Tata mawia\u0142, \u017ce swoje powodzenie zawdzi\u0119cza trzem czynom. Wszystkie by\u0142y zwi\u0105zane z brzuchem i mia\u0142y wymiar magiczny.<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c we wczesnym dzieci\u0144stwie tatu\u015b otar\u0142 si\u0119 w cyrku, zupe\u0142nie przez przypadek, swoim brzuchem o brzuch clowna. Od tamtej chwili mia\u0142 nieustaj\u0105c\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107 do \u017cart\u00f3w. Nie tylko nigdy nie straci\u0142 tej mocy, ale nawet przekaza\u0142 j\u0105 potomstwu, czyli mnie i mojej siostrze. Jak my si\u0119 we dwoje spotkamy, to od naszego \u015bmiechu szyby wypadaj\u0105 z okien.<\/p>\n
Drugi raz, a by\u0142o to w wieku ciel\u0119cym, tata otar\u0142 si\u0119 swoim brzuchem o brzuch samego biskupa. W efekcie \u017caden grzech si\u0119 go nie ima\u0142. M\u00f3g\u0142 robi\u0107, co chcia\u0142, a i tak zawsze pozostawa\u0142 bez winy. Odpuszczenie grzech\u00f3w gwarantowane. I znowu t\u0119 cech\u0119 przekaza\u0142 dzieciom. Po raz trzeci tata otar\u0142 si\u0119 jako nastolatek o brzuch genera\u0142a. To zapewni\u0142o mu nadzwyczajn\u0105 wprost odwag\u0119. Nie chwal\u0105c si\u0119, mam te wszystkie cechy po tatusiu. Jestem zabawny, niewinny i odwagi mi nie brakuje. Niestety, wi\u0119cej otar\u0107 brzuch ojca nie do\u015bwiadczy\u0142. A szkoda.<\/p>\n
Kiedy jako dziecko dowiedzia\u0142em si\u0119 o dokonaniach starego, postanowi\u0142 i\u015b\u0107 w jego \u015blady i znale\u017a\u0107 r\u00f3wnie godne brzuchy. Przede wszystkim musia\u0142em wyhodowa\u0107 sam sobie niez\u0142y b\u0119ben, bo jak tu si\u0119 ociera\u0107, gdy nie ma czym. Upar\u0142em si\u0119 i oto uda\u0142o mi si\u0119 wykszta\u0142ci\u0107 niez\u0142e brzuszysko ju\u017c w wieku nastoletnim. Gdy w liceum polonistka skrytykowa\u0142a m\u00f3j styl, postanowi\u0142em otrze\u0107 si\u0119 o brzuch s\u0142awnego pisarza i rozwi\u0105za\u0107 ten problem raz na zawsze.<\/p>\n
Niestety, trudno by\u0142o to zrobi\u0107, gdy\u017c brzuchatych i jednocze\u015bnie wielkich pisarzy u nas brak. A malizn\u0105 gardz\u0119. Jak zobaczy\u0142em brzuch Mi\u0142osza, to a\u017c si\u0119 pop\u0142aka\u0142em. Te\u017c mi noblista! Mro\u017cek w og\u00f3le \u017cy\u0142 bez tej cz\u0119\u015bci cia\u0142a. W 1996 r. na Festiwalu Czterech Kultur w \u0141odzi dopad\u0142em Szymborsk\u0105, ale \u017ale zrozumia\u0142a moje intencje. M\u0142ody Filipowicz pr\u00f3bowa\u0142 mnie wyt\u0142umaczy\u0107,\u00a0lecz te\u017c zosta\u0142 skarcony. Dopiero rok temu uda\u0142o mi si\u0119 trafi\u0107 swoim brzuchem w brzuch godnej osoby. A by\u0142 to sam Umberto Eco, gdy w maju 2015 roku odbiera\u0142 tytu\u0142 doktora honoris causa Uniwersytetu \u0141\u00f3dzkiego. Musn\u0119li\u015bmy si\u0119 wtedy w przej\u015bciu brzuchami i to wystarczy\u0142o, aby wst\u0105pi\u0142o we mnie natchnienie. Mam pomys\u0142 na doskona\u0142e dzie\u0142o. Je\u015bli jaki\u015b sensowny wydawca jest zainteresowany, to mog\u0119 przela\u0107 z brzucha na papier i b\u0119dziemy zbiera\u0107 nagrody.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tata mawia\u0142, \u017ce swoje powodzenie zawdzi\u0119cza trzem czynom. Wszystkie by\u0142y zwi\u0105zane z brzuchem i mia\u0142y wymiar magiczny.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7698"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7698"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7698\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7700,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7698\/revisions\/7700"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7698"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7698"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7698"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}