W ka\u017cdej szkole s\u0105 jakie\u015b konkursy, tak\u017ce w mojej to si\u0119 zdarza. Nie tak dawno mieli\u015bmy konkurs wiedzy o AIDS, a dzisiaj klasy konkurowa\u0142y w \u015bpiewaniu kol\u0119d. Jak zwykle w takich wypadkach s\u0105 wygrani oraz przegrani.<\/p>\n
Akurat prowadzi\u0142em lekcj\u0119 w trzeciej klasie, gdy weszli moi wychowankowie, informuj\u0105c, \u017ce w konkursie\u00a0wiedzy o AIDS zaj\u0119li pierwsze miejsce. Jak tylko wyszli, trzecioklasi\u015bci wyrazili si\u0119 o tym\u00a0turnieju bardzo niepochlebnie, zarzucaj\u0105c jury niecne praktyki. Jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107, kiedy\u015b okazali si\u0119 przegranymi.\u00a0Uczestniczyli w\u00a0zmaganiach wprawdzie dwa lata temu, ale do dzi\u015b uwa\u017caj\u0105, \u017ce zostali oszukani. Wyjd\u0105 ze szko\u0142y z takim przekonaniem i b\u0119d\u0105 szerzy\u0107 je na ca\u0142y \u015bwiat,\u00a0i\u017c szkolne konkursy to lipa.<\/p>\n
Dzisiaj podobne odczucia towarzyszy\u0142y innej przegranej klasie\u00a0– tym razem w konkursie kol\u0119d. Ot\u00f3\u017c zaraz po og\u0142oszeniu wynik\u00f3w uczniowie w wielkiej z\u0142o\u015bci komentowali decyzj\u0119 jury. Nie pisa\u0142bym o tym ani s\u0142owa, bo przegrani zawsze czuj\u0105 si\u0119 oszukani, gdyby nie pewna rzecz. Ot\u00f3\u017c uczniowie cytowali s\u0142owa juror\u00f3w, kt\u00f3rzy w trakcie obrad niepochlebnie wypowiadali si\u0119 o uczestnikach konkursu. Bardzo \u017ale si\u0119 sta\u0142o, \u017ce uczniowie mieli mo\u017cliwo\u015b\u0107 us\u0142ysze\u0107, co wygaduj\u0105 jurorzy przed ustaleniem werdyktu. Uczestniczy\u0142em wielokrotnie jako juror w r\u00f3\u017cnych konkursach, wi\u0119c wiem dobrze, \u017ce nieraz ocenia si\u0119 bardzo ostro. Nawet najwi\u0119ksi pesymi\u015bci nie podejrzewaj\u0105, jak \u017ale potrafi o nich m\u00f3wi\u0107 jury. Tak to ju\u017c jest, \u017ce jednych si\u0119 wywy\u017csza, a innych miesza z b\u0142otem. Jednak nic z tego nie powinno zosta\u0107 ujawnione, a jedynie wyniki.<\/p>\n
W szkole norm\u0105 s\u0105 przypadkowi \u015bwiadkowie naszych rozm\u00f3w. Niejednemu nauczycielowi zdarzy\u0142o si\u0119 s\u0142ysze\u0107, jak uczniowie rozmawiali o nim,\u00a0gdy sta\u0142\u00a0za ich plecami.\u00a0Podczas jazdy tramwajem\u00a0uczniowie rozmawiaj\u0105 o belfrach, nie zdaj\u0105c sobie sprawy, \u017ce kto\u015b z kadry jedzie wraz z nimi. Wystarczy odwr\u00f3ci\u0107 g\u0142ow\u0119. Nauczyciele nieraz dziel\u0105 si\u0119 zdobytymi informacjami, \u015bmiej\u0105c si\u0119 z uczni\u00f3w, \u017ce tacy nierozs\u0105dni. Okazuje si\u0119, \u017ce nauczyciele zachowuj\u0105 si\u0119 podobnie. Wypowiadaj\u0105 s\u0105dy o uczniach, a uczniowie to s\u0142ysz\u0105. Z werdyktem jury mo\u017cna si\u0119 pogodzi\u0107, ale z opini\u0105 o wiele trudniej. Czym innym jest bowiem orzeczenie, \u017ce kto\u015b zaj\u0105\u0142 miejsce pi\u0105te czy dziesi\u0105te od opinii, \u017ce kto\u015b jest taki lub owaki oraz brakuje mu tego czy innego. Wtedy robi si\u0119 niemi\u0142o i ludzie maj\u0105 uraz do konkurs\u00f3w. Dlatego uwa\u017cam, \u017ce zwyci\u0119zcom nale\u017c\u0105 si\u0119 nagrody i medale, a przegranym szczere s\u0142owa pociechy. A tego, co si\u0119 gada\u0142o nierozwa\u017cnie podczas obrad, nikt poza jury nie mia\u0142 prawa us\u0142ysze\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W ka\u017cdej szkole s\u0105 jakie\u015b konkursy, tak\u017ce w mojej to si\u0119 zdarza. Nie tak dawno mieli\u015bmy konkurs wiedzy o AIDS, a dzisiaj klasy konkurowa\u0142y w \u015bpiewaniu kol\u0119d. Jak zwykle w takich wypadkach s\u0105 wygrani oraz przegrani. Akurat prowadzi\u0142em lekcj\u0119 w trzeciej klasie, gdy weszli moi wychowankowie, informuj\u0105c, \u017ce w konkursie\u00a0wiedzy o AIDS zaj\u0119li pierwsze miejsce. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/892"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=892"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/892\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=892"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=892"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=892"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}