Wojna w Ukrainie okaza\u0142a si\u0119 przyspieszaczem wielu proces\u00f3w. Jednym z nich jest konsolidacja Ukrai\u0144c\u00f3w i Ukrainek wok\u00f3\u0142 miast, w kt\u00f3rych mieszkaj\u0105. We wszystkich du\u017cych o\u015brodkach wzr\u00f3s\u0142 w ci\u0105gu roku odsetek os\u00f3b deklaruj\u0105cych, \u017ce czuj\u0105 dum\u0119 ze swojego miasta. We Lwowie twierdzi tak a\u017c 98 proc. mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Lwowianie maj\u0105 powody do dumy. Fakt, \u017ce miasto znajduje si\u0119 daleko od lini frontu, ale i tu wojna jest stale obecna. Cho\u0107 bezpo\u015brednie ataki powietrzne zdarzaj\u0105\u00a0si\u0119 bardzo rzadko, to ka\u017cdego dnia na Polu Marsowym przybywa grob\u00f3w poleg\u0142ych \u017co\u0142nierzy. Miasto licz\u0105ce 800 tys. mieszka\u0144c\u00f3w wys\u0142a\u0142o na front 30 tys. os\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n
Lw\u00f3w te\u017c sta\u0142 si\u0119 centrum rehabilitacji rannych. W planach mera Andrija Sadowego to w\u0142a\u015bnie program „Niez\u0142omni<\/strong>” jest jednym z priorytet\u00f3w. Pod nazw\u0105 kryje si\u0119 plan rozbudowy zaplecza szpitalno-rehabilitacyjnego zgodnie z najwy\u017cszymi standardami. B\u0119dzie potrzebne jeszcze wiele lat po wojnie.<\/p>\n\n\n\n Z kolei w pierwsze tygodnie po rozpocz\u0119ciu rosyjskiej agresji Lw\u00f3w sta\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnym celem ucieczki mieszka\u0144c\u00f3w ze wschodnich cz\u0119\u015bci kraju. Przez miasto przewin\u0119\u0142o si\u0119 5 mln uchod\u017ac\u00f3w, cz\u0119\u015b\u0107 pojecha\u0142a dalej do Polski, wi\u0119kszo\u015b\u0107\u00a0zosta\u0142a w Ukrainie, g\u0142\u00f3wnie w rejonach zachodnich. W efekcie w najgor\u0119tszym okresie we Lwowie mieszka\u0142o 2 mln os\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n To w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki tej dynamice najpopularniejszym miejscem osiedlania sta\u0142 si\u0119 zakarpacki U\u017chorod. To w tej chwili najbezpieczniejsze miasto, Rosjanie raczej nie zaryzykuj\u0105 ataku o\u015brodka granicz\u0105cego z pa\u0144stwem nale\u017c\u0105cym do NATO. Za sw\u0105 wojenn\u0105\u00a0popularno\u015b\u0107 U\u017chorod p\u0142aci swoist\u0105 cen\u0119 – sta\u0142 si\u0119 najdro\u017cszym w Ukrainie miastem pod wzgl\u0119dem koszt\u00f3w wynajmu i zakupu nieruchomo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Kij\u00f3w, cho\u0107 ci\u0105gle stolica i wielka metropolia, nie odbudowa\u0142 swojej przedwojennej populacji. Miasto oficjalnie liczy\u0142o przed wojn\u0105\u00a03,9 mln mieszka\u0144c\u00f3w, w pierwsze dni wojny po\u0142owa wyjecha\u0142a. Cz\u0119\u015b\u0107 wr\u00f3ci\u0142a, przyjechali tak\u017ce uciekinierzy z bardziej niebezpiecznych rejon\u00f3w. W sumie jednak miasto liczy obecnie ok. 3,6 mln.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze bardziej dynamiczna sytuacja by\u0142a w Charkowie, o czym m\u00f3wi\u0142 mer Ihor Terechow w wywiadzie dla „Guardian<\/a><\/strong>a<\/a><\/strong>„<\/strong><\/a>. Na pocz\u0105tku wojny z dwumilionowej metropolii, le\u017c\u0105cej tu\u017c przy granicy z wojn\u0105 i brutalnie bombardowanej ca\u0142ymi tygodniami, wyjecha\u0142o ok. 1,7 mln. Dzi\u015b liczba mieszka\u0144c\u00f3w podnios\u0142a si\u0119 do poziomu 1,6 mln. Cz\u0119\u015bciowo to starzy mieszka\u0144cy, cz\u0119\u015bciowo przymusowo przemieszczeni z innych miejsc. Ta tragiczna dynamika nie zmienia jednak faktu, \u017ce a\u017c 96 proc. mieszka\u0144c\u00f3w jest dumnych ze swego miasta.