Uczniowie klas maturalnych niepokoj\u0105 si\u0119, o co mog\u0105 zosta\u0107 zapytani na ustnym egzaminie z j\u0119zyka polskiego. Egzamin ten sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: prezentacji wyg\u0142aszanej przez ucznia oraz rozmowy z egzaminatorami. I w\u0142a\u015bnie tej rozmowy uczniowie boj\u0105 si\u0119 najbardziej.<\/p>\n
Niepok\u00f3j ma swoje przyczyny. Egzamin zdaje si\u0119 przed obcymi nauczycielami, a nie przed swoim polonist\u0105. M\u0142odzie\u017c nie zna lektur, wi\u0119c boi si\u0119, \u017ce na maturze szyd\u0142o wyjdzie z worka. Uczniowie chc\u0105 wiedzie\u0107, czy nauczyciele maj\u0105 prawo pyta\u0107 o wszystko, np. o tre\u015b\u0107 lektur, czy robi\u0107 im tego nie wolno.<\/p>\n
Z moich do\u015bwiadcze\u0144 wynika, \u017ce egzaminatorom zale\u017cy, aby ucze\u0144 matur\u0119 zda\u0142. Dlatego nie przepytuje si\u0119 z tre\u015bci lektur. Zak\u0142ada si\u0119, \u017ce skoro polonista wystawi\u0142 danemu uczniowi pozytywn\u0105 ocen\u0119, to inny polonista nie b\u0119dzie udowadnia\u0142, \u017ce zasz\u0142a pomy\u0142ka. Pr\u0119dzej mo\u017cna by\u0142o nie zda\u0107 matury ustnej, gdy odpytywa\u0142 nauczyciel ucz\u0105cy, a nie obcy.<\/p>\n
Poniewa\u017c jednak istnieje ryzyko, \u017ce ucze\u0144 nie odpowie, egzaminatorzy opanowali sztuk\u0119 zadawania pyta\u0144, na kt\u00f3re nie da si\u0119 nie odpowiedzie\u0107. Warunkiem zdania matury ustnej jest podj\u0119cie rozmowy z egzaminatorami, a zatem ryzyko oblania istnieje. Gdy ucze\u0144 nie powie ani be, ani me, wtedy nie zdaje. Nauczyciele musz\u0105 si\u0119 wi\u0119c nie\u017ale nagimnastykowa\u0107, aby ka\u017cdego przepchn\u0105\u0107.<\/p>\n
Ka\u017cdy nauczyciel ma sw\u00f3j styl zadawania pyta\u0144, na kt\u00f3re odpowiada si\u0119 \u0142atwo i przyjemnie. Je\u015bli chodzi o mnie, to stosuj\u0119 technik\u0119 kiepskiego dziennikarza, tzn. narzucam swoje zdanie rozm\u00f3wcy. Gdy orientuj\u0119 si\u0119, \u017ce ucze\u0144 sprawia wra\u017cenie gamonia, zadaj\u0119 mu pytania zaczynaj\u0105ce si\u0119 na „czyli”. Na przyk\u0142ada takie: „Czyli uwa\u017casz, \u017ce w III cz. „Dziad\u00f3w” zawarta jest koncepcja mesjanizmu polskiego?” Ucze\u0144 odpowiada: „Tak. A. Mickiewicz w „Widzeniu ks. Piotra” ukaza\u0142 mesjanizm” (ocena celuj\u0105ca) albo „Tak” (ocena bardzo dobra), albo „Dok\u0142adnie” (ocena dobra), albo „No, chyba” (ocena dostateczna). Je\u015bli ucze\u0144 nic nie m\u00f3wi, odpowiadam za niego w ten spos\u00f3b: „Czyli (znowu u\u017cywam „czyli”) mam rozumie\u0107, \u017ce si\u0119 zgadzasz”. Zanim ucze\u0144 odpowie, wykrzykuj\u0119: „Dobrze!” (ocena dopuszczaj\u0105ca).<\/p>\n
W zesz\u0142ym roku trafi\u0142o si\u0119 kilkoro uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy na pytanie „Czyli…” odpowiadali milczeniem. Trzeba wi\u0119c by\u0142o odpowiedzie\u0107 za nich magicznymi s\u0142owami „czyli… zgadasz si\u0119” oraz „dobrze”. Gdy nam sz\u0142o w miar\u0119 sprawnie i wszyscy zdawali, drugi egzaminator powiedzia\u0142 do mnie: „Panie Darku, musimy u\u015bwiadomi\u0107 uczniom, \u017ce ich odpowiedzi s\u0105 niezadowalaj\u0105ce, gdy\u017c pan tak odpytuje, \u017ce ka\u017cdy ucze\u0144 wychodzi z przekonaniem, i\u017c powinien dosta\u0107 maksimum punkt\u00f3w”. Czyli co? Czyli na „czyli” te\u017c trzeba umie\u0107 odpowiada\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Uczniowie klas maturalnych niepokoj\u0105 si\u0119, o co mog\u0105 zosta\u0107 zapytani na ustnym egzaminie z j\u0119zyka polskiego. Egzamin ten sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: prezentacji wyg\u0142aszanej przez ucznia oraz rozmowy z egzaminatorami. I w\u0142a\u015bnie tej rozmowy uczniowie boj\u0105 si\u0119 najbardziej. Niepok\u00f3j ma swoje przyczyny. Egzamin zdaje si\u0119 przed obcymi nauczycielami, a nie przed swoim polonist\u0105. M\u0142odzie\u017c […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1219"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1219"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1219\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1219"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1219"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1219"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}