W nowej podstawie programowej dla liceum i technikum nie ma przedmiotu wiedza o kulturze. W zamian uczniowie mog\u0105 wybra\u0107 jeden z trzech: filozofi\u0119, muzyk\u0119, plastyk\u0119. Nowy przedmiot b\u0119dzie realizowany w wymiarze jednej godziny w tygodniu w pierwszej klasie. Tyle musi wystarczy\u0107.<\/p>\n
W praktyce to dyrektor b\u0119dzie podejmowa\u0142 decyzj\u0119 za uczni\u00f3w. Przedmiot ten b\u0119dzie tzw. \u201ezapchajdziur\u0105\u201d. Czyli jak komu\u015b zabraknie godzin do etatu, to szef podejmie decyzj\u0119, czego ewentualnie m\u00f3g\u0142by uczy\u0107 dany nauczyciel. Na przyk\u0142ad wg klucza: humanista \u2013 filozofii, fizyk \u2013 muzyki, a geograf \u2013 plastyki. O zatrudnianiu specjalist\u00f3w nale\u017cy zapomnie\u0107 \u2013 chyba \u017ce dyrektor b\u0119dzie na tyle \u015bwiat\u0142y i pomys\u0142owy, i\u017c zechce takich ludzi do swojej plac\u00f3wki \u015bci\u0105gn\u0105\u0107. Co im jednak zaoferuje poza t\u0105 jedn\u0105 godzin\u0105 w klasie pierwszej? Ile za ich prac\u0119 zap\u0142aci? Sto z\u0142 miesi\u0119cznie?<\/p>\n
Co innego jest jednak o wiele wa\u017cniejsze. Ot\u00f3\u017c wsp\u00f3\u0142czesne trendy pedagogiczne zwracaj\u0105 uwag\u0119 na \u0142\u0105czn\u0105 rol\u0119 tych trzech przedmiot\u00f3w w kszta\u0142ceniu tw\u00f3rczego my\u015blenia. Nauka innowacyjno\u015bci, a do tego przecie\u017c zmierzamy, polega na pos\u0142u\u017ceniu si\u0119 sztukami plastycznymi, muzyk\u0105 i refleksj\u0105 filozoficzn\u0105 naraz. Pomys\u0142, aby uczniowie wybierali jeden z tych trzech przedmiot\u00f3w, przypomina zachowanie pacjenta, kt\u00f3ry z listy przepisanych lek\u00f3w wybiera jeden. Nie wie, \u017ce owe medykamenty najlepiej dzia\u0142aj\u0105 w interakcji. Wybranie jednego z nich nie zaszkodzi, ale wielkiego efektu bym si\u0119 nie spodziewa\u0142 (podstawa programowa tutaj<\/a>, lista przedmiot\u00f3w s. 5-6).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W zamian uczniowie mog\u0105 wybra\u0107 jeden z trzech innych przedmiot\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9058,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9055"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9059,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055\/revisions\/9059"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9058"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9055"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9055"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9055"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}