{"id":1234,"date":"2022-12-09T15:44:03","date_gmt":"2022-12-09T14:44:03","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1234"},"modified":"2022-12-09T15:44:03","modified_gmt":"2022-12-09T14:44:03","slug":"kari-korhonen-zyje-swiatem-disneya","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2022\/12\/09\/kari-korhonen-zyje-swiatem-disneya\/","title":{"rendered":"Kari Korhonen: \u017byj\u0119 \u015bwiatem Disneya"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Nie wszystkie disnejowskie komiksy s\u0105 lektur\u0105, kt\u00f3ra przetrwa pr\u00f3b\u0119 czasu, lecz do takich bez w\u0105tpienia nale\u017c\u0105 prace Carla Barksa i Dona Rosy. Do ich najs\u0142ynniejszych dzie\u0142 – zw\u0142aszcza \u201e\u017bycia i czas\u00f3w Sknerusa McKwacza\u201d – nawi\u0105zuje w swoim albumie \u201ePami\u0119tniki Skenrusa McKwacza\u201d fi\u0144ski rysownik Kari Korhonen, tw\u00f3rca od lat zwi\u0105zany z Disneyem, cho\u0107 ma na koncie tak\u017ce inne komiksy, m.in. z serii inspirowanej gr\u0105 \u201eAngry Birds\u201d.\u00a0Z okazji polskiej premiery \u201ePami\u0119tnik\u00f3w\u2026\u201d mia\u0142em szans\u0119 zada\u0107 arty\u015bcie kilka pyta\u0144 – niestety tylko mailowo, st\u0105d skromna obj\u0119to\u015b\u0107 rozmowy – ale jego odpowiedzi potraktujcie jako zach\u0119t\u0119 do przeczytania komiksu. Tym bardziej \u017ce Skenrus obchodzi w\u0142a\u015bnie 75. urodziny: po raz pierwszy pojawi\u0142 si\u0119 w historyjce \u201eWielka nied\u017awiedzica\u201d Carla Barksa, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 w grudniu 1947 roku.\u00a0
<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kari Korhonen, fot. archiwum prywatne<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Jak do\u0142\u0105czy\u0142e\u015b do zespo\u0142u Disneya i jakie komiksy rysowa\u0142e\u015b na pocz\u0105tku?<\/strong>
Kari Korhonen: <\/strong>Jako nastolatek pracowa\u0142em w sklepie komiksowym w Helsinkach. Tam pozna\u0142em kilku redaktor\u00f3w \u201eAku Ankka\u201d, fi\u0144skiego tygodnika z komiksami o Kaczorze Donaldzie – przychodzili jako klienci, a ja by\u0142em wielkim fanem disnejowskich komiks\u00f3w i tak si\u0119 poznali\u015bmy. Kilka lat p\u00f3\u017aniej zaprosili mnie na spotkanie z Byronem Ericksone, i Bobem Fosterem, przedstawicielami koncernu, kt\u00f3rzy przyjechali do Finlandii, \u017cebym pokaza\u0142 im swoje prace. I tak to si\u0119 powoli zacz\u0119\u0142o, od kr\u00f3tkich jednostronicowych \u017cart\u00f3w oraz scenariuszy pisanych dla bardziej do\u015bwiadczonych artyst\u00f3w. A w przysz\u0142ym roku b\u0119d\u0119 obchodzi\u0142 30-lecie pracy dla Disneya. Za\u015b pierwszym niedisnejowskim komiksem, jaki narysowa\u0142em, by\u0142 detektywistyczny pasek dla fi\u0144skiego dziennika \u201eIlta-Sanomat\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Jak wa\u017cne by\u0142y dla ciebie komiksy i filmy Disneya, gdy dorasta\u0142e\u015b?<\/strong>
O rany! \u017by\u0142em i oddycha\u0142em nimi. By\u0142em i jestem prawdziwym disnejowskim nerdem. Powiniene\u015b zobaczy\u0107 m\u00f3j gabinet, przypomina raczej ma\u0142e muzeum.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Gdy czytam tw\u00f3j album, to mam jednak wra\u017cenie, \u017ce inspiruj\u0105 ci\u0119 nie tylko klasyczne komiksy o Donaldzie.\u00a0<\/strong>
O nie. Zawsze lubi\u0142em klasyk\u0119, od ameryka\u0144skich komiks\u00f3w po gigant\u00f3w z Francji i Belgii. Hal Foster, Windsor McCay, Alex Raymond, Uderzo i Goscinny, Tabary, Franquin… Zbyt wielu, \u017ceby ich tu wszystkich wymieni\u0107. I mam nadziej\u0119, \u017ce w \u201ePami\u0119tnikach Sknerusa McKwacza\u201d wida\u0107 na przyk\u0142ad inspiracj\u0119 filmami Davida Leana. W zasadzie rysuj\u0105c histori\u0119, kt\u00f3rej akcja toczy si\u0119 w Egipcie, ca\u0142y czas nuci\u0142em muzyk\u0119 z \u201eLawrence\u2019a z Arabii\u201d.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\"\"
„Pami\u0119tniki Sknerusa McKwacza”, rys. Kari Korhonen \/ Story House Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ten album jest bezpo\u015brednim nawi\u0105zaniem do prac Carla Barksa i Dona Rosy. Kt\u00f3ry z nich by\u0142 dla ciebie wa\u017cniejszym tw\u00f3rc\u0105?<\/strong>
Jestem zawsze pod wra\u017ceniem precyzji komiks\u00f3w rosy, ale w g\u0142\u0119bi serca zawsze pozostan\u0119 lojalny wobec Barksa!<\/p>\n\n\n\n

