Jeden z uczni\u00f3w obchodzi\u0142 urodziny, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o zje\u015b\u0107 co\u015b s\u0142odkiego. Jak si\u0119 ma pod r\u0119k\u0105 cukierki, szko\u0142a przestaje by\u0107 straszna. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce rozdawanie s\u0142odko\u015bci to w szkole wa\u017cny rytua\u0142\u00a0– nieraz przeci\u0105ga si\u0119 na p\u00f3\u0142 lekcji, a czasem na ca\u0142\u0105. Pozwalam na to marnotrawienie czasu, poniewa\u017c te\u017c lubi\u0119 cukierki.<\/p>\n
A zatem by\u0142y cukierki, ale przez to zabrak\u0142o czasu. Zamiast wi\u0119c analizowa\u0107 ca\u0142y tekst „Roty” Konopnickiej, musia\u0142em wybra\u0107 najwa\u017cniejszy fragment. Niestety, cukierk\u00f3w by\u0142o du\u017co, a lekcji coraz mniej. Zosta\u0142o jej tylko tyle, \u017ce z trudem wystarcza\u0142o na fragment fragmentu. Zdecydowa\u0142em si\u0119 przeczyta\u0107 uczniom: „Nie b\u0119dzie Niemiec…” i na tym musia\u0142em zako\u0144czy\u0107, bo zaraz mia\u0142 by\u0107 dzwonek.<\/p>\n
Nie wiem, czy sprawi\u0142 to cukier we krwi, czy co\u015b innego, ale s\u0142owa poetki wyda\u0142y nam si\u0119 naprawd\u0119 wielkie. Proroctwo na miar\u0119 \u015bw. Jana i jego wizji Czterech Je\u017ad\u017ac\u00f3w Apokalipsy. A zatem co autorka chcia\u0142a powiedzie\u0107, pisz\u0105c, \u017ce „Nie b\u0119dzie Niemiec”? Na pewno co\u015b bardzo wielkiego? Jeszcze par\u0119 cukierk\u00f3w i odpowiemy na pytanie, kiedy to si\u0119 stanie.<\/p>\n
S\u0142ysz\u0119 od uczni\u00f3w, \u017ce niekt\u00f3rzy nauczyciele nie pozwalaj\u0105 na cz\u0119stowanie cukierkami. Podobno to przeszkadza w lekcji, zajmuje czas i utrudnia realizacj\u0119 tematu. Doprawdy, musz\u0119 si\u0119 z kolegami nie zgodzi\u0107. Cukierki raczej pomagaj\u0105, nawet bardzo, nigdy za\u015b nie przeszkadzaj\u0105, przenigdy. Wyobra\u017amy sobie, \u017ce odm\u00f3wi\u0142bym jubilatowi przyjemno\u015bci pocz\u0119stowania wszystkich cukierkami, dzi\u0119ki czemu mia\u0142bym czas na przeanalizowanie ca\u0142ej „Roty”. Daj\u0119 jednak g\u0142ow\u0119 sobie uci\u0105\u0107, \u017ce wi\u0119ksze wra\u017cenie zrobi\u0142 ten ma\u0142y fragment utworu ni\u017c ca\u0142o\u015b\u0107. Kto\u015b mi zarzuci, i\u017c Konopnickiej nie o to chodzi\u0142o, \u017ce „Nie b\u0119dzie Niemiec”, tylko o co\u015b innego. By\u0107 mo\u017ce. Ale kto tam zrozumie poet\u0119, szczeg\u00f3lnie bez czego\u015b s\u0142odkiego pod r\u0119k\u0105? A jak si\u0119 zagryzie lekcj\u0119 cukierkiem, to od razu temat wydaje si\u0119 przyjemniejszy i szko\u0142a milsza. Dlatego uwa\u017cam, \u017ce\u00a0s\u0142odko\u015bci\u00a0powinny by\u0107 w szkole obowi\u0105zkowe. I to nie tylko na lekcjach j\u0119zyka polskiego, lecz na wszystkich. Dzieci by\u0142yby dzi\u0119ki temu szcz\u0119\u015bliwsze, bardziej tw\u00f3rcze i odwa\u017cniejsze. Bo cukierki, szczeg\u00f3lnie czekoladowe,\u00a0s\u0105 dobre na wszystko, tak\u017ce na z\u0142\u0105 szko\u0142\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jeden z uczni\u00f3w obchodzi\u0142 urodziny, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o zje\u015b\u0107 co\u015b s\u0142odkiego. Jak si\u0119 ma pod r\u0119k\u0105 cukierki, szko\u0142a przestaje by\u0107 straszna. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce rozdawanie s\u0142odko\u015bci to w szkole wa\u017cny rytua\u0142\u00a0– nieraz przeci\u0105ga si\u0119 na p\u00f3\u0142 lekcji, a czasem na ca\u0142\u0105. Pozwalam na to marnotrawienie czasu, poniewa\u017c te\u017c lubi\u0119 cukierki. A zatem by\u0142y cukierki, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/960"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=960"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/960\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=960"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=960"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/chetkowski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=960"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}