Zosta\u0142em dzi\u015b sprowokowany do dyskusji o czym\u015b, co lu\u017ano wi\u0105za\u0142o si\u0119 z tematem lekcji. O cechach innych narod\u00f3w (a propos III cz\u0119\u015bci „Dziad\u00f3w”). Sporo os\u00f3b powiedzia\u0142o, co my\u015bli, a niekt\u00f3re s\u0105dy by\u0142y bardzo niepolityczne (tzn. takie s\u0105dy, za kt\u00f3re\u00a0– gdyby kto\u015b by\u0142 politykiem\u00a0– \u017c\u0105da si\u0119 dymisji). Nie chc\u0119 si\u0119 wym\u0105drza\u0107, kto mia\u0142 racj\u0119, a kto nie, gdy\u017c zupe\u0142nie nie o to chodzi. Wa\u017cne jest co\u015b zupe\u0142nie innego.<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce m\u0142odzi ludzie nie zadaj\u0105 dzi\u015b nauczycielowi \u017cadnych pyta\u0144, nie w\u0105tpi\u0105, nie poszukuj\u0105, tylko od razu sami wiedz\u0105. Uczniowie nie pytaj\u0105, lecz z pe\u0142nym przekonaniem twierdz\u0105, co jest s\u0142uszne albo nies\u0142uszne.<\/p>\n
To niesamowite, \u017ce dzisiejsi uczniowie s\u0105 \u015bwiadomi, jak\u0105 postaw\u0119 \u017cyciow\u0105 reprezentuj\u0105. Gdy by\u0142em w ich wieku, to nie bardzo wiedzia\u0142em, co s\u0105dz\u0119 na r\u00f3\u017cne tematy, np. nie mia\u0142em w og\u00f3le wyrobionego zdania o narodach. A zatem gdy Mickiewicz pisa\u0142, \u017ce „nasz nar\u00f3d jest jak lawa”, to r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142 napisa\u0107, \u017ce jest „jak s\u0142oma” (szybko si\u0119 zapala do czego\u015b, ale jeszcze szybciej ga\u015bnie) albo „jak kr\u00f3licze bobki” (pe\u0142no wsz\u0119dzie Polak\u00f3w, ale zupe\u0142nie nie wiadomo, co z nami robi\u0107). Mnie by\u0142oby wszystko jedno, gdy\u017c w m\u0142odym wieku kompletnie nie wiedzia\u0142em, jaki jest nasz nar\u00f3d (lub rosyjski czy niemiecki). Pytali\u015bmy natomiast nauczyciela, jacy s\u0105 Rosjanie (bo ich zna\u0142), a on nam opowiada\u0142. Jedna z nauczycielek opowiada\u0142a, jacy s\u0105 Chi\u0144czycy, a inna\u00a0– jacy s\u0105 Niemcy. W og\u00f3le pytali\u015bmy doros\u0142ych ludzi, jaki jest ten \u015bwiat, a oni opowiadali. Dzi\u015b \u017caden ucze\u0144 nie zadaje takich pyta\u0144 nauczycielowi, poniewa\u017c sam dobrze wie.<\/p>\n
Z jednej strony si\u0119 ciesz\u0119, a z drugiej martwi\u0119. Cieszy mnie, \u017ce uczniowie nie s\u0105 bezbarwni, tylko kolorowi w pogl\u0105dach. Maj\u0105 w\u0142asne zdanie, do tego bardzo r\u00f3\u017cne. Z drugiej strony martwi mnie, \u017ce nie poszukuj\u0105 odpowiedzi, lecz zachowuj\u0105 si\u0119 tak, jakby j\u0105 znale\u017ali. A przecie\u017c istot\u0105 cz\u0142owiecze\u0144stwa jest ci\u0105g\u0142e szukanie najlepszej drogi, a nie st\u0105panie po jednej wybranej. Ceni\u0119 sobie bardziej poszukiwanie odpowiedzi ni\u017c sam\u0105 odpowied\u017a. Ka\u017cdy cz\u0142owiek mo\u017ce si\u0119 myli\u0107, ja, moi uczniowie, ale \u0142\u0105czy\u0107 nas mo\u017ce to, \u017ce wci\u0105\u017c szukamy. Dop\u00f3ki jeste\u015bmy poszukiwaczami odpowiedzi, uczestniczymy w intelektualnej przygodzie, jak\u0105 jest \u017cycie. Gdy za\u015b uznamy, \u017ce ju\u017c znale\u017ali\u015bmy, wi\u0119c przestajemy szuka\u0107, wtedy \u017cycie traci sw\u00f3j smak. Ja sam uznaj\u0119 si\u0119 za zbyt m\u0142odego, aby by\u0107 absolutnie pewnym, co jest dobre, a co z\u0142e, a co dopiero moi uczniowie. Naprawd\u0119 za wcze\u015bnie na tak mocno ukszta\u0142towane pogl\u0105dy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zosta\u0142em dzi\u015b sprowokowany do dyskusji o czym\u015b, co lu\u017ano wi\u0105za\u0142o si\u0119 z tematem lekcji. O cechach innych narod\u00f3w (a propos III cz\u0119\u015bci „Dziad\u00f3w”). Sporo os\u00f3b powiedzia\u0142o, co my\u015bli, a niekt\u00f3re s\u0105dy by\u0142y bardzo niepolityczne (tzn. takie s\u0105dy, za kt\u00f3re\u00a0– gdyby kto\u015b by\u0142 politykiem\u00a0– \u017c\u0105da si\u0119 dymisji). Nie chc\u0119 si\u0119 wym\u0105drza\u0107, kto mia\u0142 racj\u0119, a kto […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/816"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=816"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/816\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=816"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=816"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=816"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}