![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/D15937B5-07D7-49B5-9ADA-9DE04EE81DB8_1_105_c-1024x768.jpeg\")
Po pierwsze, ich \u015bwiat jest naszym \u015bwiatem<\/h2>\n\n\n\n
Przede wszystkim zaprezentowane na wystawie fina\u0142owej prace \u2013 co mo\u017ce wynika\u0107 z natury konkursu, skierowanego do os\u00f3b ko\u0144cz\u0105cych studia na uczelniach artystycznych, ale ocenianego przez profesjonalist\u00f3w ze \u015bwiata sztuki \u2013 s\u0105 bardzo dojrza\u0142e. Mog\u0105 sami Pa\u0144stwo oceni\u0107 tu<\/a> albo tu<\/a>. Dojrza\u0142e, czyli maj\u0105ce pocz\u0105tek, \u015brodek i koniec, do jakich si\u0119 przyzwyczaili\u015bmy. Form\u0119, kt\u00f3r\u0105 jeste\u015bmy w stanie odczyta\u0107. \u017badnych tam cytat\u00f3w z zespo\u0142\u00f3w znanych tylko ludziom urodzonym po 2000 r. (OK, 1995 r., to rocznik ko\u0144cz\u0105cy w\u0142a\u015bnie magisterskie studia artystyczne, adresat konkursu), gier komputerowych, TikToka, flashmob\u00f3w i innych ultrawsp\u00f3\u0142czesnych zjawisk, o nie.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli chcecie (tak jak ja) dowiedzie\u0107 si\u0119, jaki jest \u015bwiat m\u0142odego cz\u0142owieka, to si\u0119 nie dowiecie albo dowiecie si\u0119 a\u017c za mocno: to jest nasz \u015bwiat, w kt\u00f3rym m\u0142odociani wra\u017cliwcy wcale nie czuj\u0105 si\u0119 u siebie, tylko maj\u0105 ochot\u0119 si\u0119 schowa\u0107 pod ko\u0142dr\u0105 jak w bunkrze (praca Eweliny Zaj\u0105c \u201eNie wstaj\u0119”). Pandemiczne zamkni\u0119cia i zakazy nie by\u0142y dla nich \u017cadn\u0105 rewolucj\u0105. Ot, po prostu wi\u0119cej tego samego. Specjalnego wra\u017cenia nie zrobi\u0142y. Poza ko\u0142dr\u0105 Zaj\u0105c pandemiczne pandemonium k\u0105tem odbi\u0142y jeszcze dwie prace: \u201eAt Least I Tried” Bo\u017cny Wydrowskiej, zapis przygotowa\u0144 do serii performance\u2019\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 nie odby\u0142y ze wzgl\u0119du na covid-19, i refleksja nad niemo\u017cno\u015bci\u0105 perforowania do nikogo, oraz \u201ewycieczka” Iwo Panasiewicza, cykl fantazmatycznych rysunk\u00f3w o \u2013 zakazanym \u2013 podr\u00f3\u017cowaniu. Je\u015bli wi\u0119c czego\u015b si\u0119 dowiedzia\u0142am w tym kontek\u015bcie, to tego, \u017ce m\u0142odzi po starszych \u201ew\u0142a\u015bcicielach \u015bwiata” nie takich rzeczy si\u0119 spodziewaj\u0105. Serio.<\/p>\n\n\n\n W tym roku wszystkie nagrody, co do ostatniej rezydencji, zgarn\u0119\u0142y dziewczyny. G\u0142\u00f3wn\u0105 \u2013 Julia Woronowicz za instalacj\u0119 \u201eKwiatuszku”. Sk\u0142ada\u0142y si\u0119 ni\u0105: worek bokserski w sztafa\u017cu stokrotki, kij, kt\u00f3rym mo\u017cna sobie by\u0142o w ten worek powali\u0107, plus wideo z Juli\u0105 w bia\u0142ej sukience, kt\u00f3ra z w\u015bciek\u0142o\u015bci\u0105 ok\u0142ada boksersk\u0105 stokrotk\u0119. Czyli wariacja na temat \u201eKobiety nie bij nawet kwiatkiem”.