{"id":1077,"date":"2022-07-24T22:46:37","date_gmt":"2022-07-24T20:46:37","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1077"},"modified":"2022-07-25T00:43:22","modified_gmt":"2022-07-24T22:43:22","slug":"nagrody-eisnera-2022","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2022\/07\/24\/nagrody-eisnera-2022\/","title":{"rendered":"Nagrody Eisnera: komiksowy drogowskaz"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
„Monsters”, rys. Barry Windsor-Smith \/ Fantagraphics <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Na Comic-Conie w San Diego<\/a> tradycyjnie zosta\u0142y wr\u0119czone nagrody Eisnera: najwa\u017cniejsze wyr\u00f3\u017cnienia w dziedzinie komiksu. Najwa\u017cniejsze, rzecz jasna, z ameryka\u0144skiego punktu widzenia, podobnie jak Oscary, Emmy czy Grammy skupione przede wszystkim na tamtejszym rynku i jego osi\u0105gni\u0119ciach. Ale jak zawsze to dobra wskaz\u00f3wka dla czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy chc\u0105 wiedzie\u0107, co w popkulturze s\u0142ycha\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Podobnie jak Grammy nagrody Eisnera s\u0105 do\u015b\u0107 precyzyjne, w tym znaczeniu, \u017ce rozbite na wiele kategorii (cho\u0107 nie tak wiele jak w przypadku muzycznych wyr\u00f3\u017cnie\u0144). Pe\u0142n\u0105 list\u0119 nagrodzonych i nominowanych mo\u017cna znale\u017a\u0107 m.in. na tej stronie<\/a>, ale przy kilku nagrodach warto si\u0119 na par\u0119 chwil zatrzyma\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Dla polskich czytelnik\u00f3w istotne jest to, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 dzie\u0142 nagrodzonych w tym roku jest u nas dost\u0119pna – lub b\u0119dzie wkr\u00f3tce. Wielkim triumfatorem Eisner\u00f3w by\u0142 przejmuj\u0105cy i bardzo dobry album Barry\u2019ego Windsora-Smitha \u201eMonsters\u201d – komiks, kt\u00f3ry powstawa\u0142 przez 35 lat, bo zacz\u0105\u0142 sw\u00f3j \u017cywot jako odrzucony scenariusz do serii o Hulku. \u201eMonsters\u201d zdoby\u0142 nagrody w kategoriach najlepszy nowy album graficzny, najlepszy scenarzysta\/rysownik, najlepsze liternictwo i od jakiego\u015b czasu nie\u015bmia\u0142o o polskim wydaniu wspomina Mucha Comics.<\/p>\n\n\n\n

Niez\u0142\u0105 pul\u0119 nagr\u00f3d zgarn\u0105\u0142 te\u017c doskonale znany w Polsce scenarzysta James Tynion IV jako autor lub wsp\u00f3\u0142autor m.in. najlepszej serii komiksowej (\u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d<\/a>), nowej serii (\u201eThe Nice House on the Lake\u201d) oraz najlepszy scenarzysta (za wiele tytu\u0142\u00f3w, nad kt\u00f3rymi pracuje – opr\u00f3cz wymienionych przed chwil\u0105 by\u0142y w\u015br\u00f3d nich tak\u017ce \u201eBatman\u201d, \u201eJoker\u201d oraz \u201eDepartament prawdy\u201d<\/a>). Niekt\u00f3re z komiks\u00f3w pisanych przez Tyniona wydaj\u0105 u nas Story House Egmont oraz Non Stop Comics.<\/p>\n\n\n\n

Nagrod\u0119 dla najlepszej malarki i artystki multimedialnej odebra\u0142a Sana Takeda za wydawan\u0105 r\u00f3wnie\u017c w Polsce \u201eMonstress\u0119\u201d (u nas: Non Stop Comics), za\u015b za najlepsz\u0105 adaptacj\u0119 z innego medium uznano rzeczywi\u015bcie udany \u201eRok 1984\u201d<\/a> Fado Nestiego (Wydawnictwo Jaguar).