{"id":1038,"date":"2022-06-26T19:34:03","date_gmt":"2022-06-26T17:34:03","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1038"},"modified":"2022-06-26T20:36:57","modified_gmt":"2022-06-26T18:36:57","slug":"rip-komiks-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2022\/06\/26\/rip-komiks-recenzja\/","title":{"rendered":"\u015amierdz\u0105ca robota: „RIP”, tom 1"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
„Rip”, tom 1. Rys. Julien Monier \/ Non Stop Comics<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Kilkana\u015bcie lat temu by\u0142em zapalonym czytelnikiem powie\u015bci Simona Becketta o antropologu s\u0105dowym Davidzie Hunterze. Dzi\u015b ju\u017c nie mam pewno\u015bci, czy to by\u0142y dobre krymina\u0142y (pami\u0119\u0107 podpowiada, \u017ce tak, ale zbyt cz\u0119sto bywa omylna, by jej zaufa\u0107) – lecz w gruncie rzeczy w tamtym czasie nie mia\u0142o to dla mnie wielkiego znaczenia, bo fascynuj\u0105cy by\u0142 przede wszystkim zaw\u00f3d g\u0142\u00f3wnego bohatera i towarzysz\u0105ce mu turpistyczne opisy badania zw\u0142ok, a Beckett wiedzia\u0142, co pisze, bo specjalnie przygotowywa\u0142 si\u0119 do tego na Trupiej Farmie<\/a> w Tennessee. Swoj\u0105 drog\u0105, czyta\u0142em te\u017c oczywi\u015bcie ksi\u0105\u017cki Billa Bassa, za\u0142o\u017cyciela tej\u017ce Trupiej Farmy (w r\u00f3wnej mierze fascynuj\u0105ce, co odra\u017caj\u0105ce), a nawet fragmenty podr\u0119cznika antropologii s\u0105dowej Stevena Byersa, cho\u0107 t\u0119 \u017cmudn\u0105 lektur\u0119 porzuci\u0142em, gdy doszed\u0142em do do\u015b\u0107 oczywistego wniosku, \u017ce szczeg\u00f3\u0142owa wiedza na ten temat jednak mi si\u0119 do niczego nie przyda (cho\u0107 niekt\u00f3re fragmenty – takie jak historia bada\u0144 antropologicznych szkieletu nale\u017c\u0105cego do Francisca Pizarra – by\u0142y pasjonuj\u0105ce).<\/p>\n\n\n\n

Prosz\u0119 wybaczy\u0107 ten przyd\u0142ugi wst\u0119p na temat nieco turpistycznych rozrywek, ale przypomnia\u0142y mi si\u0119 one podczas lektury albumu \u201eDerrick. Ci\u0119\u017cko prze\u017cy\u0107 w\u0142asn\u0105 \u015bmier\u0107\u201d, pierwszego tomu nowej serii \u201eRIP\u201d. Podczas lektury poczu\u0142em (nie wiem, czy to najszcz\u0119\u015bliwsze s\u0142owo w tym akurat kontek\u015bcie), \u017ce wkraczam na znajome terytorium. Tyle \u017ce w komiksowej serii Gaet\u2019sa i Juliena Moniera nie ma – przynajmniej na razie – mowy o rozwi\u0105zywaniu kryminalnych zagadek. Jest za to du\u017co mroku, goryczy, z\u0142o\u015bci i ohydy.<\/p>\n\n\n\n

