M\u0142odzi bywaj\u0105 tak samo szaleni jak starzy. W szkole jest to szczeg\u00f3lnie widoczne, poniewa\u017c na ma\u0142ej przestrzeni styka si\u0119 ze sob\u0105 kilkunastu zwariowanych uczni\u00f3w i kilku zwariowanych nauczycieli. Na klas\u0119 przypada przeci\u0119tnie jeden-dw\u00f3ch szalonych uczni\u00f3w i jeden-dw\u00f3ch zwariowanych nauczycieli. Jak klasa ma pecha, to szale\u0144c\u00f3w trafia si\u0119 jej wi\u0119cej, a je\u015bli szcz\u0119\u015bcie\u00a0– to mniej.<\/p>\n
Szalony ucze\u0144 i zwariowany nauczyciel dra\u017cni\u0105 otoczenie, poniewa\u017c s\u0105 absolutnie g\u0142usi na g\u0142os rozs\u0105dku. Zreszt\u0105 gdyby nie byli g\u0142usi w tej dziedzinie, nie nazywaliby\u015bmy ich szale\u0144cami i wariatami. Takie osoby, jak mawiaj\u0105 niekt\u00f3rzy w mojej szkole, my\u015bl\u0105 \u0107wiartk\u0105 p\u00f3\u0142kuli m\u00f3zgowej, kt\u00f3ra w dodatku pracuje na zwolnionych obrotach, wi\u0119c trudno si\u0119 po nich spodziewa\u0107 czego\u015b m\u0105drego. A jednak s\u0105 z nami owi szale\u0144cy\u00a0– i uczniowie, i nauczyciele\u00a0– m\u0142odzi i starzy, ka\u017cdego dnia krocz\u0105 z szerokim rozmachem do sal lekcyjnych, uparci w swojej g\u0142upocie, zmierzaj\u0105 z u\u015bmiechem kotka na twarzy, z b\u0142\u0119dnym spojrzeniem, zbyt chudzi w jednej cz\u0119\u015bci cia\u0142a i zbyt grubi w innej, niedopasowani umys\u0142em i cia\u0142em, nieproporcjonalni intelektualnie i ciele\u015bnie, pi\u0119kni wariaci.<\/p>\n
Na widok tych straszliwych uczni\u00f3w i straszliwych nauczycieli pierzcha ka\u017cde normalne stworzenie. Jak\u017ce wspania\u0142a jest szko\u0142a, w kt\u00f3rej wszyscy wariaci s\u0105 znani. Ka\u017cdy normalny wie, kogo unika\u0107 i komu nie wchodzi\u0107 w drog\u0119. Czasem szalony ucze\u0144 spotka zwariowanego nauczyciela i wtedy \u015bwiat staje do g\u00f3ry nogami: za chwil\u0119 b\u0119dziemy \u015bwiadkami wojny szale\u0144c\u00f3w, lekcje b\u0119d\u0105 prowadzone na opak. Nauczyciel zwariowa\u0142, ucze\u0144 zg\u0142upia\u0142\u00a0– sytuacja w szkole ca\u0142kiem normalna.<\/p>\n
O wiele gorsza jest szko\u0142a, gdy nie wiadomo, kt\u00f3ry nauczyciel ma hopla, a kt\u00f3ry ucze\u0144 ma nier\u00f3wno pod sufitem. Gdy szale\u0144c\u00f3w nie mo\u017cna rozpozna\u0107, gdy g\u0142upc\u00f3w nie mo\u017cna oznaczy\u0107, w szkole robi si\u0119 niebezpiecznie. To istne szale\u0144stwo nie wiedzie\u0107, kto jest szalony. Chyba ca\u0142a szko\u0142a zwariowa\u0142a, skoro nie wiadomo, kto w niej wariuje. Nie \u0142ud\u017amy si\u0119, nie ma ucieczki przed szale\u0144stwem uczni\u00f3w i nauczycieli, nie ma szko\u0142y, w kt\u00f3rej nie przebywaj\u0105 wariaci. Wariactwo znane to wariactwo za\u0142agodzone, trzymane na uwi\u0119zi, powstrzymane przed kompletnym szale\u0144stwem. Wariactwo nierozpoznane to wariactwo lekcewa\u017cone, prowokowane do wpadni\u0119cia w furi\u0119.<\/p>\n
Lubi\u0119 wszystkich szale\u0144c\u00f3w, tak uczni\u00f3w, jak i nauczycieli, poniewa\u017c ich znam. Ciesz\u0119 si\u0119 z ka\u017cdego rozpoznanego szale\u0144ca, poniewa\u017c wiem, jak z nim post\u0119powa\u0107. Przera\u017ca mnie natomiast szaleniec nieznany, cz\u0142owiek, kt\u00f3rego mam za ca\u0142kiem zwyk\u0142ego, przeci\u0119tnego, typowego, a tu siedzi w nim\u00a0– jak to si\u0119 m\u00f3wi\u00a0– diabe\u0142. Im p\u00f3\u017aniej diabe\u0142 si\u0119 ujawni, tym wi\u0119ksze piek\u0142o rozp\u0119ta.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
M\u0142odzi bywaj\u0105 tak samo szaleni jak starzy. W szkole jest to szczeg\u00f3lnie widoczne, poniewa\u017c na ma\u0142ej przestrzeni styka si\u0119 ze sob\u0105 kilkunastu zwariowanych uczni\u00f3w i kilku zwariowanych nauczycieli. Na klas\u0119 przypada przeci\u0119tnie jeden-dw\u00f3ch szalonych uczni\u00f3w i jeden-dw\u00f3ch zwariowanych nauczycieli. Jak klasa ma pecha, to szale\u0144c\u00f3w trafia si\u0119 jej wi\u0119cej, a je\u015bli szcz\u0119\u015bcie\u00a0– to mniej. Szalony […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/687"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=687"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/687\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=687"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=687"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=687"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}