W tym roku realizuj\u0119 projekt edukacyjny, kt\u00f3rego celem jest sprawdzenie, jak uczniowie odbieraj\u0105 to, co m\u00f3wi nauczyciel i pozostali uczniowie. Zadaniem wybranej osoby jest sporz\u0105dzi\u0107 na \u017cywo mo\u017cliwie wierny i dok\u0142adny zapis tego, co dzieje si\u0119 na lekcji. Mimo \u017ce wybraniec dwoi si\u0119 i troi, aby niczego nie pomin\u0105\u0107, w rzeczywisto\u015bci sporo dodaje od siebie (i jednocze\u015bnie odejmuje), poniewa\u017c trudno mu nad\u0105\u017cy\u0107 za szybkim tempem prowadzenia lekcji. Oczywi\u015bcie ja niczego nie dyktuj\u0119, tylko prowadz\u0119 z uczniami rozmow\u0119.<\/p>\n
Dzisiaj przeczyta\u0142em notatk\u0119 z lekcji po\u015bwi\u0119conej\u00a0 wydarzeniom w Gda\u0144sku. Marcie nie uda\u0142o si\u0119 zapisa\u0107 wszystkiego, ale nawet wyrywki, jakie zebra\u0142a robi\u0105 na mnie wra\u017cenie:<\/p>\n
Znajomi nie reaguj\u0105 na nasz\u0105 krzywd\u0119, poniewa\u017c boj\u0105 si\u0119 o swoje bezpiecze\u0144stwo. Jest to niepotrzebny strach. Rany fizyczne szybko si\u0119 goj\u0105, a akt naszego tch\u00f3rzostwa nigdy nie zostanie wymazany z naszej psychiki. Nie ma usprawiedliwienia dla os\u00f3b, kt\u00f3re nie pomagaj\u0105 poszkodowanemu\u00a0– swojemu znajomemu. A jednak fakty dowodz\u0105, \u017ce nawet b\u0119d\u0105c w gronie znajomych i przyjaci\u00f3\u0142 nie mo\u017cemy na siebie liczy\u0107. Ju\u017c w ewangelii zosta\u0142 ten problem opisany\u00a0– Piotr, jeden z najbli\u017cszych uczni\u00f3w Chrystusa, ze strachu wypar\u0142 si\u0119 go. W sytuacji, gdy zagro\u017cony jest nasz znajomy, musimy zareagowa\u0107, trzeba si\u0119 do reakcji zmusi\u0107. Niekoniecznie nasza reakcja musi by\u0107 atakiem fizycznym. Ka\u017cde niespodziewane zachowanie \u015bwiadk\u00f3w przest\u0119pstwa b\u0119dzie dla sprawc\u00f3w irytuj\u0105ce i wywo\u0142a w nich niepok\u00f3j. Zareagowanie nie tylko pomo\u017ce ofierze, ale tak\u017ce odmieni nasze \u017cycie, nie b\u0119dziemy mie\u0107 p\u00f3\u017aniej wyrzut\u00f3w sumienia, \u017ce zachowali\u015bmy si\u0119 jak tch\u00f3rze. W doros\u0142ym \u017cyciu, szczeg\u00f3lnie po przekroczeniu kolejnych etap\u00f3w, np. po sko\u0144czeniu 30., 40. czy 50. lat, zaczn\u0105 ogarnia\u0107 nas depresje. Wtedy najlepszym lekarstwem b\u0119dzie wspominanie pozytywnych wydarze\u0144 z naszego \u017cycia, np. gdy byli\u015bmy zdolni przeciwstawi\u0107 si\u0119 z\u0142u, gdy swoim zachowaniem przerwali\u015bmy m\u0119czenie ofiary itp.<\/p><\/blockquote>\n
To prawda, na lekcji m\u00f3wili\u015bmy przede wszystkim o przychodzeniu z pomoc\u0105 swoim znajomym. Ju\u017c dawno pozby\u0142em si\u0119 z\u0142udze\u0144 i przesta\u0142em zach\u0119ca\u0107 m\u0142odzie\u017c do pomagania wszystkim, kt\u00f3rzy znale\u017ali si\u0119 w potrzasku. Wszystkim ludziom, czyli tak\u017ce obcym. Na ten temat w szkole si\u0119 nie wypowiadam ani za, ani przeciw\u00a0– po prostu milcz\u0119. Nie dlatego przesta\u0142em uczy\u0107 wy\u017cszej moralno\u015bci, \u017ce mam inne zdanie. Nadal uwa\u017cam, \u017ce ka\u017cdej ofierze ataku trzeba przyj\u015b\u0107 z pomoc\u0105. Po prostu nie zd\u0105\u017cy\u0142em jeszcze zrealizowa\u0107 pierwszego celu wychowawczego\u00a0– nauczy\u0107, \u017ce pomaganie przyjacio\u0142om i znajomym to nasz psi obowi\u0105zek.<\/p>\n
Wydarzenie w Gda\u0144sku przekona\u0142o mnie, \u017ce w sprawach moralnych nadal musimy uczy\u0107 m\u0142odzie\u017c podstaw, elementarnych wr\u0119cz zachowa\u0144. Na stawianie poprzeczki wy\u017cej jeszcze za wcze\u015bnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W tym roku realizuj\u0119 projekt edukacyjny, kt\u00f3rego celem jest sprawdzenie, jak uczniowie odbieraj\u0105 to, co m\u00f3wi nauczyciel i pozostali uczniowie. Zadaniem wybranej osoby jest sporz\u0105dzi\u0107 na \u017cywo mo\u017cliwie wierny i dok\u0142adny zapis tego, co dzieje si\u0119 na lekcji. Mimo \u017ce wybraniec dwoi si\u0119 i troi, aby niczego nie pomin\u0105\u0107, w rzeczywisto\u015bci sporo dodaje od siebie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/53"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=53"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/53\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=53"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=53"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=53"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}