Musz\u0119 wystawi\u0107 oceny na koniec p\u00f3\u0142rocza. Nie ma chyba ucznia, kt\u00f3ry nie chcia\u0142by otrzyma\u0107 oceny wy\u017cszej. Nawet sz\u00f3stkowicze marz\u0105 o si\u00f3demce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczni\u00f3w pr\u00f3buje mnie przekona\u0107, abym podni\u00f3s\u0142 ocen\u0119 o ten upragniony stopie\u0144. Gdy stosuj\u0105 logiczne argumenty, daj\u0119 si\u0119 przekona\u0107. Niestety, wi\u0119kszo\u015b\u0107 pr\u00f3buje mnie zmusi\u0107 do zmiany decyzji, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce chodzi im o wy\u017csz\u0105 \u015bredni\u0105.<\/p>\n
Teraz to dopiero p\u00f3\u0142rocze, wi\u0119c ch\u0119tnych do wy\u017cszej \u015bredniej nie jest a\u017c tak wielu. Prawdziwy wysyp amator\u00f3w \u015bredniej nast\u0105pi pod koniec roku szkolnego. Wy\u017csza \u015brednia i czerwony pasek na \u015bwiadectwie to b\u0119d\u0105 najwa\u017cniejsze argumenty w czerwcu. Je\u015bli ja podnios\u0119 ocen\u0119, to by\u0107 mo\u017ce inni nauczyciele te\u017c podnios\u0105, wi\u0119c b\u0119dzie wy\u017csza \u015brednia, a mo\u017ce i \u00f3w wymarzony pasek. Niez\u0142a strategia. Przyznam si\u0119, \u017ce ka\u017cda wzmianka o \u015bredniej i czerwonym pasku dzia\u0142a na mnie jak p\u0142achta na byka. Inne argumenty przyjmuj\u0119.<\/p>\n
Guy Gilbert, francuski ksi\u0105dz, pedagog i pisarz, podchodzi do tego problemu bardziej stanowczo ni\u017c ja. W ksi\u0105\u017cce „Krzyk m\u0142odych” napisa\u0142: „Szko\u0142a, w kt\u00f3rej licz\u0105 si\u0119 tylko wyniki nauczania, to dno”. Niestety, wi\u0119kszo\u015b\u0107 plac\u00f3wek edukacyjnych na pierwszym miejscu stawia wyniki nauczania, a szczeg\u00f3lnie \u015bredni\u0105 ocen i liczb\u0119 uczni\u00f3w z czerwonym paskiem na \u015bwiadectwie. Gilbert pisze: „Kiedy dyrektor, zanim przedstawi mi swoje cherubinki, zaczyna od tego, \u017ce pod wzgl\u0119dem \u015brednich ocen szko\u0142a znajduje si\u0119 w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce departamentu, w mojej g\u0142owie zapala si\u0119 czerwone \u015bwiat\u0142o”.<\/p>\n
Stawianie na pierwszym miejscu \u015bredniej ocen oznacza – zdaniem francuskiego pedagoga – \u017ce szko\u0142a wychowuje stado baran\u00f3w z g\u0142owami nabitymi wiedz\u0105, ale bez charakteru. Warto doda\u0107, \u017ce ta wiedza najcz\u0119\u015bciej okazuje si\u0119 niepotrzebna w \u017cyciu. We wspomnianej ksi\u0105\u017cce mo\u017cna przeczyta\u0107: „Je\u015bli m\u0142odzi nie znajd\u0105 odpowiedzi na najwa\u017cniejsze pytania ich \u017cycia, np. „Kim jestem?”, „Dok\u0105d zmierzam?”, „O czym marz\u0119?”, takie wykszta\u0142cenie nie ma sensu”.<\/p>\n
Jako wychowawca zwykle m\u00f3wi\u0119 rodzicom, aby dali spok\u00f3j ze \u015bredni\u0105 ocen. Niech dzieciak ma kilka gorszych ocen z kilku przedmiot\u00f3w, ale w zamian niech rozwija swoj\u0105 pasj\u0119. Naszym celem powinno by\u0107, aby 1-3 przedmioty stanowi\u0142y dla ucznia obiekt szczeg\u00f3lnych zainteresowa\u0144. Czw\u00f3rki, pi\u0105tki czy sz\u00f3stki – to zale\u017cy od indywidualnych uzdolnie\u0144 – z przedmiot\u00f3w stanowi\u0105cych pasj\u0119 to najwa\u017cniejszy cel nauki. Reszta mo\u017ce by\u0107 na wymagane minimum. A \u015bredniej ocen nie obliczajmy w og\u00f3le, raczej policzmy uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy oddaj\u0105 si\u0119 swoim pasjom. To si\u0119 liczy, reszta ocen nie ma znaczenia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Musz\u0119 wystawi\u0107 oceny na koniec p\u00f3\u0142rocza. Nie ma chyba ucznia, kt\u00f3ry nie chcia\u0142by otrzyma\u0107 oceny wy\u017cszej. Nawet sz\u00f3stkowicze marz\u0105 o si\u00f3demce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczni\u00f3w pr\u00f3buje mnie przekona\u0107, abym podni\u00f3s\u0142 ocen\u0119 o ten upragniony stopie\u0144. Gdy stosuj\u0105 logiczne argumenty, daj\u0119 si\u0119 przekona\u0107. Niestety, wi\u0119kszo\u015b\u0107 pr\u00f3buje mnie zmusi\u0107 do zmiany decyzji, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce chodzi im o wy\u017csz\u0105 \u015bredni\u0105. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=103"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=103"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}