K\u0142\u00f3tnie z uczniami\u00a0 sprawiaj\u0105, \u017ce staj\u0105 si\u0119 oni dla nauczyciela realni, prawdziwi, konkretni. Nie ma sensu unika\u0107 k\u0142\u00f3tni z m\u0142odzie\u017c\u0105, poniewa\u017c spory s\u0105 szkoln\u0105 konieczno\u015bci\u0105. Konsekwencj\u0105 kontakt\u00f3w mi\u0119dzyludzkich jest k\u0142\u00f3tnia – takie s\u0105 fakty. Oczywi\u015bcie rzeczywisto\u015b\u0107 potrafi by\u0107 bolesna. Przekona\u0142em si\u0119 o tym po raz kolejny, inspiruj\u0105c uczni\u00f3w do k\u0142\u00f3tni. Nic tak nie zach\u0119ca do spor\u00f3w jak niezapowiedziana kartk\u00f3wka albo gotowo\u015b\u0107 do b\u0142yskawicznego odpytania wszystkich po kolei.<\/p>\n
Zdecydowa\u0142em si\u0119 na to drugie. Szlag trafi\u0142 wszystkich. Twarze uczni\u00f3w s\u0105 jak otwarta ksi\u0119ga. Mog\u0142em wi\u0119c czyta\u0107 do woli o swoim przedmiocie („nikomu do niczego si\u0119 nie przyda”), o sobie („odbi\u0142o mu”), o mojej przysz\u0142o\u015bci („\u017ceby go diabli wzi\u0119li”). Te informacje wytr\u0105ci\u0142y mnie z r\u00f3wnowagi. Teraz uczniowie mogli czyta\u0107 to, co mia\u0142em wypisane na twarzy: „m\u00f3j przedmiot jest najwa\u017cniejszy, nikt nie b\u0119dzie robi\u0142 ze mnie g\u0142upka, pr\u0119dzej mnie diabli wezm\u0105, ni\u017c komukolwiek daruj\u0119”. Widz\u0105c, co si\u0119 ze mn\u0105 dzieje, nikt nie zdecydowa\u0142 si\u0119 na podej\u015bcie do tablicy. Wpisa\u0142em ka\u017cdemu nieprzygotowanie, zagrozi\u0142em jedynkami nast\u0119pnym razem i wyg\u0142osi\u0142em umoralniaj\u0105c\u0105 mow\u0119. To wszystkich rozgrza\u0142o do tego stopnia, \u017ce byli gotowi do walki. Kto pierwszy?<\/p>\n
Ma\u0142gosia, najodwa\u017cniejsza i najmniej przezorna, uderzy\u0142a we mnie argumentem, \u017ce ja ca\u0142y rok nie przygotowywa\u0142em si\u0119 do pracy i oni mi to \u0142askawie darowali, a ja jeden jedyny raz nie mog\u0119 odpu\u015bci\u0107 im tego, i\u017c nie przeczytali wierszy Mickiewicza! Ze z\u0142o\u015bci a\u017c mn\u0105 zachwia\u0142o, tym bardziej, \u017ce to by\u0142a prawda. Cios okaza\u0142 si\u0119 bolesny. A prawda boli szczeg\u00f3lnie mocno. By\u0142bym si\u0119 jednak pozbiera\u0142, gdyby nie drwi\u0105ce u\u015bmieszki pozosta\u0142ych uczni\u00f3w. To mnie dobi\u0142o. W ostatniej chwili, prawie osuwaj\u0105c si\u0119 na ziemi\u0119, przypomnia\u0142em sobie „argument kap\u0142ana” (jestem po kursie z logiki). By\u0142em uratowany.<\/p>\n
Wyja\u015bni\u0142em, \u017ce –\u00a0zgodnie z decyzj\u0105 Watykanu – sakramenty s\u0105 wa\u017cne nawet wtedy, gdy kap\u0142an, kt\u00f3ry ich udziela, jest w stanie grzechu. Nauczyciel jest w szkole niczym kap\u0142an\u00a0– nosi przecie\u017c kaganek o\u015bwiaty. A zatem to, \u017ce ich profesor pope\u0142nia po raz kolejny grzech lekcewa\u017cenia\u00a0 r\u00f3\u017cnych obowi\u0105zk\u00f3w, nie powoduje, i\u017c sakramenty kartk\u00f3wki lub pytania przy tablicy s\u0105 niewa\u017cne. Wszystko jest wa\u017cne! Cho\u0107bym ja by\u0142 leniem i nierobem, moi uczniowie maj\u0105 si\u0119 uczy\u0107!<\/p>\n
Czu\u0142em, \u017ce w tej k\u0142\u00f3tni zwyci\u0119stwo jest po mojej stronie. Niestety, Patrycja pokona\u0142a mnie swoj\u0105 inteligencj\u0105 i \u015bwietnym poczuciem humoru. Zaskoczy\u0142a mnie bowiem s\u0142owami: „Panie profesorze, dajmy spok\u00f3j sporom. Niech pan zaczyna msz\u0119!”. W tym momencie zdradzi\u0142 mnie m\u00f3j organizm, a szczeg\u00f3lnie usta\u00a0– najpierw u\u015bmiechn\u0105\u0142em si\u0119, a w ko\u0144cu szczerze si\u0119 za\u015bmia\u0142em. By\u0142o po k\u0142\u00f3tni. Co mia\u0142em robi\u0107. Wyg\u0142osi\u0142em kazanie na temat mi\u0142o\u015bci w sonetach Adama Mickiewicza. Oczywi\u015bcie wybaczy\u0142em uczniom wszystko. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce oni te\u017c nie chowaj\u0105 do mnie urazy. Na wszelki wypadek wo\u0142am: „Klaso II c, wybaczam i prosz\u0119 o wybaczenie”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
K\u0142\u00f3tnie z uczniami\u00a0 sprawiaj\u0105, \u017ce staj\u0105 si\u0119 oni dla nauczyciela realni, prawdziwi, konkretni. Nie ma sensu unika\u0107 k\u0142\u00f3tni z m\u0142odzie\u017c\u0105, poniewa\u017c spory s\u0105 szkoln\u0105 konieczno\u015bci\u0105. Konsekwencj\u0105 kontakt\u00f3w mi\u0119dzyludzkich jest k\u0142\u00f3tnia – takie s\u0105 fakty. Oczywi\u015bcie rzeczywisto\u015b\u0107 potrafi by\u0107 bolesna. Przekona\u0142em si\u0119 o tym po raz kolejny, inspiruj\u0105c uczni\u00f3w do k\u0142\u00f3tni. Nic tak nie zach\u0119ca do […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=37"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/37\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=37"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=37"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=37"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}