<\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 nagrod\u0119 otrzyma\u0142a wspomniana ju\u017c Bo\u017cena Wydrowska za przygotowania do nieprzeprowadzonego performance\u2019u. Do tego pi\u0119\u0107 artystek otrzyma\u0142o unikaln\u0105 \u201emo\u017cliwo\u015b\u0107 zapoznania si\u0119 z teori\u0105 i praktyk\u0105 m\u0105drej, pog\u0142\u0119bionej wsp\u00f3\u0142pracy \u015bwiata sztuki ze \u015brodowiskiem biznesowym podczas zaj\u0119\u0107 z inspiruj\u0105cymi ekspertami i ekspertkami” na warsztatach \u201eart-brandingowych” (Kinga Burek, Natalia Galasi\u0144ska, Ania Grzyma\u0142a, Veronika Hapchenko, Agata Jaros\u0142awiec i Justyna Streichsbier) \u2013 superlatywy na temat art-brandingu cytuj\u0119 za stron\u0105 Artystycznej Podr\u00f3\u017cy Hestii na Facebooku<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Ale o ile mo\u017cna mie\u0107 wra\u017cenie, \u017ce \u201ewygra\u0142a p\u0142e\u0107” \u2013 tylko nie ta, co zwykle, bo przecie\u017c nikt by nie mrugn\u0105\u0142 okiem, gdyby siedem nagr\u00f3d zgarn\u0119li sami ch\u0142opcy \u2013 to nie by\u0142o to jedyne odwr\u00f3cenie r\u00f3l. Instalacja Julii Woronowicz odda\u0142a to mo\u017ce najlepiej: kobiety zacz\u0119\u0142y pokazywa\u0107 agresj\u0119, gniew. M\u0119\u017cczy\u017ani z kolei skupili si\u0119 na intymno\u015bci, emocjach, liryce. Tam, gdzie dziewczyna \u2013 Sylwia Marsza\u0142ek-Jeneralczyk \u2013 skupia si\u0119 na wielorybim \u015bpiewie, forma pracy to metalowe pr\u0119ty, a jej tre\u015bci\u0105 jest przemoc, zaw\u0142aszczenie: uderzanie w pr\u0119ty uruchamia nagrania \u015bpiewu tych ssak\u00f3w, ale i je przerabia, zaw\u0142aszcza (\u201ePie\u015b\u0144 humbaka”). Kiedy m\u0119\u017cczyzna skupia si\u0119 na delfinie, wychodzi z tego liryczny pejza\u017c, w kt\u00f3rym skacz\u0105cy delfin zast\u0119puje jelenia na rykowisku (Micha\u0142 Myszkowski, \u201eChcia\u0142em po prostu istnie\u0107”).<\/p>\n\n\n\n Dziewczyny przerabiaj\u0105 map\u0119 Polski w wycinank\u0119 (Maja Janczar, \u201eBrak Polski”), niszcz\u0105 odzie\u017c robocz\u0105 (Anna Rutkowska, \u201eWaga ci\u0119\u017cka”), maluj\u0105 tarcz\u0119 strzelnicz\u0105 na drobnej piersi dziecka (\u201ePawlik” Veroniki Hapchenko), przekuwaj\u0105 pozbierany z\u0142om w obrys zabudowa\u0144 dawnego PGR w skali mo\u017ce nie jeden do jednego, ale bardzo du\u017cej (Natalia Galasi\u0144ska, \u201eZ\u0142om”). Ich prace s\u0105 wielkie, kolorowe. Czasem pokazuj\u0105 agresj\u0119 i walk\u0119 wprost, bez znieczulenia, jak na obrazie \u201eStarcie boj\u00f3wkarzy s\u0142o\u0144ca i ksi\u0119\u017cyca” Anny Grzyma\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Ale tego przebiegunowania emocji nie uzupe\u0142nia co\u015b, co nazwa\u0142abym niezapo\u015bredniczeniem. Gniew, niezgoda, a nawet przemoc nie s\u0105 buntem, interwencj\u0105 w niesprawiedliwy \u015bwiat, a dziej\u0105 si\u0119 wci\u0105\u017c w zawieszeniu, w bezpiecznych przestrzeniach aran\u017cacji, z gwarancj\u0105 bezkarno\u015bci. I tak jedyn\u0105 prac\u0105 nawi\u0105zuj\u0105c\u0105 do Strajk\u00f3w Kobiet oka\u017ce si\u0119 zapis performance\u2019\u00f3w Antoniego Lisowskiego \u201eTryptyk Zenona” (pokazany jako instalacja wraz z odtworzonym Zenonem jako hiperrealistyczn\u0105 rze\u017ab\u0105, sk\u0105din\u0105d praca te\u017c eksplorowa\u0142a sytuacj\u0119 \u201edelegowania” do\u015bwiadczenia na awatar artysty).