
{"id":1428,"date":"2023-10-29T11:23:16","date_gmt":"2023-10-29T10:23:16","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1428"},"modified":"2023-10-29T18:08:59","modified_gmt":"2023-10-29T17:08:59","slug":"asteriks-bialy-irys-zmiany-w-galijskiej-wiosce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2023\/10\/29\/asteriks-bialy-irys-zmiany-w-galijskiej-wiosce\/","title":{"rendered":"&#8222;Asteriks. Bia\u0142y irys&#8221;: Zmiany w galijskiej wiosce"},"content":{"rendered":"\n<p>Zmiana na stanowisku scenarzysty komiks\u00f3w o Asteriksie by\u0142a potrzebna. Gdy ponad dekad\u0119 temu t\u0119 funkcj\u0119 obejmowa\u0142 Jean-Yves Ferri, pocz\u0105tkowo radzi\u0142 sobie co prawda nie\u017ale, lecz jako\u015b\u0107 pisanych przez niego album\u00f3w systematycznie spada\u0142a.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>O ile rysownik Didier Conrad sprawnie i z pe\u0142n\u0105 swobod\u0105 imituje styl Alberta Uderzo, o tyle Ferri wydawa\u0142 si\u0119 coraz bardziej zagubiony w wymy\u015blanych przez siebie fabu\u0142ach. W najnowszym albumie Conrad zosta\u0142 wi\u0119c na swoim miejscu, mamy za to nowego scenarzyst\u0119: Fabcaro (Fabrice Caro), kt\u00f3rego wcze\u015bniejsze prace nie by\u0142y w Polsce publikowane, cho\u0107 dorobek ma do\u015b\u0107 bogaty. Jak zapowiada\u0142, chcia\u0142 dochowa\u0107 wierno\u015bci temu, co stworzyli Rene Goscinny i Albert Uderzo, i rzeczywi\u015bcie \u201eBia\u0142y irys\u201d do\u015b\u0107 mocno trzyma si\u0119 kursu wyznaczonego przez klasyczne albumy.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/DP-Ast\u00e9rix_Liris-Blanc_-10-A-1024x345.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-1429\"\/><\/figure>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">\u015awie\u017ca rybka u Ahigieniksa<\/h2>\n\n\n\n<p>Juliusz Cezar zn\u00f3w potrzebuje \u015bwie\u017cego planu na podbicie galijskiej wioski, a z pomoc\u0105 przychodzi mu niejaki Plusujemnus, medyk z filozoficzn\u0105 metod\u0105, kt\u00f3r\u0105 streszcza w jednym, do\u015b\u0107 enigmatycznym zdaniu: \u201e\u017beby roz\u015bwietli\u0107 ca\u0142y las, wystarczy, by zakwit\u0142 jeden irys\u201d. W uproszczeniu chodzi o to, by niez\u0142omnych Gal\u00f3w, a przy okazji stacjonuj\u0105ce wok\u00f3\u0142 wioski rzymskie wojska, nauczy\u0107 pozytywnego my\u015blenia, \u0142agodno\u015bci, a nawet &#8211; o zgrozo! &#8211; zdrowego trybu \u017cycia. Galowie stan\u0105 si\u0119 pokorni, lecz nie b\u0119d\u0105 upokorzeni, zwyczajnie porzuc\u0105 my\u015bl o walce, stan\u0105 si\u0119 wreszcie cz\u0119\u015bci\u0105 Imperium Rzymskiego, i to bez zb\u0119dnych siniak\u00f3w i st\u0142ucze\u0144, jakimi p\u0142ac\u0105 za walk\u0119 Rzymianie. Plusujemnus jest przy tym zaskakuj\u0105co skuteczny. Z jednej strony sypie komuna\u0142ami i banalnymi przys\u0142owiami na lewo i prawo, z drugiej &#8211; dla ka\u017cdego ma dobre s\u0142owo, kt\u00f3re sprawia, \u017ce wszyscy mieszka\u0144cy wioski czuj\u0105 si\u0119 docenieni, lepsi i bardziej potrzebni. Nawet Ahigieniks przestaje sprzedawa\u0107 \u015bmierdz\u0105ce ryby i wystawia w swoim kramie \u015bwie\u017ce, z\u0142owione w pobliskim potoku sztuki. \u201eGdzie wady?