{"id":1206,"date":"2022-11-07T20:00:20","date_gmt":"2022-11-07T19:00:20","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1206"},"modified":"2022-11-08T00:15:57","modified_gmt":"2022-11-07T23:15:57","slug":"kevin-oneill-pozegnanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2022\/11\/07\/kevin-oneill-pozegnanie\/","title":{"rendered":"Kevin O\u2019Neill (1953\u20132022)"},"content":{"rendered":"\n

Bie\u017c\u0105cy rok nie szcz\u0119dzi\u0142 po\u017cegna\u0144 mistrz\u00f3w komiksu: Jean-Jacques Semp\u00e9, Alan Grant, Raymond Briggs, Tim Sale, Neal Adams, Jean-Claude M\u00e9zi\u00e8res, Kazuki Takahasi\u2026 Teraz odszed\u0142 kolejny z wielkich: Kevin O\u2019Neill, jeden z filar\u00f3w brytyjskiego komiksu, sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Alana Moore’a i Pata Millsa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\"\"
„Liga Niezwyk\u0142ych D\u017centelmen\u00f3w” \/ Story House Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

W Polsce znamy go przede wszystkim z pracy nad stworzon\u0105 przez Alana Moore\u2019a \u201eLig\u0105 Niezwyk\u0142ych D\u017centelmen\u00f3w\u201d. To jego charakterystyczna, dynamiczna kreska nada\u0142a kszta\u0142t serii, precyzyjne ilustracje pozwoli\u0142y na odtworzenie niezliczonych historycznych (i fantastycznych) detali, kt\u00f3rymi Moore naszpikowa\u0142 scenariusz. Talent O\u2019Neilla i jego zdolno\u015b\u0107 do zabawy graficznymi formami sprawi\u0142y, \u017ce mo\u017cliwe by\u0142o r\u00f3wnie\u017c tak karko\u0142omne przedsi\u0119wzi\u0119cie jak tom \u201eCzarne akta\u201d, w kt\u00f3rym \u201eLiga\u2026\u201d przybiera\u0142a r\u00f3\u017cne kszta\u0142ty: od biblii tijua\u0144skiej po komiks w tr\u00f3jwymiarze.<\/p>\n\n\n\n

Poza \u201eLig\u0105\u2026\u201d komiksy rysowane przez Kevina O\u2019Neilla ukazywa\u0142y si\u0119 w Polsce sporadycznie, m.in. w albumie \u201eMistrzowie komiksu. Szok przysz\u0142o\u015bci\u201d oraz dawno temu na \u0142amach wydawanego jeszcze przez TM-Semic \u201eBatmana\u201d. To tam ukaza\u0142a si\u0119 szalona, podlana surrealistycznym humorem historyjka, w kt\u00f3rej po wielu latach przerwy pojawi\u0142 si\u0119 Bat-Mite (irytuj\u0105cy, cho\u0107 raczej nieszkodliwy przybysz z Pi\u0105tego Wymiaru, zafascynowany Mrocznym Rycerzem – jedna z postaci, jakimi zape\u0142niano superbohaterskie komiksy na prze\u0142omie lat 50. i 60.). O\u2019Neill i scenarzysta Alan Grant wyci\u0105gn\u0119li Bat-Mite\u2019a z lamusa, by stworzy\u0107 przewrotn\u0105, halucynogenn\u0105 opowiastk\u0119 w l\u017cejszym ni\u017c zazwyczaj tonie. W latach 90., gdy \u00f3w epizod ukaza\u0142 si\u0119 w polskim przek\u0142adzie, robi\u0142 dziwaczne wra\u017cenie na tle ponurych, ci\u0119\u017ckich jak gradowe chmury komiks\u00f3w o Batmanie. Czytany dzi\u015b broni si\u0119 jednak ca\u0142kiem dobrze, dowodz\u0105c nie tylko talent\u00f3w Granta i O\u2019Neilla, lecz r\u00f3wnie\u017c niezwyk\u0142ej gatunkowej pojemno\u015bci superbohaterskich historii.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Plansza z oryginalnego wydania „Legenda of the Dark Knight” #38 z histori\u0105, w kt\u00f3rej pojawia si\u0119 Bat-Mite (na rysunku akurat nieobecny) \/ DC Comics<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ale tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Kevina O\u2019Neilla nie ogranicza\u0142a si\u0119 wy\u0142\u0105cznie do tych dzie\u0142. Przez lata pozostawa\u0142 jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych postaci brytyjskiego magazynu \u201e2000 AD\u201d, w kt\u00f3rym najcz\u0119\u015bciej pracowa\u0142 na scenariuszach Pata Millsa, wsp\u00f3\u0142tworz\u0105c m.in. seri\u0119 \u201eNemesis the Warlock\u201d. Rysowa\u0142 te\u017c pojedyncze epizody \u201eABC Warriors\u201d i \u201eS\u0119dziego Dredda\u201d, za\u015b dla DC Comics – \u201eOmega Men\u201d i \u201eTales of the Green Lantern Corps\u201d (oba do scenariuszy Moore\u2019a), dla wydawnictwa Epic Comics (a p\u00f3\u017aniej Titan Books) zrobi\u0142 seri\u0119 \u201eMarshal Law\u201d, ponownie rysuj\u0105c scenariusz Millsa.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
„Marshal Law” \/ Titan Books<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Po d\u0142ugim czasie pracy nad \u201eLig\u0105 Niezwyk\u0142ych D\u017centelmen\u00f3w\u201d – kolejne epizody powstawa\u0142y na przestrzeni 20 lat – O\u2019Neill \u017cartowa\u0142, \u017ce Moore w pewnym sensie wys\u0142a\u0142 go na emerytur\u0119. \u201eAlan przesta\u0142 pisa\u0107 komiksy. To by\u0142 koniec. Ale ja nie m\u00f3wi\u0142em, \u017ce przechodz\u0119 na emerytur\u0119. My\u015bla\u0142em, \u017ce Liga Niezwyk\u0142ych D\u017centelmen\u00f3w mo\u017ce by\u0107 ostatnim komiksem, jaki narysowa\u0142em, i by\u0142em z tego zadowolony. Bo dotarli\u015bmy do ko\u0144ca, dali\u015bmy tej historii odpowiednie zako\u0144czenie. By\u0142o to dla nas bardzo wa\u017cne. Ale by\u0142em gotowy do robienia kolejnych komiks\u00f3w w zale\u017cno\u015bci od tego, jakie one b\u0119d\u0105\u201d, m\u00f3wi\u0142 w wywiadzie dla serwisu ComicBook.com<\/a>. Jedn\u0105 z ostatnich prac, jakie opublikowa\u0142, by\u0142a historia nawi\u0105zuj\u0105ca do kontrowersyjnej brytyjskiej serii \u201eKids Rule OK\u201d (oryginalnie ukazuj\u0105cej si\u0119 na \u0142amach magazynu \u201eAction\u201d w drugiej po\u0142owie lat 70.) – komiks wed\u0142ug scenariusza Gartha Ennisa ukaza\u0142 si\u0119 w tym roku na \u0142amach antologii \u201eBattle Action Special\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Kevin O\u2019Neill zmar\u0142 po d\u0142ugiej chorobie w wieku 69 lat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Odszed\u0142 kolejny z wielkich artyst\u00f3w: Kevin O\u2019Neill, jeden z filar\u00f3w brytyjskiego komiksu, sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik Alana Moore’a i Pata Millsa.<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1211,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1206"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1206"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1206\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1215,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1206\/revisions\/1215"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1211"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}