<\/p>\n\n\n\n Chyba jedynym \u201ewdarciem Realnego”, obna\u017ceniem do\u015bwiadczenia bez mediacji i upi\u0119ksze\u0144, okaza\u0142 si\u0119 obraz Ma\u0142gorzaty Mycek \u201eMy\u015bla\u0142 kurczak o niedzieli\u2026” utrwalaj\u0105cy \u201ebanaln\u0105”, zdaniem artystki, sytuacj\u0119, w kt\u00f3rej to m\u0142oda osoba ubrana ju\u017c na dyskotek\u0119 \u201emusi przed wyj\u015bciem zar\u017cn\u0105\u0107 kur\u0119 na niedzielny obiad”. Banalne, drogi odbiorco, porad\u017a sobie z tym faktem. Zupe\u0142nie inaczej ni\u017c zwyci\u0119skie \u201eKwiatuszku” Woronowicz, kt\u00f3re na tle namalowanej przez Mycek u\u015bmiechni\u0119tej dziewczyny z siekier\u0105 uderza wyrafinowaniem konwencji, gr\u0105 rejestr\u00f3w, doskona\u0142\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 formy i dekorum. Tak\u0105 rewolucj\u0119 mo\u017cna spokojnie puszcza\u0107 w telewizji (w przeciwie\u0144stwie do zarzynania kurczak\u00f3w). Tyle \u017ce revolution will not be televised<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Prawdziwy potencja\u0142 rewolucyjny, cho\u0107 wci\u0105\u017c tylko potencja\u0142, kryje si\u0119 jednak w wychwyconym przez juror\u00f3w Hestii komentarzu m\u0142odych artystek i artyst\u00f3w do ich przysz\u0142o\u015bci w materialnym sensie. Wstrz\u0105saj\u0105ca instalacja Adama Kozickiego \u201eBiuro Wystaw Artystycznych” (dokumentacja performance\u2019u, do ogl\u0105dania na ustawionym w sali komputerze) opowiada\u0142a o alienacji m\u0142odego tw\u00f3rcy czy tw\u00f3rczyni zaprz\u0119gni\u0119tego do kieratu w \u201eprzemy\u015ble kreatywnym”. Remedium mia\u0142oby by\u0107 \u201eszczodre” podzielenie si\u0119 pomys\u0142ami przez artyst\u0119 bez wi\u0119kszych widok\u00f3w na ich realizacj\u0119 \u2013 w ramach tytu\u0142owego Biura Pomys\u0142\u00f3w Artystycznych mo\u017cna sobie wzi\u0105\u0107 ide\u0119 czy projekt za friko \u2013 cho\u0107 by\u0107 mo\u017ce autor jest jak dealer, chce przyzwyczai\u0107 klient\u00f3w do narkotyku \u0142atwej konceptualizacji. Tak czy inaczej, \u017cyjemy w turbokapitalizmie.<\/p>\n\n\n\n Weronika Zalewska utka\u0142a swoj\u0105 opowie\u015b\u0107 strz\u0119pami work\u00f3w na warzywa i sklepowych rozm\u00f3w (\u201eHistoria czasu wolnego”, instalacja audiowizualna). \u017beby przetrwa\u0107 studia, zatrudni\u0142a si\u0119 w warzywniaku, kt\u00f3rego sensoryczny imprint odtwarza w swojej pracy: \u201eTworz\u0119 sztuk\u0119 w warzywniaku, bo oznacza to metry darmowego materia\u0142u i Research w godzinach pracy” \u2013 opowiada Zalewska. I dodaje, \u017ce na tle p\u00f3\u017anokapitalistycznych relacji zale\u017cno\u015bci i takich reali\u00f3w prac dorywczych \u201ewarzywniak mimo wszystko rysuje si\u0119 do\u015b\u0107 niewinnie”.<\/p>\n\n\n\n P\u0119k\u0142o mi serce, gdy wgryz\u0142am si\u0119 w dzie\u0142o Katarzyny W\u00f3jcickiej \u201eEtat”: cykl rysunk\u00f3w cienkopisem na papierze, rysunk\u00f3w o niczym, powielanych abstrakcyjnych wzor\u00f3w. Artystka postanowi\u0142a zatrudni\u0107 sama siebie i rysowa\u0107 byle co przez osiem godzin dziennie, stwarzaj\u0105c w ten spos\u00f3b namiastk\u0119 tytu\u0142owego etatu, kt\u00f3rego, jak jest przekonana, w rzeczywisto\u015bci nigdy nie dostanie. Zap\u0142aci sama sobie za roboczogodziny, kiedy wreszcie uda jej si\u0119 sprzeda\u0107 rysunki. Ale ma \u015bwiadomo\u015b\u0107 w\u0142asnego \u201eprzywileju” \u2013 mo\u017ce inwestowa\u0107 sw\u00f3j czas i si\u0142\u0119 robocz\u0105, gdy\u017c na razie utrzymuj\u0105 j\u0105 rodzice\u2026<\/p>\n\n\n\n Zostawi\u0119 Pa\u0144stwa z puent\u0105 tej historii: ot\u00f3\u017c konkurs przewidywa\u0142 tak\u017ce co\u015b ekstra, a mianowicie \u2013 zn\u00f3w zacytuj\u0119 za stron\u0105 Podr\u00f3\u017cy Hestii – \u201eNagrod\u0119 Specjaln\u0105, kt\u00f3rej fundatorem jest Piotr M. \u015aliwicki, prezes Grupy ERGO Hestia. (\u2026) Nagroda obejmuje zlecenie na artystyczn\u0105 interpretacj\u0119 raportu rocznego z dzia\u0142alno\u015bci firmy” (Nagrod\u0119 t\u0119 otrzyma\u0142a Julia Woronowicz).