u00f3w. Cel jest oczywi\u015bcie polityczny – Ze\u0142enski domkn\u0105\u0142 w ten spos\u00f3b „ukrai\u0144ski tydzie\u0144”, kt\u00f3ry rozpocz\u0119\u0142a mi\u0119dzynarodowa konferencja o odbudowie Ukrainy zorganizowana w Lugano.<\/p>\n\n\n\n Komunikat jest prosty – Ukrai\u0144cy m\u00f3wi\u0105, \u017ce s\u0105 gotowi walczy\u0107 o przysz\u0142o\u015b\u0107. Na front rzucili tysi\u0105ce ekspert\u00f3w, kt\u00f3rzy przygotowali Plan odbudowy Ukrainy i licz\u0105ce ju\u017c ponad milion ludzi struktury bezpiecze\u0144stwa. Same Si\u0142y Zbrojne maj\u0105 ju\u017c pod broni\u0105 700 tys. \u017co\u0142nierzy, informowa\u0142 8 lipca Reznikow. Do tego dochodzi 60 tys. \u017co\u0142nierzy Stra\u017cy Granicznej, 90 tys. Gwardii Narodowej, 100 tys. policjant\u00f3w. A mobilizacja jeszcze si\u0119\u00a0nie zako\u0144czy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Docieraj\u0105 nowe systemy uzbrojenia, kt\u00f3re zacz\u0119\u0142y czyni\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119. Niszcz\u0105c\u0105 skuteczno\u015b\u0107 HIMARS-\u00f3w potwierdzi\u0142 sam Igor Girkin. Nerwy puszczaj\u0105 gor\u0105cym zwolennikom Russkowo mira – Andriej Morozow, wa\u017cna posta\u0107 w milicji tzw. \u0141uga\u0144skiej Republiki Ludowej, ju\u017c po jej „wyzwoleniu” przez armi\u0119 rosyjsk\u0105\u00a0napisa\u0142 post, w kt\u00f3rym nie zostawia suchej nitki na rosyjskim dow\u00f3dztwie. Z w\u015bciek\u0142o\u015bci\u0105 twierdzi, \u017ce armi\u0105 rz\u0105dz\u0105 debile i z\u0142odzieje.<\/p>\n\n\n\n Oczywi\u015bcie, przedwcze\u015bnie na podstawie takich szcz\u0105tkowych danych wyci\u0105ga\u0107 wniosek, \u017ce inicjatywa przechodzi w r\u0119ce Ukrai\u0144c\u00f3w. To jest mo\u017cliwe, ale wymaga znacznie bardziej z\u0142o\u017conej gry, co wy\u0142o\u017cy\u0142 zgrabnie Lawrence Freedman w analizie „Czy Ukraina mo\u017ce wygra\u0107?”<\/strong><\/a>.<\/p>\n\n\n\n Over the next few weeks we should start to get some sense of whether Ukraine can start to take the initiative and impose its own priorities on Russia rather than the other way round, and how well the Russians are able to respond to the steady improvement of Ukrainian capabilities. Should Ukrainian forces be able to create any momentum, however, then the situation could move in their favour very quickly. Can the Ukrainians win? Yes. Will the Ukrainians win? Not yet clear, but the possibility should not be dismissed.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n Te nadchodz\u0105ce tygodnie przygotowa\u0144 zbrojnych wype\u0142ni\u0107 musi ofensywa polityczno-dyplomatyczna. Dlatego wa\u017cnym momentem wspomnianego „ukrai\u0144skiego tygodnia” by\u0142a wymiana ambasador\u00f3w w wielu stolicach, z Andrijem Melnykem na czele. Melnyk swoim bezpardonowym atakowaniem Olafa Scholza i niemieckich elit zrobi\u0142, co mia\u0142 zrobi\u0107, w ko\u0144cu jednak Panzerhaubitzen do Ukrainy dojecha\u0142y i potrzeba subtelniejszej dyplomacji.<\/p>\n\n\n\n To wszystko po to, \u017ceby utrzyma\u0107 na Zachodzie przekonanie, \u017ce sprawy id\u0105 w dobrym kierunku i warto wspiera\u0107 Ukrain\u0119, bo mo\u017ce t\u0119 wojn\u0119\u00a0wygra\u0107. To przekonanie jest niezb\u0119dne, bo od niego zale\u017cy ocena ryzyka nie tylko wysy\u0142ki uzbrojenia, ale i bie\u017c\u0105cej pomocy finansowej. To w\u0142a\u015bnie w ubieg\u0142ym tygodniu Europejski Bank Inwestycyjny wstrzyma\u0142 wyp\u0142at\u0119 1,5 mld euro po\u017cyczki, bo Komisja Europejska za\u017c\u0105da\u0142a zabezpieczenia w postaci rezerw w banku na poziomie 70 proc. wyp\u0142acanej kwoty. Na wypadek gdyby Ukraina zbankrutowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n W tej chwili liczy si\u0119\u00a0ka\u017cdy miliard euro pomocy na utrzymanie stabilno\u015bci makroekonomicznej (potrzeba ok. 5 mld euro miesi\u0119cznie) i ka\u017cda jednostka nowego systemu uzbrojenia, by przesuwa\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 na polu walki w kierunku Ukrai\u0144c\u00f3w. Wo\u0142odymyr Ze\u0142enski pokazuje od pocz\u0105tku wojny, \u017ce nadspodziewanie dobrze potrafi prowadzi\u0107 t\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 polityczno-dyplomatyczno-wojskow\u0105 gr\u0119, dostosowuj\u0105c j\u0105 do wymaga\u0144 chwili.