Czy podczas pracy nad komiksami o Sknerusie co\u015b by\u0142o dla ciebie najwi\u0119kszym wyzwaniem?<\/strong>
Staram si\u0119 zachowa\u0107 szacunek do pracy wszystkich moich poprzednik\u00f3w, wi\u0119c mam nadziej\u0119, \u017ce nikomu z nich nie przeszkadza\u0142yby nowe elementy, kt\u00f3re pr\u00f3buj\u0119 wprowadzi\u0107 do ca\u0142ej sagi. Zachowanie tej r\u00f3wnowagi jest w tym przypadku najtrudniejsze.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Mo\u017ce to wynika z bardzo precyzyjnych wytycznych, jakie koncern Disneya daje swoim artystom.<\/strong>
To jest powszechne nieporozumienie, \u017ce Disney tak bardzo reguluje prac\u0119 rysownik\u00f3w. Jasne, postaci musz\u0105 by\u0107 rozpoznawalne, ale w\u0142asny styl jest nie tylko dopuszczalny, ale wr\u0119cz nile widziany. I wydaje mi si\u0119, \u017ce nikt nie pomyli\u0142by na przyk\u0142ad prac Giorgia Cavazzana i Dona Rosy. Oczywi\u015bcie pewne zasady dobrego ryzowania s\u0105 niezmienne, i trzeba je na\u015bladowa\u0107, ale r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 daje wszystkiemu smak, dlatego jest wa\u017cna.<\/p>\n\n\n\n

Wspomina\u0142e\u015b o pisaniu scenariuszy dla innych tw\u00f3rc\u00f3w, w\u015br\u00f3d nich by\u0142y ikony Disneya takie jak Vicar i Daniel Branca\u2026<\/strong>
To by\u0142a dla mnie najlepsza szko\u0142a. Wysy\u0142a\u0142em im scenariusze i patrz\u0105c na kolejne etapy pracy widzia\u0142em, jak pracuj\u0105 ich umys\u0142y, jak poprawiaj\u0105 wszystko, co im podes\u0142a\u0142em. Mia\u0142em okazj\u0119 ich obu pozna\u0107, zaprzyja\u017anili\u015bmy si\u0119. Dzi\u015b obaj ju\u017c nie \u017cyj\u0105 i t\u0119skni\u0119 za nimi nie tylko ja, lecz ca\u0142y \u015bwiat komiksu.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

A jaka jest popularno\u015b\u0107 komiks\u00f3w Disneya w Finlandii? I czy nie konkuruj\u0105 z nimi za bardzo Muminki?\u00a0<\/strong>
Nie, nie ma tu wielkiej konkurencji, oba \u015bwiaty my\u015bl\u0119 doskonale do nas pasuj\u0105. Magazyn \u201eAku Ankka\u201d jest wci\u0105\u017c niezwykle popularny, sprzedaje si\u0119 w nak\u0142adzie ok. 100 tysi\u0119cy egzemplarzy tygodniowo i jako jego wsp\u00f3\u0142pracownik mog\u0119 by\u0107 za to tylko wdzi\u0119czny.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

Jest jaka\u015b posta\u0107, kt\u00f3rej chcia\u0142by\u015b po\u015bwi\u0119ci\u0107 komiks? Niekoniecznie disnejowska.<\/strong>
Czasami my\u015bl\u0119, \u017ce bardzo bym chcia\u0142 narysowa\u0107 komiks o Myszce Miki – taki w stylu historii, kt\u00f3re kiedy\u015b Bill Walsh (scenarzysta i producent filmowy, kt\u00f3ry pracowa\u0142 m.n. przy realizacji \u201eMary Poppins\u201d czy telewizyjnego programu \u201eKlub Myszki Miki\u201d – przyp. jd) pisa\u0142 dla Floyda Gottfredsona (jeden z czo\u0142owych tw\u00f3rc\u00f3w komiks\u00f3w o Mikim, kt\u00f3re rysowa\u0142 w latach 1930-1975 – przyp. jd). I jestem zbyt mocno zwi\u0105zany z Disneyem, \u017ceby marzy\u0107 o czymkolwiek innym!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Wujek Sknerus. Pami\u0119tniki Sknerusa McKwacza<\/strong>, scenariusz i rysunki: Kari Korhonen, prze\u0142. Jacek Drewnowski, Story House Egmont 2022<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jestem prawdziwym disnejowskim nerdem – wyznaje fi\u0144ski rysownik Kari Korhonen, kt\u00f3ry opowiada o swojej karierze w koncernie Disneya i pracy nad albumem „Pami\u0119tniki Sknerusa McKwacza”<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1238,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[109],"tags":[164,185,184,50],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1234"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1234"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1234\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1241,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1234\/revisions\/1241"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1238"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1234"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1234"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1234"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}