Tytu\u0142owy bohater albumu to cz\u0142onek ekipy sprz\u0105taj\u0105cej zw\u0142oki i czyszcz\u0105cej mieszkania zmar\u0142ych. Derrick – jak i ca\u0142a reszta dru\u017cyny – nie jest sympatyczn\u0105 postaci\u0105. To \u017cyj\u0105cy z dnia na dzie\u0144 degenerat, zdolny jedynie do marze\u0144, \u017ce kiedy\u015b uda mu si\u0119 uciec od ponurej rzeczywisto\u015bci, cho\u0107 jednocze\u015bnie ma \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce to niemo\u017cliwe. \u201eBez \u017cart\u00f3w. Z moim wygl\u0105dem. Musia\u0142bym si\u0119 ogoli\u0107, uczesa\u0107. Je\u015bli chodzi o pie\u0144ki z\u0119b\u00f3w, wystarczy zamkn\u0105\u0107 g\u0119b\u0119, nie b\u0119dzie ich wida\u0107. Tylko sk\u0105d wzi\u0105\u0107 fors\u0119?\u201d – taki to bohater. Okazja si\u0119 jednak nadarza: w czasie jednej roboty Derrick kradnie drogocenny pier\u015bcionek znaleziony przy zw\u0142okach, ale ju\u017c nast\u0119pnego dnia okazuje si\u0119, \u017ce rodzina zg\u0142asza brak tego klejnotu. Pr\u00f3ba zwalenia winy na jednego z nowych pracownik\u00f3w ko\u0144czy si\u0119 tragicznie i od tej pory wszystko, co mog\u0142o p\u00f3j\u015b\u0107 \u017ale, idzie \u017ale. A nawet jeszcze gorzej.<\/p>\n\n\n\n

Rysunki Juliena Moniera \u201erobi\u0105\u201d ten album: kreska francuskiego artysty jest jednocze\u015bnie lekko karykaturalna (zw\u0142aszcza gdy chodzi o twarze bohater\u00f3w) i maksymalnie naturalistyczna. Nie na takim poziomie, by z niesmakiem odrzuci\u0107 komiks, ale zdecydowanie jego lektura bywa nieprzyjemna (i oczywi\u015bcie o to chodzi\u0142o). W kolorystyce dominuj\u0105 za\u015b bure br\u0105zy i zgni\u0142a ziele\u0144 – dok\u0142adnie tak wygl\u0105da \u015bwiat, do kt\u00f3rego nie chce si\u0119 zbyt cz\u0119sto zagl\u0105da\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Scenariusz Gaet\u2019sa na pierwszy rzut oka nie wydaje si\u0119 specjalnie misterny: skupia si\u0119 przede wszystkim na nakre\u015bleniu obrzydliwego \u015bwiata zaludnionego obrzydliwymi postaciami (nie ma tu w zasadzie ani jednej postaci, za kt\u00f3r\u0105 chcia\u0142oby si\u0119 pod\u0105\u017ca\u0107), a intryga sprawia wra\u017cenie dziurawej. Ale w tym tkwi haczyk: \u201eDerrick\u201d jest tylko pierwszym elementem uk\u0142adanki. Ca\u0142a seria rozpisana zosta\u0142a na sze\u015b\u0107 tom\u00f3w (we Francji ukaza\u0142y si\u0119 ju\u017c cztery, premiera pi\u0105tego przewidziana jest na sierpie\u0144 tego roku), z kt\u00f3rych ka\u017cdy po\u015bwi\u0119cony jest innej osobie z ekipy sprz\u0105taj\u0105cej (lub w jaki\u015b spos\u00f3b z t\u0105 ekip\u0105 zwi\u0105zanej). Bia\u0142e plamy i scenariuszowe niejasno\u015bci b\u0119d\u0105 wi\u0119c zapewne wype\u0142nia\u0107 si\u0119 w miar\u0119 lektury kolejnych album\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

RIP, tom 1. Derrick.\nCi\u0119\u017cko prze\u017cy\u0107 w\u0142asn\u0105 \u015bmier\u0107<\/strong> (RIP, tome 1. Je ne survivrai pas \u00e0 la mort),\nscenariusz: Gaet\u2019s, rysunki: Julien Monier, prze\u0142. Jakub Syty, Non Stop Comics\n2022, 4\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jest pos\u0119pnie, mroczno, przygn\u0119biaj\u0105co i obrzydliwie. I tak w\u0142a\u015bnie mia\u0142o by\u0107. „Derrick” to pierwszy tom nowej serii „RIP”. <\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1043,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,7,9,6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1038"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1038"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1038\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1046,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1038\/revisions\/1046"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1043"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1038"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1038"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1038"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}