Cz\u0119\u015b\u0107 naszych uczni\u00f3w w trakcie wakacji sta\u0142a si\u0119 doros\u0142a. Jedni sko\u0144czyli upragnione i d\u0142ugo oczekiwane 18 lat, a inni poczuli si\u0119 doro\u015bli z powodu wakacyjnych prze\u017cy\u0107. Wr\u00f3c\u0105 w mury szko\u0142y nie tacy sami i b\u0119d\u0105 odczuwa\u0107 pragnienie, aby nauczyciele traktowali ich odpowiednio do osi\u0105gni\u0119tej dojrza\u0142o\u015bci. Niejeden ucze\u0144 do\u015bwiadczy\u0142 podczas wakacji, co to znaczy by\u0107 traktowanym jak doros\u0142y. Przede wszystkim nie by\u0142 ignorowany. Tego wspania\u0142ego uczucia nie da si\u0119 zapomnie\u0107. Nie wnikam, na czym konkretnie polega\u0142a ta doros\u0142o\u015b\u0107, gdy\u017c to temat rzeka. Bardziej interesuje mnie powr\u00f3t do szko\u0142y cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w mi\u0119dzyczasie sta\u0142 si\u0119 formalnie doros\u0142y b\u0105d\u017a te\u017c \u017cy\u0142 jak doros\u0142y.<\/p>\n
Pierwsze powakacyjne konflikty zrodz\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bnie z nieodpowiedniego traktowania uczni\u00f3w przez nauczycieli. Z ignorowania doros\u0142o\u015bci. Warto pami\u0119ta\u0107, \u017ce nic tak nie dra\u017cni \u015bwie\u017co upieczonego doros\u0142ego, jak wzi\u0119cie go za dziecko. Dzieci nale\u017cy traktowa\u0107 jak dzieci, natomiast doro\u015bli zas\u0142uguj\u0105 na to, aby odnosi\u0107 si\u0119 do nich jak do ludzi doros\u0142ych. Nic tak nie dra\u017cni Damiana, jak zwracanie si\u0119 do niego per Damianku albo t\u0142umaczenie mu wszystkiego, jakby nadal mia\u0142 sze\u015b\u0107 lat\u00a0– a to potrafi\u0105 robi\u0107 rodzice, \u015blepi na doros\u0142o\u015b\u0107 w\u0142asnych dzieci. Nauczyciel powinien profesjonalnie rozpozna\u0107 zmian\u0119 w osobowo\u015bci ucznia i stosownie do tej zmiany si\u0119 zachowywa\u0107.<\/p>\n
B\u0142\u0119dem jest zar\u00f3wno traktowanie dzieci na wyrost niczym doros\u0142ych, jak te\u017c pomniejszanie znaczenia doros\u0142ych przez odnoszenie si\u0119 do nich jak do dzieci. W tej sprawie trzeba umie\u0107 trafi\u0107 w sedno. A cz\u0142owiek jest istot\u0105 zmienn\u0105, do tego dojrzewa nie powoli, lecz nagle. Przed wakacjami mogli\u015bmy po\u017cegna\u0107 klas\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 z dzieci, a po wakacjach b\u0119dziemy wita\u0107 zesp\u00f3\u0142 z\u0142o\u017cony w jednej trzeciej z os\u00f3b doros\u0142ych. Jak rozpozna\u0107, kto jest kim, skoro przyzwyczajenie ka\u017ce nam widzie\u0107 w danym uczniu tego samego cz\u0142owieka, a on ju\u017c nim nie jest?<\/p>\n
Rozmawia\u0142em kiedy\u015b koleg\u0105 po fachu o tym, jak rozpozna\u0107 uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy w wakacje dojrzeli. Twierdzi\u0142, \u017ce po oczach. Dzieci\u0119ce spojrzenie jest ca\u0142kiem inne od spojrzenia cz\u0142owieka dojrza\u0142ego. Nie ma sensu zaczyna\u0107 lekcji od realizowania programu. Warto kilka godzin po\u015bwi\u0119ci\u0107 na wgl\u0105d w dusz\u0119 naszych uczni\u00f3w. Je\u015bli tego nie zrobimy, doro\u015bli, kt\u00f3rych potraktujemy jak dzieci, b\u0119d\u0105 odnosi\u0107 si\u0119 pogardliwie do naszego przedmiotu i do nas samych. A zatem nie ignorujmy doros\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra dla m\u0142odych ludzi jest cenniejsza ni\u017c z\u0142oto. Ale te\u017c uwa\u017cajmy na podr\u00f3bki\u00a0– nie ka\u017cdy podczas wakacji wydoro\u015bla\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Cz\u0119\u015b\u0107 naszych uczni\u00f3w w trakcie wakacji sta\u0142a si\u0119 doros\u0142a. Jedni sko\u0144czyli upragnione i d\u0142ugo oczekiwane 18 lat, a inni poczuli si\u0119 doro\u015bli z powodu wakacyjnych prze\u017cy\u0107. Wr\u00f3c\u0105 w mury szko\u0142y nie tacy sami i b\u0119d\u0105 odczuwa\u0107 pragnienie, aby nauczyciele traktowali ich odpowiednio do osi\u0105gni\u0119tej dojrza\u0142o\u015bci. Niejeden ucze\u0144 do\u015bwiadczy\u0142 podczas wakacji, co to znaczy by\u0107 traktowanym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/521"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=521"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/521\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=521"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=521"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=521"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}