<\/p>\n\n\n\n Z ka\u017cdym dniem z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 tej gry b\u0119dzie jednak coraz wi\u0119ksza, bo cho\u0107 duch jedno\u015bci w Ukrainie trwa, to nie jest w stanie st\u0142umi\u0107 krytycznej refleksji charakteryzuj\u0105cej wolne, pluralistyczne spo\u0142ecze\u0144stwo. I tak po prezentacji Planu odbudowy Ukrainy w Lugano w mediach pojawi\u0142y si\u0119\u00a0liczne g\u0142osy krytyki: jednym brakuje powa\u017cnego potraktowania nauki, kt\u00f3rej niewiele w licz\u0105cym tysi\u0105ce stron dokumencie. Libertarianie narzekaj\u0105, \u017ce plan ma charakter etatystyczny. \u015arodowiska bli\u017csze lewicy podkre\u015blaj\u0105 jego neoliberalny charakter.<\/p>\n\n\n\n Wszyscy, niezale\u017cnie od osi krytyki, pytaj\u0105 o polityczn\u0105\u00a0wol\u0119 potrzebn\u0105 do uruchomienia reform niezb\u0119dnych dla wyrwania pa\u0144stwa z wcze\u015bniejszego marazmu: rzeczywistej walki z korupcj\u0105, reformy Trybuna\u0142u Konstytucyjnego i systemu s\u0105dowego. Pytania o realn\u0105 polityk\u0119 s\u0105 coraz cz\u0119stsze i wy\u0142ania si\u0119 z nich mniej jednoznaczny obraz politycznego zaplecza prezydenta. Jedn\u0105 z takich w\u0105tpliwych postaci, jak opisuje „Nowoje Wremia”, jest Oleg Tatarow<\/a><\/strong>, odpowiedzialny w Biurze Prezydenta za walk\u0119 z korupcj\u0105.<\/p>\n\n\n\n Ciekawa jest nie tylko coraz intensywniejsza debata w ukrai\u0144skich mediach, ciekawe jest bardzo silne zaanga\u017cowanie w t\u0119 debat\u0119 organizacji spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego. Pisa\u0142em wcze\u015bniej, \u017ce by\u0142y one tak\u017ce obecne w Lugano, gdzie og\u0142osi\u0142y w\u0142asny Manifest spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego. Manifestowi towarzyszy\u0142 bardzo ciekawy dokument „Ukraina po zwyci\u0119stwie. Wizja Ukrainy 2030”<\/strong><\/a> przygotowany przez ekspert\u00f3w i cz\u0142onk\u00f3w kilkudziesi\u0119ciu organizacji.<\/p>\n\n\n\n To dokument komplementarny do Planu odbudowy zaprezentowanego przez Narodow\u0105 Rad\u0119 ds. Odbudowy i Modernizacji. Jest o wiele mniej technokratyczny, zwraca wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119\u00a0na warto\u015bci, jakie powinny towarzyszy\u0107 powojennemu tworzeniu nowej Ukrainy. Z tych postulat\u00f3w wy\u0142ania si\u0119 ukryty l\u0119k, kt\u00f3ry tak\u017ce wida\u0107 w najnowszej publicystyce – by obecne horyzontalne pa\u0144stwo sieciowe nie przekszta\u0142ci\u0142o si\u0119 po wojnie w hierarchiczn\u0105\u00a0struktur\u0119 o autorytarnym charakterze.<\/p>\n\n\n\n Jako\u015b\u0107 ukrai\u0144skiej debaty publicznej odbywaj\u0105cej si\u0119 w tle wspomnianej ofensywy polityczno-dyplomatyczno-militarnej jest nie mniejszym \u017ar\u00f3d\u0142em nadziei ni\u017c sukcesu ukrai\u0144skiego wojska. Ukrai\u0144cy nie tylko chc\u0105 wygra\u0107 i nie maj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce wygraj\u0105. Co r\u00f3wnie wa\u017cne, wiedz\u0105, co z tym zwyci\u0119stwem zrobi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ukrai\u0144cy prowadz\u0105 polityczny i artyleryjski ostrza\u0142, jakby szykowali si\u0119 do przej\u0119cia wojennej inicjatywy. Wo\u0142odymyr Ze\u0142enski og\u0142osi\u0142 przygotowanie do „deokupacji” po\u0142udnia Ukrainy, minister obrony O\u0142eksij Reznikow przedstawi\u0142 stan osobowy armii, media z rado\u015bci\u0105 donosz\u0105 o kolejnych zniszczonych HVT, czyli celach wysokiej warto\u015bci na rosyjskich ty\u0142ach.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6049,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[98,6,294,78,167],"tags":[509,240,251],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6048"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6048"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6048\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6052,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6048\/revisions\/6052"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6049"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6048"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6048"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6048"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}