<\/p>\n\n\n\n Podsumowuj\u0105c, by\u0142o warto, cho\u0107 nie oby\u0142o si\u0119 bez zaskocze\u0144 i przykro\u015bci. Zaskoczeniem nie by\u0142a wyzieraj\u0105ca niemal z ka\u017cdej pracy alienacja m\u0142odych ludzi \u2013 pisa\u0142 o niej niedawno Edwin Bendyk<\/a> w nawi\u0105zaniu do opracowanego przez Micha\u0142a Boniego raportu \u201eM\u0142odzi 2022. W poszukiwaniu to\u017csamo\u015bci”. Zaskakuj\u0105ce wyda\u0142o mi si\u0119 natomiast pogodzenie, przeskalowanie ambicji (\u201eAt Least I Tried”, \u201ePrzynajmniej pr\u00f3bowa\u0142am”\u2026). Nie wierz\u0119 w nie zreszt\u0105 i troch\u0119 zaczynam si\u0119 ba\u0107. \u201eKwestia solidarno\u015bci mi\u0119dzypokoleniowej staje si\u0119 coraz pilniejsza” \u2013 pisze Edwin Bendyk w swoim komentarzu, ale jak tu zawi\u0105zywa\u0107 solidarno\u015b\u0107, kiedy nie ma szczero\u015bci, kiedy komunikaty m\u0142odych do starych s\u0105 spreparowane pod adresata?<\/p>\n\n\n\n Jestem jednak bardzo wdzi\u0119czna Hestii, \u017ce stworzy\u0142a taki konkurs, zainicjowa\u0142a jak\u0105kolwiek, cho\u0107by ewidentnie zakrzywion\u0105 komunikacj\u0119 (nawet za cen\u0119 trudnego dla mnie do prze\u0142kni\u0119cia art-brandingu w pakiecie). Tytu\u0142 fina\u0142owej wystawy \u201eJeste\u015bmy obecni”, cho\u0107 z pocz\u0105tku wydawa\u0142 mi si\u0119 nieadekwatny i \u015bmieszny, ostatecznie wzbudzi\u0142 respekt. Hestia jest obecna i na ile kapitalistyczna natura korporacji jej pozwala \u2013 robi co\u015b, co powinni\u015bmy robi\u0107 wszyscy.<\/p>\n\n\n\n Wystawa fina\u0142owa 19. i 20. edycji konkursu Artystyczna Podr\u00f3\u017c Hestii<\/a><\/p>\n\n\n\n 31 maja – 13 czerwca 2021 Zdj\u0119cia moje w\u0142asne. Przepraszam. Doskona\u0142e reprodukcje znajd\u0105 Pa\u0144stwo w katalogu<\/a> lub internetowym oprowadzaniu po wystawie<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wystawa fina\u0142owa konkursu Artystyczna Podr\u00f3\u017c Hestii wydaje si\u0119 do\u015b\u0107 ekstrawaganckim tematem na bloga po\u015bwi\u0119conego demokracji. Ale czy na pewno?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":513,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/509"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=509"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/509\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":561,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/509\/revisions\/561"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/media\/513"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=509"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=509"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/czarnacka\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=509"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Genderowe przewr\u00f3cenie<\/h2>\n\n\n\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/20429E97-302B-49C5-A286-B79C6681D55E_1_105_c-1024x768.jpeg\")
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/A3566DD2-A058-4523-8636-734D0F66786C_1_105_c-768x1024.jpeg\")
Wci\u0105\u017c wraca praca<\/h2>\n\n\n\n
I co dalej?<\/h2>\n\n\n\n
Muzeum nad Wis\u0142\u0105 – filia Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie<\/p>\n\n\n\n