<\/p>\n
Jaki teatr mo\u017ce zainteresowa\u0107 dzisiejsz\u0105 m\u0142odzie\u017c? Zabra\u0142em 17-latk\u00f3w na „Wyzwolenie” Wyspia\u0144skiego wystawiane w Teatrze Jaracza w \u0141odzi, aby si\u0119 przekona\u0107, jak zareaguj\u0105 na wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 form\u0119 teatraln\u0105. Czy b\u0119d\u0105 to dla nich nudy, czy te\u017c co\u015b zaiskrzy w kontakcie ze sztuk\u0105.<\/p>\n
\n
Przedstawienie nie nale\u017cy do \u0142atwych, ale aktorzy starali si\u0119 uczyni\u0107 Wyspia\u0144skiego przyst\u0119pnym. Wprawdzie nie by\u0142o chwyt\u00f3w erotycznych, szokuj\u0105cych gest\u00f3w ani wulgarno\u015bci, co cz\u0119sto zdarza si\u0119 we wsp\u00f3\u0142czesnych spektaklach, ale chyba nie jest to konieczne, aby przedstawienie zosta\u0142o zaakceptowane przez m\u0142odego widza.<\/p>\n
\n
Po spektaklu spotkali si\u0119 z nami aktorzy starszego pokolenia, tj. Zofia Uzelac i Piotr Krukowski (m\u0142odzi aktorzy po oklaskach znikn\u0119li w garderobie i do nas nie wyszli). Z aktorami nie zawsze dobrze jest rozmawia\u0107, gdy\u017c czasem poza cudzym tekstem nie maj\u0105 nic do powiedzenia. M\u00f3wi\u0105 bana\u0142y, pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 frazesami, maj\u0105 pretensje do \u015bwiata, \u017ce jest surowy dla teatru itp. Teraz jednak by\u0142o inaczej. Piotr Krukowski podj\u0105\u0142 wa\u017cny temat: jak ocali\u0107 metafizyk\u0119 teatru we wsp\u00f3\u0142czesnej kulturze, zdominowanej przez tandet\u0119 i komercj\u0119. Czy teatr umrze tak jak dinozaury, czy te\u017c ewoluuje i rozkwitnie w nowej formie. W jakiej formie?<\/p>\n
\n
Aktor podzieli\u0142 si\u0119 spostrze\u017ceniem, \u017ce tekstu na scenie nie nale\u017cy interpretowa\u0107, lecz przekazywa\u0107 widzowi. Nale\u017cy mu odgrywan\u0105 rol\u0119 przekaza\u0107, aby si\u0119 z ni\u0105 zetkn\u0105\u0142, przyj\u0105\u0142 j\u0105, odczu\u0142. Gdy Krukowski m\u00f3wi\u0142 o nieinterpretowaniu, pomy\u015bla\u0142em o szkole, w kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnie interpretujemy teksty. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie powinno si\u0119 teksty podawa\u0107, stwarza\u0107 uczniom okazj\u0119 do przyj\u0119cia tekstu, zetkni\u0119cia si\u0119 z nim i odczucia jego sensu, a nie zrozumienia interpretacji. Chodzi\u0142oby wi\u0119c w tej koncepcji o si\u0142\u0119 metafizyki, a nie o przyswojenie szkolnej interpretacji lektur.<\/p>\n
\n
Zofia Uzelac, absolwentka liceum, w kt\u00f3rym pracuj\u0119, m\u00f3wi\u0142a o znaczeniu studi\u00f3w aktorskich, o zawodowym przygotowaniu do roli, o odpowiedzialno\u015bci za gr\u0119 – same pi\u0119kne rzeczy. Spotkanie z aktorami by\u0142o \u015bwietnym dope\u0142nieniem przedstawienia. Brakowa\u0142o mi tylko g\u0142osu m\u0142odszego pokolenia. M\u0142odzi aktorzy, graj\u0105cy w tym przedstawieniu (studenci czwartego roku), nie s\u0105 jeszcze zmanierowani, omamieni \u017c\u0105dz\u0105 s\u0142awy i wielkich zarobk\u00f3w za niewymagaj\u0105ce wysi\u0142ku role w serialach. Szkoda, \u017ce do nas nie wyszli.<\/p>\n
\n
Z \u0142ezk\u0105 w oku wspominam swoje spotkanie z aktorami (by\u0142o to wiele lat temu), z kt\u00f3rymi po spektaklu napi\u0142em si\u0119 w\u00f3dki. Najpierw d\u0142ugo rozmawiali\u015bmy o teatrze, a potem jeden z nich wyci\u0105gn\u0105\u0142 niespodziewanie butelk\u0119 i poda\u0142 dalej. Mora\u0142 z tego taki: bezpo\u015bredni i bliski kontakt aktor\u00f3w z publiczno\u015bci\u0105 jest konieczny dla odczucia metafizycznej si\u0142y sztuki. Przed ekranem telewizora tego nie mo\u017cna do\u015bwiadczy\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jaki teatr mo\u017ce zainteresowa\u0107 dzisiejsz\u0105 m\u0142odzie\u017c? Zabra\u0142em 17-latk\u00f3w na „Wyzwolenie” Wyspia\u0144skiego wystawiane w Teatrze Jaracza w \u0141odzi, aby si\u0119 przekona\u0107, jak zareaguj\u0105 na wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 form\u0119 teatraln\u0105. Czy b\u0119d\u0105 to dla nich nudy, czy te\u017c co\u015b zaiskrzy w kontakcie ze sztuk\u0105. Przedstawienie nie nale\u017cy do \u0142atwych, ale aktorzy starali si\u0119 uczyni\u0107 Wyspia\u0144skiego przyst\u0119pnym. Wprawdzie nie by\u0142o […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/683"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=683"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/683\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=683"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=683"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=683"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}