Nauczyciele się zbroją
Nauczyciele uczą się, jak przetrwać atak napastnika. Instruktorzy przynoszą na zajęcia dwie torby. W jednej są narzędzia, jakie może mieć napastnik, a w drugiej przedmioty, które pomogą nam przeżyć. W narzędzia do obrony należy natychmiast się zaopatrzyć.
Policjant, który nas szkolił, wyglądał na takiego, który nie rzuca słów na wiatr. Kiedy więc powiedział, że dziwi się, iż przychodzimy do szkoły bez choćby jednego z tych przedmiotów, np. gazu pieprzowego, wszyscy złapaliśmy się za głowy. Jesteśmy kompletnie bezbronni. Gdzie my mamy rozum?
Już następnego dnia w pokoju nauczycielskim ludzie pokazywali najnowsze nabytki. Oczywiście na gazie pieprzowym nie mogło się skończyć. Sporym wzięciem cieszył się młoteczek do wybijania szyb. W niektórych salach nie otwierają się okna. Gdyby więc trzeba było tą drogą uciekać przed napastnikiem, należy wybić szybę. Do tego właśnie jest potrzebny młoteczek.
No i jeszcze alarm osobisty. Niewielki przedmiot w kształcie breloczka. Jak się wyciągnie zawleczkę, wydaje przeraźliwy dźwięk. Warto zapłacić więcej, aby dźwięk był naprawdę mocny. Powinien obudzić umarłego. Nie wolno żałować pieniędzy, bezpieczeństwo jest najważniejsze. Przedmiotów niezbędnych do obrony jest tyle, że wypełnią całą torbę. Na klasówki i zeszyty uczniów nie będzie już miejsca.
Komentarze
@Gospodarz
A ten policjant nie był na procencie od firm sprzedających takie gadgety??? 😉
Jest moc! Międzynarodowa!
Reakcja (…) jest ciekawa. Mówi: „A więc chcesz wypowiadać się o sprawach publicznych, wielkich rzeczach. (…) Pewnie poniesiesz porażkę. Jak większość pisarzy”. Czy twoim zdaniem jest ktoś, kto nie poniósł porażki?
– Zawsze podziwiałem Herberta. W ogóle Polska dała światu naprawdę wspaniałych poetów i wybitną poezję. Przyjaźniłem się z Adamem Zagajewskim, miałem przyjemność spotkać się kilka razy z Miłoszem. Nigdy nie spotkałem Szymborskiej, ale podziwiam jej wiersze.
Odpowiadając na twoje pytanie… Rzeczywiście uważam, że zdecydowana większość twórców, którzy postanowili zostać trybunami, przegrała. Przegrała w sensie literackim, bo ich książki przestały opowiadać historie, a zaczęły suflować programy społeczne, polityczne. Czy jest ktoś, komu się udało? Może Grassowi. Pisał o nazizmie w trudnych czasach podziałów i udało mu się stworzyć wybitne dzieła, które bronią się niezależnie od daty wydania.
Dobrze poradzili sobie pisarze z Ameryki Łacińskiej – García Márquez czy Vargas Llosa. Przyznaję, nie zawsze taki pisarz ponosi porażkę. Ale radziłbym, żeby wszyscy się jej spodziewali. Bo wtedy sukces będzie jeszcze przyjemniejszą niespodzianką.
Wiesz, zawsze uważałem, że literatura nie powinna być dydaktyczna. Nie powinna przekazywać konkretnego komunikatu ani mieć jednego, wyraźnego przekazu. Idee polityczne najlepiej wyrażać w artykułach, esejach czy reportażu. Fikcja niech pozostanie fikcją.
Myślę, że wszystkie moje dzieła pokazują potęgę swobody wypowiedzi. I myślę, że najlepszy sposób na obronę wolności wypowiedzi to korzystanie z fikcji w tak swobodny sposób, jak to tylko możliwe. Wtedy i tylko wtedy uświadomimy sobie, jak wielką wartość może nieść ze sobą opowiadanie zmyślonych historii.
W tym roku rozmawiałem z Alberto Manguelem, wybitnym autorem. Oddał do biblioteki kilkadziesiąt tysięcy książek. Zostawił sobie trzydzieści. Gdybyś miał kiedyś powtórzyć jego gest, jakie tytuły byś zostawił?
– Świetne zadanie!
Na pewno zostawiłbym „Iliadę” i „Odyseję” Homera. „Metamorfozy” Apulejusza i „Eneidę” Wergiliusza… To już mamy cztery.
„Wojnę i pokój”. „Zbrodnię i karę”. Poezje Zbigniewa Herberta, zwłaszcza „Pana Cogito”. Ile już mam?
Siedem.
– To jeszcze dołóżmy „Ulissesa” Jamesa Joyce’a. I „Niewidzialne miasta” Italo Calvino.
Sami faceci…
– Wiem, ale mówię, co mi przychodzi do głowy. Ale tak, „Panią Dalloway” Woolf bym zostawił. Edith Wharton, „Wiek niewinności”… Obowiązkowo coś Anity Desai. Może „Clear Light of Day”? „Sto lat samotności”… To już chyba ci coś mówi o mnie, co nie?
„Nie ma kto pisać do pułkownika” Garcíi Márqueza. I może „Śmierć w Wenecji”. Wielki klasyk!
Poza Calvino i Mannem same wielkie księgi.
– To dorzućmy jeszcze jedną, cienką.
Gdy wydałem „Dzieci północy”, pojechałem do mojego wydawcy w Londynie. Na jego biurku leżała cienka książeczka. „Wiesz, to jest najlepsza książka, jaką w przyszłym roku wydamy”, powiedział. (…). A o jaką książkę chodziło? O „Cesarza” Ryszarda Kapuścińskiego. To wielka książka.
@PR
A cóż to za mitoman ??? 😉
@Gospodarz
A tak wygląda ŻENUJĄCA NIEUDOLNOŚĆ za NASZE pieniądze … 🙁
https://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2026/10/jak-wybrani-nastolatkowie-mowia-o.html
Wskazówka: Gdy wydałem „Dzieci północy”.