Kanon lektur szkolnych oswaja uczni\u00f3w z samob\u00f3jstwem, pokazuje bowiem, \u017ce to co\u015b normalnego i naturalnego. To niezwyk\u0142e, \u017ce w ka\u017cdym nieomal tek\u015bcie, kt\u00f3ry liceali\u015bci maj\u0105 obowi\u0105zek przeczyta\u0107, jest mowa o samob\u00f3jstwie, cz\u0119sto bardzo pozytywnie, wr\u0119cz jak o szlachetnym wyj\u015bciu z trudnej sytuacji. A zaczyna si\u0119 ju\u017c od pierwszej klasy. Na dobry pocz\u0105tek m\u0142odzie\u017c uczy si\u0119 na przyk\u0142adzie kr\u00f3la Edypa, \u017ce jak co\u015b si\u0119 w \u017cyciu nie uda, to mo\u017cna wyk\u0142u\u0107 sobie oczy (stary m\u0119\u017cczyzna), a jak jest si\u0119 m\u0142od\u0105 dziewczyn\u0105 z wielkimi problemami (Antygona), to trzeba si\u0119 powiesi\u0107. Paru innych bohater\u00f3w tragedii Sofoklesa te\u017c nie czeka na naturaln\u0105 \u015bmier\u0107, ale to ju\u017c szczeg\u00f3\u0142. Nie trzeba d\u0142ugo czeka\u0107 na powt\u00f3rk\u0119 motywu, bowiem przy okazji poznawania tw\u00f3rczo\u015bci Szekspira uczniowie nabieraj\u0105 przekonania, \u017ce wielkiej mi\u0142o\u015bci towarzyszy \u015bmier\u0107 z w\u0142asnej r\u0119ki – tak post\u0119puj\u0105 Romeo i Julia. Zabija si\u0119 te\u017c Lady Makbet, bo przecie\u017c lepszego lekarstwa na beznadziejne \u017cycie nie ma od samob\u00f3jczej \u015bmierci.<\/p>\n
Oskar\u017ca si\u0119 firmy tytoniowe o przyczynianie si\u0119 do \u015bmierci palaczy papieros\u00f3w, ale to przecie\u017c ca\u0142kiem niewinny sprawca \u015bmierci w por\u00f3wnaniu z MEN, kt\u00f3re ka\u017ce uczniom czyta\u0107 tak wiele tekst\u00f3w z motywem samob\u00f3jczym. Naprawd\u0119 gdyby moje dziecko w wieku szkolnym targn\u0119\u0142o si\u0119, nie daj Bo\u017ce, na \u017cycie, to poda\u0142bym MEN do s\u0105du za zmuszanie dziecka do czytania tak niebezpiecznych dzie\u0142. Lektury szkolne bowiem przekonuj\u0105, \u017ce jak si\u0119 ma problem, to trzeba targn\u0105\u0107 si\u0119 na swoje \u017cycie. Tak robi\u0105 bohaterowie tekst\u00f3w, kt\u00f3re m\u0142odzie\u017c – b\u0119d\u0105ca w najbardziej niebezpiecznym wieku – ma obowi\u0105zek czyta\u0107, omawia\u0107, analizowa\u0107 i pisa\u0107 na ten temat wypracowania. Po co w kanonie lektur szkolnych znalaz\u0142o si\u0119 a\u017c tyle utwor\u00f3w z motywem samob\u00f3jczym?<\/p>\n
Pierwsza klasa to jednak nic w por\u00f3wnaniu z klas\u0105 drug\u0105 (uczniowie maj\u0105 wtedy 17 lat, a to wiek, kiedy bardzo mocno prze\u017cywa si\u0119 niepowodzenia, szczeg\u00f3lnie w uczuciach). A zatem jakby nastolatek nie wiedzia\u0142, co ma czyni\u0107, to mo\u017ce si\u0119 dowiedzie\u0107 z „Cierpie\u0144 m\u0142odego Wertera” (strzela do siebie, bo nie mo\u017ce by\u0107 z ukochan\u0105), „Kordiana” (tytu\u0142owy bohater pr\u00f3buje po\u017cegna\u0107 si\u0119 z \u017cyciem po rozmowie z dziewczyn\u0105), „Dziad\u00f3w” (samob\u00f3jc\u0105 jest Gustaw\u00a0– nieszcz\u0119\u015bliwa mi\u0142o\u015b\u0107), „Nie-Boskiej komedii” (rzuca si\u0119 w przepa\u015b\u0107 hrabia Henryk – niezgoda na \u017cycie w \u015bwiecie rz\u0105dzonym przez prostak\u00f3w). To nie wszystko. Romantyzm