Od pewnego czasu g\u0142\u00f3wnymi o\u015brodkami kszta\u0142cenia s\u0105 szko\u0142y \u015bwieckie, ale przez kilkana\u015bcie wiek\u00f3w by\u0142y nimi klasztory i katedry. System klasztorno-katedralny ma istotny wp\u0142yw na wsp\u00f3\u0142czesne kszta\u0142cenie, mimo \u017ce formalnie sko\u0144czy\u0142 si\u0119 kilkaset lat temu. Wytworzy\u0142 on jednak swoisty system warto\u015bci – podejrzliwo\u015bci i nieufno\u015bci wobec \u015bwiata. Zamkni\u0119cie si\u0119 w murach szko\u0142y i wyrzeczenie si\u0119 uciech \u015bwiatowych to by\u0142y podstawy kszta\u0142cenia \u015bredniowiecznego. Dzi\u015b jeszcze odczuwamy wp\u0142yw tej ideologii. Uwa\u017cam, \u017ce post\u0119p edukacyjny zale\u017cy od umiej\u0119tno\u015bci wyzbycia si\u0119 ogranicze\u0144 systemu katedralno-klasztornego.<\/p>\n
Gdzie dostrzegamy \u015bredniowieczne my\u015blenie? Thomas Feibel, niemiecki dziennikarz, napisa\u0142: „Je\u015bli mamy do czynienia z przemoc\u0105 w grze komputerowej, nazywamy j\u0105 bzdur\u0105, na kt\u00f3r\u0105 nie warto traci\u0107 czasu. Ale je\u015bli widzimy j\u0105 w teatrze – nazywamy j\u0105 sztuk\u0105”. Wydaje mi si\u0119 absurdem, \u017ce otaczamy kultem Szekspira, najbardziej krwawego dramaturga, a lekcewa\u017cymy wsp\u00f3\u0142czesne gry komputerowe. A przecie\u017c i „Makbet”, i gry komputerowe ucz\u0105, jak przezwyci\u0119\u017ca\u0107 strach. Tymczasem na lekcjach j\u0119zyka polskiego gada si\u0119 bzdury o teatrze szekspirowskim, np. o odrzuceniu zasady trzech jedno\u015bci, a nie uczy si\u0119 dzieci, jak przezwyci\u0119\u017ca\u0107 strach, g\u0142\u00f3wny temat tragedii „Romeo i Julia”, „Hamleta” i wielu innych. Szko\u0142a powinna by\u0107 otwarta na problemy wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, chocia\u017cby na kwesti\u0119 strachu. \u017bycie wielu m\u0142odych ludzi rozgrywa si\u0119 g\u0142\u00f3wnie w ich pokoju i przed komputerem, bo przecie\u017c strach wyj\u015b\u0107 na ulic\u0119, szczeg\u00f3lnie wieczorem itd. Dlaczego przezwyci\u0119\u017canie strachu nie jest g\u0142\u00f3wnym tematem lekcji polskiego?<\/p>\n
Gdzie jeszcze dostrzegamy \u015bredniowieczne my\u015blenie? Guy Gilbert, francuski ksi\u0105dz, napisa\u0142: „Przemoc jest krzykiem cierpienia. Je\u015bli to wiesz, wiesz wszystko. Mo\u017cesz bada\u0107 przejawy agresji, zag\u0142\u0119biaj\u0105c si\u0119 w serce”. Tymczasem z kanonu lektur szkolnych w Polsce usuwa si\u0119 ksi\u0105\u017cki o przemocy, a przecie\u017c we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie przemoc jest wszechobecna. Uwa\u017cam, \u017ce nie tylko „Zbrodnia i kara” powinna by\u0107 lektur\u0105, ale tak\u017ce inne utwory, kt\u00f3re ukazuj\u0105 agresywne zachowania bohater\u00f3w, jakich w \u017cadnym wypadku nie akceptujemy. Dobre do wzbudzania u licealist\u00f3w niech\u0119ci wobec przemocy s\u0105 chocia\u017cby filmy Hitchcocka czy Tarantino, a nawet fragmenty takich ksi\u0105\u017cek, jak „American Psycho” Ellisa czy „Tempodrom” Staffelsa. Otw\u00f3rzmy nasze szko\u0142y na problemy wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, bo inaczej wychowamy m\u0142odzie\u017c do \u017cycia w wiekach \u015brednich.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od pewnego czasu g\u0142\u00f3wnymi o\u015brodkami kszta\u0142cenia s\u0105 szko\u0142y \u015bwieckie, ale przez kilkana\u015bcie wiek\u00f3w by\u0142y nimi klasztory i katedry. System klasztorno-katedralny ma istotny wp\u0142yw na wsp\u00f3\u0142czesne kszta\u0142cenie, mimo \u017ce formalnie sko\u0144czy\u0142 si\u0119 kilkaset lat temu. Wytworzy\u0142 on jednak swoisty system warto\u015bci – podejrzliwo\u015bci i nieufno\u015bci wobec \u015bwiata. Zamkni\u0119cie si\u0119 w murach szko\u0142y i wyrzeczenie si\u0119 uciech […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/213"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=213"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/213\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=213"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=213"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=213"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}