\u201d &#8211; chcia\u0142oby si\u0119 zapyta\u0107. No wi\u0119c dostrzegaj\u0105 je oczywi\u015bcie Asteriks z Obeliksem, kt\u00f3rzy obawiaj\u0105 si\u0119, \u017ce cen\u0105 za spok\u00f3j i dobrobyt b\u0119dzie utrata galijskiej to\u017csamo\u015bci, objawiaj\u0105ca si\u0119 w bijatykach z Rzymianami, ob\u017ceraniu si\u0119 dzikami i przywi\u0105zywaniu Kakofoniksa do drzewa podczas ka\u017cdej uczty.<\/p>\n\n\n\n<p>Przyznaj\u0119, \u017ce od razu po lekturze mia\u0142em mieszane uczucia. \u201eBia\u0142y irys\u201d jest bardzo mocno oparty na dialogach, w pierwszej po\u0142owie wr\u0119cz przegadany. \u015awietnie sprawdza si\u0119 jako z\u0142o\u015bliwa parodia wszelkiej ma\u015bci coach\u00f3w, obiecuj\u0105cych cuda, je\u015bli tylko po\u015bwi\u0119cisz odpowiednio du\u017co czasu na samorozw\u00f3j. Ale bywa te\u017c dziaderski w swoich kpinach z j\u0119zyka inkluzywnego, pr\u00f3bach (mo\u017ce naiwnych, lecz szlachetnych) w\u0142\u0105czania jednostek do dzia\u0142ania na rzecz dobrobytu spo\u0142eczno\u015bci, promowania zdrowego od\u017cywiania i aktywno\u015bci fizycznej. Jednak ostatecznie i to przywi\u0105zanie Asteriksa do tradycji oraz patriarchalnego systemu, na kt\u00f3rym opiera si\u0119 galijska (komiksowa) to\u017csamo\u015b\u0107, zostaje tu delikatnie wy\u015bmiane.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Charyzma by\u0142ego premiera<\/h2>\n\n\n\n<p>Mia\u0142em okazj\u0119 zapyta\u0107 Didiera Conrada i Fabcaro o prac\u0119 nad \u201eBia\u0142ym irysem\u201d i o to, czy Plusujemnus jest &#8211; jak cz\u0119sto robili to Goscinny z Uderzo &#8211; parodi\u0105 jakiej\u015b konkretnej postaci francuskiego \u017cycia publicznego. &#8211; <em>Pisz\u0105c, nie my\u015bla\u0142em o nikim szczeg\u00f3lnym. Ta posta\u0107 jest takim stereotypem coach\u00f3w, mistrz\u00f3w zen, bardzo uduchowionych doradc\u00f3w osobistych, kt\u00f3rzy pojawiaj\u0105 si\u0119 w internecie i telewizji. Lecz z drugiej strony chcia\u0142em, \u017ceby by\u0142a to posta\u0107 uwodz\u0105ca swoj\u0105 charyzm\u0105, urodzony polityk, kt\u00f3ry pr\u00f3buje przekona\u0107 ludzi do swoich racji, ale w gruncie rzeczy robi wszystko, \u017ceby zdoby\u0107 w\u0142adz\u0119<\/em> &#8211; t\u0142umaczy Fabcaro. Za\u015b Conrad dopowiada, \u017ce w kwestiach graficznych mia\u0142 konkretniejszych modeli: przede wszystkim by\u0142ego premiera Francji Dominique\u2019a de Villepina oraz Bernarda-Henri L\u00e9vy\u2019ego, cho\u0107 mimik\u0119 i gesty, jakimi pos\u0142uguje si\u0119 Plusujemnus, mo\u017cna dostrzec u wielu postaci \u017cycia politycznego.<\/p>\n\n\n\n<p>Fabcaro opowiada, \u017ce zale\u017ca\u0142o mu na tym, by w przeciwie\u0144stwie do album\u00f3w pisanych przez Jean-Yves\u2019a Ferriego &#8211; &#8222;uwielbiam jego scenariusze&#8221;, zastrzega przy okazji &#8211; przygody Asteriksa zn\u00f3w by\u0142y przeznaczone raczej dla doros\u0142ych czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 w stanie odczyta\u0107 poukrywane w tre\u015bci polityczne i spo\u0142eczne aluzje. &#8211; <em>Chcia\u0142em wr\u00f3ci\u0107 do epoki \u201eAsteriksa\u201d Goscinnego, kiedy albumy by\u0142y skierowane do dojrza\u0142ych odbiorc\u00f3w, a dzieci mog\u0142y si\u0119 przy nich bawi\u0107 niejako przy okazji. Dlatego zale\u017ca\u0142o mi na wi\u0119kszej liczbie dymk\u00f3w, na wprowadzeniu do dialog\u00f3w gier s\u0142ownych i trudnych wyraz\u00f3w, cho\u0107 u\u017cytych ironicznie i dla zabawy. Pami\u0119tam, \u017ce w dzieci\u0144stwie, gdy czyta\u0142em \u201eAsteriksa\u201d, zdarza\u0142o mi si\u0119 si\u0119ga\u0107 po s\u0142ownik, \u017ceby zrozumie\u0107 sens takiego czy innego \u017cartu<\/em> &#8211; t\u0142umaczy.