si\u0119 ko\u0144czy, ale literatura o samob\u00f3jstwie nie. A zatem ju\u017c w „Lalce” uczniowie czytaj\u0105, \u017ce Wokulski rozwi\u0105zuje swoje problemy, trzykrotnie usi\u0142uj\u0105c po\u017cegna\u0107 si\u0119 z \u017cyciem. W „Zbrodni i karze” jeden z bohater\u00f3w (Swidrygaj\u0142ow) nie mo\u017ce wytrzyma\u0107 tego, \u017ce nie chce go pi\u0119kna Dunia, wi\u0119c si\u0119 zabija. Zreszt\u0105 nie tylko \u017ali bohaterowie si\u0119 zabijaj\u0105, czyni\u0105 to tak\u017ce szlachetni i uczciwi, np. Wo\u0142odyjowski z Trylogii Sienkiewicza. Jakby tego by\u0142o ma\u0142o, uczniowie musz\u0105 czyta\u0107 nast\u0119pne dzie\u0142a o samob\u00f3jstwie. \u017beromski dla nastolatk\u00f3w to koniecznie „Ludzie bezdomni” (zabija si\u0119 szlachetny in\u017cynier Korzecki).<\/p>\n
W klasie maturalnej nie ma ucieczki od ksi\u0105\u017cek z samob\u00f3jstwem. A zatem koniecznie trzeba przeczyta\u0107 „Granic\u0119” (samob\u00f3jstwo Ziembiewicza), „D\u017cum\u0119” (pr\u00f3ba samob\u00f3jcza Cottarda), „Zd\u0105\u017cy\u0107 przed Panem Bogiem” (liczne samob\u00f3jstwa \u017byd\u00f3w w getcie), „Inny \u015bwiat” (samob\u00f3jstwa wi\u0119\u017ani\u00f3w w \u0142agrach). Jak komu\u015b ma\u0142o, to niech zajmie si\u0119 poezj\u0105 Stachury czy Wojaczka – ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, \u017ce to nie s\u0105 poeci obowi\u0105zkowi.<\/p>\n
Wszystkie wy\u017cej wymienione dzie\u0142a warto przeczyta\u0107, ale niekoniecznie w tak m\u0142odym wieku, kiedy to przychodzi do g\u0142owy, aby ze sob\u0105 sko\u0144czy\u0107, bo si\u0119 cz\u0142owiek nieszcz\u0119\u015bliwie zakocha\u0142. Poza tym warto czyta\u0107 dzie\u0142a ukazuj\u0105ce motyw samob\u00f3jstwa, ale nie w takiej dawce. To trzeba roz\u0142o\u017cy\u0107 na wiele lat, do niekt\u00f3rych dzie\u0142 trzeba dojrze\u0107, inaczej mo\u017cna sobie wypaczy\u0107 osobowo\u015b\u0107.\u00a0MEN stworzy\u0142o\u00a0uczniom kanon, w kt\u00f3rym o samob\u00f3jstwie m\u00f3wi si\u0119 na ka\u017cdym kroku, \u017ce jest fajne i \u017ce ludzie, kt\u00f3rzy ko\u0144cz\u0105 ze sob\u0105, s\u0105 fajni. Nie dziwmy si\u0119 wi\u0119c, \u017ce mamy tyle przypadk\u00f3w samob\u00f3jstw w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kanon lektur szkolnych oswaja uczni\u00f3w z samob\u00f3jstwem, pokazuje bowiem, \u017ce to co\u015b normalnego i naturalnego. To niezwyk\u0142e, \u017ce w ka\u017cdym nieomal tek\u015bcie, kt\u00f3ry liceali\u015bci maj\u0105 obowi\u0105zek przeczyta\u0107, jest mowa o samob\u00f3jstwie, cz\u0119sto bardzo pozytywnie, wr\u0119cz jak o szlachetnym wyj\u015bciu z trudnej sytuacji. A zaczyna si\u0119 ju\u017c od pierwszej klasy. Na dobry pocz\u0105tek m\u0142odzie\u017c uczy si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/703"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=703"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/703\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=703"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=703"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=703"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}