Oceny, jakimi pos\u0142uguje si\u0119 nauczyciel, s\u0105 znakiem jego profesji. Nie ka\u017cdemu wystarcza przeci\u0119tno\u015b\u0107 jedynki, dw\u00f3jki, tr\u00f3jki, czw\u00f3rki, pi\u0105tki i sz\u00f3stki. Niekt\u00f3rzy pragn\u0105 na systemie oceniania odcisn\u0105\u0107 pi\u0119tno w\u0142asnej osobowo\u015bci, dlatego wymy\u015blaj\u0105 swoje stopnie. Najpopularniejsze jest zero, ale w u\u017cyciu bywaj\u0105 te\u017c oceny z wykrzyknikiem, nawet z kilkoma, np. zero z trzema wykrzyknikami. W tej dziedzinie naprawd\u0119 mo\u017cna si\u0119 popisa\u0107 pomys\u0142owo\u015bci\u0105.<\/p>\n
Czy to zgodne z prawem? Na \u015bwiadectwie mog\u0105 znale\u017a\u0107 si\u0119 tylko oceny ustalone przez MEN, czyli 1, 2, 3, 4, 5, 6. Jednak wewn\u0119trznie szko\u0142a mo\u017ce stosowa\u0107 w\u0142asny system. Zwykle s\u0105 to plusy i minusy. W moim liceum obowi\u0105zuje dziesi\u0119ciostopniowa skala oceniania, tj. 1, 2, 2+, 3, 3+, 4, 4+, 5, 5+, 6. Jednak nauczyciele z przyzwyczajenia wpisuj\u0105 tak\u017ce minusy oraz dopisuj\u0105 plus przy jedynce. A zatem faktycznie obowi\u0105zuje skala pi\u0119tnastostopniowa, tj. 1, 1+, 2-, 2, 2+, 3-, 3, 3+, 4-, 4, 4+, 5-, 5, 5+, 6. Jednak niekt\u00f3rym nauczycielom i tego ma\u0142o.<\/p>\n
Dawniej ka\u017cdy nauczyciel by\u0142 panem na swoim folwarku, wi\u0119c nie musia\u0142 si\u0119 t\u0142umaczy\u0107, jak ocenia. Teraz system musi by\u0107 przejrzysty, oficjalny i zgodny z prawem. Uczni\u00f3w informuje si\u0119, jakie oceny mog\u0105 otrzyma\u0107. Czyta si\u0119 dokument, zwany WSO (Wewn\u0119trzny System Oceniania), aby ka\u017cdy mia\u0142 poj\u0119cie, co go czeka. Poniewa\u017c jednak \u017cyjemy w Polsce, uznajemy, \u017ce prawo jest po to, aby je \u0142ama\u0107. Dlatego nadal funkcjonuj\u0105 oceny zwyczajowe, czyli takie, kt\u00f3re wymy\u015bla dla w\u0142asnego widzimisi\u0119 dany nauczyciel.<\/p>\n
Uwa\u017cam, \u017ce nie ma w tym nic z\u0142ego. Uczniowie lubi\u0105 nauczycieli, kt\u00f3rzy wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 w\u0142asnym systemem oceniania. Na przyk\u0142ad mo\u017cliwo\u015b\u0107 uzyskania zera dowarto\u015bciowuje osoby, kt\u00f3re otrzymuj\u0105 tylko jedynki. A jak nauczyciel stawia komu\u015b zero z trzema wykrzyknikami, to uczniowie ze zwyk\u0142ym zerem uwa\u017caj\u0105, \u017ce nie jest z nimi a\u017c tak \u017ale. Po latach ludzie wspominaj\u0105, \u017ce nigdy nie dostali zera z trzema jedynkami, a przecie\u017c uczy\u0142 ich najbardziej surowy nauczyciel w szkole, kt\u00f3ry stawia\u0142 nieprawdopodobnie niskie oceny.<\/p>\n
Mo\u017cna te\u017c ocenia\u0107 wy\u017cej ni\u017c maksymalna sz\u00f3stka. Si\u00f3demka jest do\u015b\u0107 powszechnie stosowana i chyba to ju\u017c nikogo nie dziwi. Do urozmaicenia ocen s\u0142u\u017c\u0105 te\u017c barwy. Na przyk\u0142ad stopie\u0144 w kolorze niebieskim ma najmniejsz\u0105 warto\u015b\u0107, w zielonym \u015bredni\u0105, a w czerwonym najwi\u0119ksz\u0105. W u\u017cyciu s\u0105 te\u017c kolory r\u00f3\u017cowy, pomara\u0144czowy i fioletowy. Jak si\u0119 kto\u015b postara, to mo\u017ce mie\u0107 100-stopniow\u0105 skal\u0119 oceniania, czyli klasyczne procenty.<\/p>\n
Je\u015bli chodzi o mnie, to gdy by\u0142em uczniem, najwi\u0119ksz\u0105 satysfakcj\u0119 da\u0142a mi ocena wyra\u017cona przez nauczycielk\u0119 spojrzeniem z ukosa i mrugni\u0119ciem do mnie okiem. Oczy by\u0142y intensywnie niebieskie. To by\u0142o wi\u0119cej ni\u017c sz\u00f3stka i sto procent razem wzi\u0119te.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Oceny, jakimi pos\u0142uguje si\u0119 nauczyciel, s\u0105 znakiem jego profesji. Nie ka\u017cdemu wystarcza przeci\u0119tno\u015b\u0107 jedynki, dw\u00f3jki, tr\u00f3jki, czw\u00f3rki, pi\u0105tki i sz\u00f3stki. Niekt\u00f3rzy pragn\u0105 na systemie oceniania odcisn\u0105\u0107 pi\u0119tno w\u0142asnej osobowo\u015bci, dlatego wymy\u015blaj\u0105 swoje stopnie. Najpopularniejsze jest zero, ale w u\u017cyciu bywaj\u0105 te\u017c oceny z wykrzyknikiem, nawet z kilkoma, np. zero z trzema wykrzyknikami. W tej dziedzinie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1019"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1019"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1019\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1019"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1019"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1019"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}