<\/p>\n\n\n\n<p>Swoj\u0105 drog\u0105, polski przek\u0142ad pozostawia wra\u017cenie, \u017ce nie wszystko uda\u0142o si\u0119 sprawnie przet\u0142umaczy\u0107 na rodzime realia. Ze wzgl\u0119d\u00f3w j\u0119zykowych nie jestem w stanie por\u00f3wna\u0107 polskiego wydania z orygina\u0142em, lecz w czasie lektury kilka razy co\u015b mi zazgrzyta\u0142o, jakby w tek\u015bcie zosta\u0142o tylko blade echo niez\u0142ego \u017cartu. Komiksy o Asteriksie musz\u0105 by\u0107 piekielnie trudne w przek\u0142adzie, tak\u017ce dlatego, \u017ce cz\u0119sto bazuj\u0105 na powszechnie rozpoznawanych cytatach, fragmentach piosenek, czytelnych aluzjach (do tego stopnia, \u017ce na ameryka\u0144ski i angielski rynek kolejne tomy t\u0142umaczone s\u0105 oddzielnie, \u017ceby dostosowa\u0107 tre\u015b\u0107 do lokalnych odbiorc\u00f3w). To akurat Marek Puszczewicz potrafi: wplata w dymki fragmenty tre\u015bci, kt\u00f3re rozpoznajemy od pierwszych s\u0142\u00f3w. Lecz ca\u0142o\u015b\u0107 nie jest tak p\u0142ynna, tak wartka, jak mog\u0142aby zapewne by\u0107. My\u015bl\u0119, \u017ce \u201eAsteriksy\u201d nieco na tym trac\u0105.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/DP-Ast\u00e9rix_Liris-Blanc_-4-1024x618.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-1430\"\/><\/figure>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Odpowiedzialno\u015b\u0107 wobec czytelnik\u00f3w<\/h2>\n\n\n\n<p>\u201eBia\u0142y irys\u201d to 40. tom przyg\u00f3d galijskich wojownik\u00f3w, nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce trudno chwilami o \u015bwie\u017co\u015b\u0107, zaskoczenia, niespodzianki. Ile jeszcze mo\u017cna wycisn\u0105\u0107 z powtarzanego od dekad \u017cartu na temat zatopienia pirackiego statku? Pytam tw\u00f3rc\u00f3w, czy nie mieliby ochoty troch\u0119 zaszale\u0107, na podobnej zasadzie, na jakiej wydawnictwo Gl\u00e9nat publikuje nowe (niekanoniczne) komiksy o Myszce Miki i Kaczorze Donaldzie albo Dargaud pozwala artystom takim jak Matthieu Bonhomme czy Mawil \u201ebawi\u0107\u201d si\u0119 postaci\u0105 Lucky Luke\u2019a. I Fabcaro, i Conrad zgodnie twierdz\u0105, \u017ce nie maj\u0105 takiej potrzeby. &#8211; <em>Mia\u0142em 48 lat, gdy dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce b\u0119d\u0119 pisa\u0142 nowy album o Asteriksie. To spe\u0142nienie marze\u0144, wi\u0119c nie chc\u0119 psu\u0107 tego, co doskona\u0142e. Mog\u0119 tylko pr\u00f3bowa\u0107 dor\u00f3wna\u0107 poprzednikom<\/em> &#8211; m\u00f3wi Fabcaro. &#8211; <em>\u015awiat Asteriksa jest bardzo specyficzny. To troch\u0119 jak w przypadku produkcji hollywoodzkich: jest bardzo wiele wymaga\u0144 wzgl\u0119dem tw\u00f3rc\u00f3w. Musimy bra\u0107 pod uwag\u0119 bardzo wiele rzeczy, kt\u00f3re s\u0105 narzucane przez wydawc\u0119. Bo \u201eAsteriks\u201d nie nale\u017cy ju\u017c do tw\u00f3rc\u00f3w, lecz do wielu os\u00f3b, w tym do czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy te\u017c maj\u0105 swoje wymagania. Ta praca wymaga od nas sporego wysi\u0142ku: musimy przecie\u017c odbiorc\u00f3w czym\u015b zaskoczy\u0107, lecz jednocze\u015bnie nie zawie\u015b\u0107 ich oczekiwa\u0144 wzgl\u0119dem serii. To du\u017ca odpowiedzialno\u015b\u0107 <\/em>&#8211; dodaje Conrad.