Dyskutowali\u015bmy w pokoju nauczycielskim o tym, jak nale\u017cy traktowa\u0107 ucznia, kt\u00f3ry zachowuje si\u0119 niczym „sko\u0144czone chamid\u0142o”. Pada\u0142y g\u0142osy, \u017ce wobec chama te\u017c trzeba by\u0107 chamem. Taki ordynarny typ nic nie rozumie, je\u015bli nie we\u017amie si\u0119 go za twarz. Najlepiej – twierdzono – \u017ceby poczu\u0142 na w\u0142asnej sk\u00f3rze, co to znaczy traktowa\u0107 drugiego cz\u0142owieka jak \u015bmiecia. „Ja do niego podchodz\u0119 zawsze ostro i dzi\u0119ki temu mam z nim spok\u00f3j” – pochwali\u0142a si\u0119 nauczycielka z d\u0142ugim sta\u017cem.<\/p>\n
Przy okazji wspomniano, \u017ce ja odnosi\u0142em si\u0119 do tego typa \u0142agodnie. Traktowa\u0142em jak d\u017centelmena, a przecie\u017c „z niego taki d\u017centelmen – stwierdzi\u0142 jeden z nauczycieli – jak z koziej dupy tr\u0105bka”. W sprawach wychowawczych najlepiej dzia\u0142a zasada, o kt\u00f3rej m\u00f3wi ludowa m\u0105dro\u015b\u0107: ?Jak Kuba Bogu, tak B\u00f3g Kubie?. Zreszt\u0105 Biblia wypowiada si\u0119 podobnie: „Oko za oko, z\u0105b za z\u0105b”. By\u0107 mo\u017ce przez takich jak ja, \u0142agodnych nauczycieli, cham popada w pych\u0119 i my\u015bli, \u017ce mo\u017ce wszystko.<\/p>\n
Wychowawca stwierdzi\u0142, \u017ce teraz, gdy do ko\u0144ca nauki zosta\u0142y ju\u017c tylko trzy miesi\u0105ce (cham jest z klasy maturalnej), nie zmienimy tego typa w cz\u0142owieka. Ponie\u015bli\u015bmy pora\u017ck\u0119, wi\u0119c pozostaje nam tylko dotrwa\u0107 z nim do zako\u0144czenia roku szkolnego. Nie brud\u017amy sobie r\u0105k walk\u0105 z chamid\u0142em, niech ju\u017c robi, co chce. Niewiele czasu mu pozosta\u0142o. „Chcia\u0142abym zobaczy\u0107 go na studiach, jak w pas si\u0119 k\u0142ania wyk\u0142adowcom, aby tylko wy\u017cebra\u0107 zaliczenie” – stwierdzi\u0142a kt\u00f3ra\u015b z nauczycielek. „Na studiach nikt si\u0119 z takimi typami nie patyczkuje. Raz podskoczy i mo\u017ce si\u0119 po\u017cegna\u0107 z uczelni\u0105. Cha, cha, cha!”<\/p>\n
Potem pogadali\u015bmy o tym, \u017ce ca\u0142e szkolnictwo \u015brednie jest postawione na g\u0142owie. M\u0142odzie\u017c podczas nauki w gimnazjum i liceum przyzwyczaja si\u0119, \u017ce mo\u017ce wszystko. Bo przecie\u017c w szkole ucze\u0144 ma prawa, a nie obowi\u0105zki. Potem id\u0105 uczniowie na studia i nie wiedz\u0105, co si\u0119 dzieje. Okazuje si\u0119 nagle, \u017ce jest odwrotnie. Student praw \u017cadnych nie ma, a tylko obowi\u0105zki. Wyk\u0142adowca mo\u017ce z nim zrobi\u0107 wszystko. Dlatego – doszli\u015bmy do wniosku – je\u015bli chcemy ich naprawd\u0119 przygotowa\u0107 do studi\u00f3w, to ju\u017c teraz trzeba im pokaza\u0107, jak zostan\u0105 potraktowani przez pracownik\u00f3w uczelni. Dla cham\u00f3w powinni\u015bmy by\u0107 chamami i to im wyjdzie na zdrowie. Ja te\u017c powinienem to zrozumie\u0107, bo swoj\u0105 \u0142agodno\u015bci\u0105 wobec cham\u00f3w szkodz\u0119 szkole, w kt\u00f3rej pracuj\u0119. O w mord\u0119, przepraszam!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dyskutowali\u015bmy w pokoju nauczycielskim o tym, jak nale\u017cy traktowa\u0107 ucznia, kt\u00f3ry zachowuje si\u0119 niczym „sko\u0144czone chamid\u0142o”. Pada\u0142y g\u0142osy, \u017ce wobec chama te\u017c trzeba by\u0107 chamem. Taki ordynarny typ nic nie rozumie, je\u015bli nie we\u017amie si\u0119 go za twarz. Najlepiej – twierdzono – \u017ceby poczu\u0142 na w\u0142asnej sk\u00f3rze, co to znaczy traktowa\u0107 drugiego cz\u0142owieka jak \u015bmiecia. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/109"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=109"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/109\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=109"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=109"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=109"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}