<\/p>\n\n\n\n Bo Chark\u00f3w w zupe\u0142nie inny spos\u00f3b te\u017c sta\u0142 si\u0119 symbolem tej wojny, symbolem spo\u0142ecznej odporno\u015bci i niez\u0142omno\u015bci. Mimo powtarzaj\u0105cych si\u0119 ci\u0105gle atak\u00f3w, mimo destrukcji infrastruktury – zniszczona zosta\u0142a po\u0142owa szk\u00f3\u0142 i przedszkoli, wiele obiekt\u00f3w Uniwersytetu Karazina i Uniwersytetu Pedagogicznego Skoworody, obiekt\u00f3w kultury i tysi\u0119cy mieszka\u0144 – mieszka\u0144cy za wszelk\u0105 cen\u0119 pokazuj\u0105, \u017ce ich miasto \u017cyje. <\/p>\n\n\n\n Jeszcze wiosn\u0105 ubieg\u0142ego roku, po najgorszych atakach, jedn\u0105 z pierwszych czynno\u015bci po uprz\u0105tni\u0119ciu gruzu by\u0142o sadzenie kwiat\u00f3w symbolizuj\u0105cych \u017cycie i wiosenn\u0105 energi\u0119. I mimo tych wszystkich zniszcze\u0144 miasto funkcjonuje ca\u0142kiem nie\u017ale, je\u015bli popatrze\u0107 na wyniki badania socjologicznego przeprowadzonego przez International Republican<\/strong><\/a> Institute w 21 miastach obwodowych (wojew\u00f3dzkich) Ukrainy na \u0142\u0105cznej pr\u00f3bie 16 800 ankietowanych.<\/p>\n\n\n\n To w\u0142a\u015bnie te badania ujawniaj\u0105 rosn\u0105c\u0105 dum\u0119 mieszka\u0144c\u00f3w ze swych o\u015brodk\u00f3w. Bardziej szczeg\u00f3\u0142owe pytania dotycz\u0105 oceny jako\u015bci us\u0142ug komunalnych i sprawno\u015bci dzia\u0142ania w\u0142adz. To w\u0142a\u015bnie w Charkowie jego mieszka\u0144cy s\u0105 najbardziej zadowoleni z pracy mera (86 proc. ocen pozytywnych) i rady miejskiej (73 proc.).<\/p>\n\n\n\n Nie wsz\u0119dzie jest jednak tak s\u0142odko i w Po\u0142tawie tylko 15 proc. pozytywnie ocenia swojego mera, cho\u0107 dumnych z miasta jest a\u017c 90 proc. Badania IRI ods\u0142aniaj\u0105 wiele ciekawych informacji o \u017cyciu ukrai\u0144skich miast, kt\u00f3re warto weryfikowa\u0107 bezpo\u015brednimi obserwacjami, doniesieniami lokalnych medi\u00f3w oraz ludzi takich jak Serhij \u017badan.<\/p>\n\n\n\n Ten wybitny pisarz sta\u0142 si\u0119 symbolem Charkowa i jednocze\u015bnie spo\u0142ecznego zaanga\u017cowania na rzecz ukrai\u0144skiego zwyci\u0119stwa. Wi\u0119cej o tym wszystkim w rozmowie z Agnieszk\u0105 Lichnerowicz w podka\u015bcie „Rozumie\u0107 Ukrain\u0119<\/a><\/strong>„. Premiera w \u015brod\u0119 19 lipca o godz. 15.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wojna w Ukrainie okaza\u0142a si\u0119 przyspieszaczem wielu proces\u00f3w. Jednym z nich jest konsolidacja Ukrai\u0144c\u00f3w i Ukrainek wok\u00f3\u0142 miast, w kt\u00f3rych mieszkaj\u0105. We wszystkich du\u017cych o\u015brodkach wzr\u00f3s\u0142 w ci\u0105gu roku odsetek os\u00f3b deklaruj\u0105cych, \u017ce czuj\u0105 dum\u0119 ze swojego miasta. We Lwowie twierdzi tak a\u017c 98% mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6318,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[92,78,167],"tags":[242,509,240,251],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6317"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6317"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6317\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6321,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6317\/revisions\/6321"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6318"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6317"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6317"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/antymatrix\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6317"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}