<\/p>\n\n\n\n<p>Czy ud\u017awign\u0119li ci\u0119\u017car tej odpowiedzialno\u015bci? Rich Johnston, krytyk serwisu Bleeding Cool, w ciekawej i <a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"bardzo pozytywnej recenzji (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/bleedingcool.com\/comics\/review-asterix-and-the-white-iris\/?fbclid=IwAR2MPpRXmRdXmgbH2Z1AoqY4tJZf5fsM9frCoiGASseubiDTzhwgy3pz4fg\" target=\"_blank\">bardzo pozytywnej recenzji<\/a> dowodzi, \u017ce \u201eBia\u0142y irys\u201d to najlepszy album o Asteriksie, jaki ukaza\u0142 si\u0119 od \u015bmierci Goscinnego. Trudno si\u0119 nie zgodzi\u0107, cho\u0107 nie w pe\u0142ni podzielam jego niezwyk\u0142y entuzjazm. Conrad, kt\u00f3ry w \u015bwiecie Gal\u00f3w czuje si\u0119 wyra\u017anie coraz pewniej (w ko\u0144cu przed laty to sam Uderzo nama\u015bci\u0142 go na swojego nast\u0119pc\u0119), wspomagany przez ambicj\u0119 Fabcaro, mog\u0105 jeszcze udowodni\u0107, \u017ce Asteriks i Obeliks wci\u0105\u017c maj\u0105 w sobie wywrotowy potencja\u0142. Nawet je\u015bli s\u0105 tak bardzo odporni na obyczajowe zmiany.<\/p>\n\n\n\n<p>Dzi\u0119kuj\u0119 pani Justynie Wojdak za t\u0142umaczenie rozmowy z artystami.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-image\"><figure class=\"alignleft\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"226\" height=\"300\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/okladkaAsteriks-40_72-dpi-226x300.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-1431\" srcset=\"\/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/okladkaAsteriks-40_72-dpi-226x300.jpg 226w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/okladkaAsteriks-40_72-dpi.jpg 611w\" sizes=\"(max-width: 226px) 100vw, 226px\" \/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p><strong>Asteriks, tom 40. Bia\u0142y irys<\/strong>, scenariusz: Fabcaro, rysunki: Didier Conrad, prze\u0142. Marek Puszczewicz, Story House Egmont 2023, <strong>4\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>&#8222;Bia\u0142y irys&#8221; to czterdziesty tom przyg\u00f3d Asteriksa i Obeliksa, ale pierwszy, w kt\u00f3rym obowi\u0105zki scenarzysty przej\u0105\u0142 Fabcaro. Jak poradzi\u0142 sobei z trudnym zadaniem?<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1430,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,7,9,6,109],"tags":[10,12,196,155,139],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1428"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1435,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1428\/revisions\/1435"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1430"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1428"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1428"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1428"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}