<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Ok\u0142adka zbiorczego wydania „Popeyea”<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Du\u017co czy ma\u0142o? Powiedzia\u0142bym, \u017ce nie jest \u017ale, pewnie kilka wyr\u00f3\u017cnionych komiks\u00f3w pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej w Polsce si\u0119 pojawi (a jeszcze wi\u0119cej ukaza\u0142o si\u0119 i uka\u017ce, je\u015bli we\u017amiemy pod uwag\u0119 nominacje), cho\u0107 wiadomo, \u017ce b\u0119d\u0105 to niemal wy\u0142\u0105cznie rzeczy od wydawc\u00f3w najwi\u0119kszych (Marvel, DC) i paru mniejszych, cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c komercyjnych. Ale o wielu nagrodzonych tytu\u0142ach zapewne mo\u017cemy tylko pomarzy\u0107 (lub nie marz\u0105c, zaopatrzy\u0107 si\u0119 w wydania oryginalne). W\u0105tpi\u0119, by trafi\u0142 do Polski \u201eRun\u201d (najlepszy pami\u0119tnik graficzny), oparty na wspomnieniach Johna Lewisa, wybitnego afroameryka\u0144skiego dzia\u0142acza spo\u0142ecznego (zmar\u0142 w 2020 r.), skoro nie mieli\u015bmy polskiego wydania jego wcze\u015bniejszego komiksu, trzytomowego \u201eMarch\u201d. To samo dotyczy zapewne \u201eThe Black Panther Party: A Graphic History\u201d (najlepszy komiks oparty na faktach) czy \u201eYou Died: An Anthology of the Afterlife\u201d (najlepsza antologia). Nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o kolekcjonerskich wydaniach nagradzanych w kategoriach \u201earchiwalne wydania zbiorcze\u201d – w tym roku by\u0142y to \u201ePopeye: The E.C. Segar Sundays, vol. 1\u201d oraz \u201eEC Covers Artists Edition\u201d. Cho\u0107 w Polsce coraz cz\u0119\u015bciej wydawcy si\u0119gaj\u0105 po publikacje zbiorcze archiwalnych komiks\u00f3w, wzbogacane o liczne materia\u0142y dodatkowe, wydanie takich komiks\u00f3w jak \u201ePopeye\u201d – czyli kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, klasyki komiksowych strip\u00f3w – jest raczej nierealne. Obym si\u0119 myli\u0142, ale wci\u0105\u017c mam wra\u017cenie, \u017ce pe\u0142n\u0105 publikacj\u0119 \u201eFistaszk\u00f3w\u201d nale\u017cy rozpatrywa\u0107 w kategoriach wydawniczego cudu (cho\u0107 do dzi\u015b nie rozumiem, dlaczego oryginalne wst\u0119py zosta\u0142y zast\u0105pione polskimi odpowiednikami – by\u0107 mo\u017ce ze wzgl\u0119d\u00f3w licencyjnych), a to przecie\u017c arcydzie\u0142o nad arcydzie\u0142ami i zapewne najs\u0142ynniejszy komiksowy pasek w historii. Podobnie rzecz ma si\u0119 z ksi\u0105\u017ckami na temat komiks\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Nagrody Eisnera mog\u0105 by\u0107 – i s\u0105 – niez\u0142ym drogowskazem, na jakie tytu\u0142y i jakich tw\u00f3rc\u00f3w i tw\u00f3rczynie warto zwraca\u0107 uwag\u0119, lecz s\u0105 jednocze\u015bnie powodem do zazdro\u015bci: wszystkiego i tak si\u0119, rzecz jasna, nie da przeczyta\u0107, ale fajnie mie\u0107 tyle mo\u017cliwo\u015bci do wyboru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na Comic-Conie przyznano nagrody Eisnera, najwa\u017cniejsze wyr\u00f3\u017cnienia w \u015bwiecie komiksu. Kt\u00f3re z uhonorowanych dzie\u0142 mo\u017cemy przeczyta\u0107 w Polsce?<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1080,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,6],"tags":[166],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1077"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1077"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1077\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1083,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1077\/revisions\/1083"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1080"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1077"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1077"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1077"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}