Ogl\u0105da\u0142em z uczniami \u201eOstatni dzwonek\u201d Magdaleny \u0141azarkiewicz. Film z roku 1989. M\u0142odzie\u017c jest w nim wspania\u0142a, a nauczyciele fatalni.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Sympatyczny jest tylko nauczyciel, kt\u00f3ry wychodzi z klasy podczas sprawdzianu (dla podniesienia poziomu \u2013 jak sam m\u00f3wi), oraz nowa wychowawczyni klasy IVA. Ale i ona ma o sobie z\u0142e zdanie. Do ucznia, kt\u00f3ry j\u0105 podrywa, m\u00f3wi: \u201eJa jestem tylko prowincjonaln\u0105 nauczycielk\u0105, a ty masz przed sob\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
O dyrektorze szko\u0142y uczniowie m\u00f3wi\u0105, \u017ce najch\u0119tniej by mu wpier\u2026lili. Rada pedagogiczna nazywana jest band\u0105 tch\u00f3rzy. Nauczyciele s\u0105 pos\u0142usznymi wykonawcami polece\u0144 w\u0142adzy. M\u0142odzie\u017c chce na lekcjach dyskutowa\u0107 o tym, co si\u0119 dzieje w kraju (jest rok 1988), ale nie mo\u017ce, gdy\u017c \u2013 jak t\u0142umaczy historyk \u2013 \u201ep\u00f3\u0142 lekcji przez ciebie ju\u017c zmarnowa\u0142em\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Nauczyciele zwykle s\u0105 pokazywani fatalnie. W \u201eSyzyfowych pracach\u201d Sztetter, nauczyciel j\u0119zyka polskiego, boi si\u0119 w\u0142asnego cienia. Bladaczka z \u201eFerdydurke\u201d wbija uczniom do g\u0142\u00f3w slogany i bana\u0142y. Jedyn\u0105 pozytywn\u0105 postaci\u0105 jest Lipska z \u201eABC\u201d Orzeszkowej, ale ona prowadzi\u0142a nauczanie domowe, do tego nielegalnie.<\/p>\n\n\n\n
Nie tylko polska kultura negatywnie przedstawia nauczycieli. W filmie \u201eBonnie and Clyde\u201d bandyta proponuje dziewczynie przygod\u0119, na co ona m\u00f3wi: \u201eMam 22 lata, jestem nauczycielk\u0105, kompletne dno\u201d. I jak tu ogl\u0105da\u0107 z uczniami filmy albo czyta\u0107 literatur\u0119?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ogl\u0105da\u0142em z uczniami \u201eOstatni dzwonek\u201d Magdaleny \u0141azarkiewicz. Film z roku 1989. M\u0142odzie\u017c jest w nim wspania\u0142a, a nauczyciele fatalni.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":12738,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12951"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12951"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12951\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12952,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12951\/revisions\/12952"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12738"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12951"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12951"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12951"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}