W\u0142a\u015bnie przygotowuj\u0119 kolekcj\u0119 tzw. „robak\u00f3w” gnie\u017cd\u017c\u0105cych si\u0119 w trudnych lekturach i zatrzyma\u0142em si\u0119 przy „Fau\u015bcie” Goethego. Wzorcowy test maturalny, jaki udost\u0119pnia od kilku lat Okr\u0119gowa Komisja Egzaminacyjna, wymaga, aby liceali\u015bci poznali pocz\u0105tek dramatu, czyli monolog tytu\u0142owego Fausta. Jednak gdy m\u0142odzie\u017c pr\u00f3buje to czyta\u0107, zauwa\u017ca, \u017ce sens pojedynczych wyraz\u00f3w zamienia si\u0119 w bezsens zda\u0144, wi\u0119c nie czyta. Widz\u0105c niepewne miny uczni\u00f3w, jestem zmuszony zacz\u0105\u0107 interpretacj\u0119 od jednego zdania. Nie od zdania przypadkowego, ale tego najbardziej apetycznego. Czyli od robaka, kt\u00f3ry chwyci.<\/p>\n
Trzeba znale\u017a\u0107 takie atrakcyjne zdanie, bo inaczej uczniowie nie przeczytaj\u0105 nic. Nale\u017cy wytropi\u0107 apetycznego robaka, aby przekonali si\u0119, \u017ce ta lektura ma jaki\u015b sens. Gdzie zatem w „Fau\u015bcie” znajduje si\u0119 robak, kt\u00f3rego po\u0142knie wsp\u00f3\u0142czesny nastolatek\/nastolatka? Teraz sukcesy \u015bwi\u0119ci biznes budowlany. Znajomy biznesmen z tej bran\u017cy wyt\u0142umaczy\u0142 mi przyczyn\u0119 swojego sukcesu: „Je\u015bli tobie si\u0119 co\u015b podoba, to na pewno innym nie b\u0119dzie si\u0119 to w og\u00f3le podoba\u0107. Dla innych ludzi trzeba robi\u0107 dok\u0142adnie tak, jak tobie si\u0119 nie podoba.”<\/p>\n
Kieruj\u0105c si\u0119 t\u0105 prost\u0105 zasad\u0105, wybra\u0142em zdanie wed\u0142ug mnie najgorsze. Wypowiada je Mefistofeles: „Wszystko, co powstaje, zas\u0142uguje, aby przepad\u0142o”. Ja sam uwa\u017cam dok\u0142adnie odwrotnie. Chcia\u0142bym, aby wiele rzeczy trwa\u0142o wiecznie, taki jestem chytry i zach\u0142anny. S\u0105dz\u0119 wi\u0119c, \u017ce pogl\u0105d Mefistofelesa jest b\u0142\u0119dny. B\u0142\u0119dny, ale popularny. Patrz\u0105c na to, co si\u0119 dzieje w edukacji, jestem przekonany, \u017ce przekl\u0105\u0142 j\u0105 sam Mefistofeles. A oto kilka przyk\u0142ad\u00f3w wp\u0142ywu diab\u0142a. Ledwo powo\u0142ano komisj\u0119 do spraw tanich podr\u0119cznik\u00f3w, a ju\u017c Mefistofeles oceni\u0142, \u017ce zas\u0142uguje na to, aby przepad\u0142a. Powo\u0142ano ustaw\u0119 w sprawie amnestii maturalnej, a diabe\u0142 wyda\u0142 na ni\u0105 wyrok pot\u0119pienia. Podj\u0119to rozporz\u0105dzenie w sprawie mundurk\u00f3w, a Mefisto ju\u017c daje znaki, \u017ce spali j\u0105 w piekle. Nic si\u0119 nie da zrobi\u0107! Ledwo co\u015b si\u0119 narodzi, a ju\u017c to diabli bior\u0105. Przyk\u0142adami mo\u017cna sypa\u0107 z r\u0119kawa.<\/p>\n
A teraz drugie zdanie z dramatu Goethego: „Chwilo, trwaj!” Jak\u017ce ja pragn\u0119, aby jakakolwiek decyzja MEN trwa\u0142a d\u0142u\u017cej ni\u017c diabelskie mgnienie oka! Niech\u017ce zostanie wymy\u015blone co\u015b, co ma szans\u0119 zosta\u0107 wdro\u017cone na kilka lat i trwa\u0107, a\u017c si\u0119 naprawd\u0119 zu\u017cyje. Niech\u017ce minister edukacji wymy\u015bli w ko\u0144cu jak\u0105\u015b sensown\u0105 rzecz i powie do niej „trwaj!”. Czego\u015b si\u0119 widocznie boi, \u017ce tak nie m\u00f3wi. Mo\u017ce wie, \u017ce jak co\u015b wdro\u017cy na serio, to wtedy dopiero diabli go porw\u0105? Kto wie?<\/p>\n
Chyba za bardzo wci\u0105gn\u0105\u0142 mnie ten lekturowy robak. A przecie\u017c trzeba rozwi\u0105zywa\u0107 test maturalny i nie bawi\u0107 si\u0119 w interpretacj\u0119 literatury. Matura za mniej ni\u017c 100 dni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W\u0142a\u015bnie przygotowuj\u0119 kolekcj\u0119 tzw. „robak\u00f3w” gnie\u017cd\u017c\u0105cych si\u0119 w trudnych lekturach i zatrzyma\u0142em si\u0119 przy „Fau\u015bcie” Goethego. Wzorcowy test maturalny, jaki udost\u0119pnia od kilku lat Okr\u0119gowa Komisja Egzaminacyjna, wymaga, aby liceali\u015bci poznali pocz\u0105tek dramatu, czyli monolog tytu\u0142owego Fausta. Jednak gdy m\u0142odzie\u017c pr\u00f3buje to czyta\u0107, zauwa\u017ca, \u017ce sens pojedynczych wyraz\u00f3w zamienia si\u0119 w bezsens zda\u0144, wi\u0119c nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=125"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=125"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=125"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=125"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}