{"id":1477,"date":"2024-03-15T08:38:24","date_gmt":"2024-03-15T07:38:24","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=1477"},"modified":"2024-03-15T21:56:00","modified_gmt":"2024-03-15T20:56:00","slug":"kajko-kokosz-powrot-milusia-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2024\/03\/15\/kajko-kokosz-powrot-milusia-recenzja\/","title":{"rendered":"Smoki i lochy. \u201eKajko i Kokosz: Powr\u00f3t Milusia\u201d"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
„Kajko i Kokosz: Powr\u00f3t Milusia”, rys. S\u0142awomir Kie\u0142bus \/ Story House Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Klasyczne komiksy Janusza Christy – cho\u0107 znakomite – s\u0105 chyba zbyt cz\u0119sto traktowane z wr\u0119cz nabo\u017cn\u0105 czci\u0105: ka\u017cdy nowy album z kontynuacj\u0105 przyg\u00f3d Kajka i Kokosza czy kolejne sezony animowanego serialu produkowanego przez Netflix zawsze przyci\u0105gaj\u0105 grup\u0119 czytelnik\u00f3w narzekaj\u0105cych na wszelkie odst\u0119pstwa od \u201ekanonu\u201d.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Dla nich rada jest tylko jedna*: trzymajcie si\u0119 album\u00f3w narysowanych i napisanych przez Christ\u0119, nikt was nie zmusza do czytania nowych komiks\u00f3w i ogl\u0105dania serwis\u00f3w streamingowych. Natomiast czytelnik\u00f3w i czytelniczki, kt\u00f3rzy s\u0105 ciekawi, jak z wojami Mirmi\u0142a radz\u0105 sobie kolejne pokolenia artyst\u00f3w, zdecydowanie do lektury zach\u0119cam.<\/p>\n\n\n\n

Dla przypomnienia: wydawnictwo Egmont publikuje dwie nowe serie inspirowane dzie\u0142ami Christy. \u201eKajko i Kokosz – Opowie\u015bci z Mirmi\u0142owa\u201d<\/a> to albumy zbieraj\u0105ce kr\u00f3tkie historyjki r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w, natomiast \u201eKajko i Kokosz – Nowe przygody\u201d to cykl pe\u0142nometra\u017cowych album\u00f3w, kontynuacja los\u00f3w dzielnych woj\u00f3w i ich przyjaci\u00f3\u0142, za kt\u00f3r\u0105 odpowiadaj\u0105 scenarzysta Maciej Kur, rysownik S\u0142awomir Kie\u0142bus i kolorysta Piotr Bednarczyk.<\/p>\n\n\n\n

Najnowszy tom, \u201ePowr\u00f3t Milusia\u201d, nale\u017cy w\u0142a\u015bnie do tego cyklu. Zgodnie z tytu\u0142em – tu niespodzianek nie ma – wraca smok Milu\u015b, pojawia si\u0119 te\u017c Kaprylda, drugoplanowa bohaterka \u201eCudownego leku\u201d, fabu\u0142a toczy si\u0119 za\u015b wok\u00f3\u0142 pr\u00f3by odnalezienia uprowadzonej smoczycy Mi\u0142asi i jest tradycyjnie pretekstem do serii mniej lub bardziej udanych \u017cart\u00f3w. Tych udanych jest zdecydowanie wi\u0119cej. Maciej Kur wie, jak skonstruowa\u0107 zgrabn\u0105 fabu\u0142\u0119, umiej\u0119tnie nawi\u0105zuje do klasycznych komiks\u00f3w Christy (mo\u017cna si\u0119 nawet zastanawia\u0107, czy tych nawi\u0105za\u0144 nie wrzuca zbyt wielu, ale robi to na szcz\u0119\u015bcie z wdzi\u0119kiem) i nienachalnie wplata w narracj\u0119 odniesienia do wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci. Zdarzaj\u0105 si\u0119 tu dowcipy mo\u017ce mniej udane – running gag z ksi\u0119ciem W\u0142adem, kt\u00f3ry w ramach r\u00f3wnouprawnienia powierza kobietom prace grabarza czy kata, wydaje si\u0119 cokolwiek kucowaty – ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 sprawdza si\u0119 dobrze (cudowne nawi\u0105zanie do dyskusji, czy komiks Christy by\u0142 plagiatem z \u201eAsteriksa\u201d).<\/p>\n\n\n\n

A co najwa\u017cniejsze: Kur unika b\u0142\u0119du \u201eShreka\u201d i innych tekst\u00f3w kultury, kt\u00f3re niby przeznaczone by\u0142y dla dzieci, ale najbardziej skupia\u0142y si\u0119 na tym, by za pomoc\u0105 aluzji, cytat\u00f3w i puszczania oka zadowoli\u0107 przede wszystkim widz\u00f3w doros\u0142ych. Oczywi\u015bcie czynnik nostalgiczny jest w przypadku nowych opowie\u015bci o Kajku i Kokoszu niezwykle istotny, ale wcale nie wydaje si\u0119 najwa\u017cniejszy. Maciej Kur doskonale zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce pisze historyjk\u0119 dla nowego pokolenia, a nie wy\u0142\u0105cznie dla czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy najbardziej to chcieliby, \u017ceby by\u0142o jak kiedy\u015b, a ka\u017cdy objaw progresu to zbrodnia pope\u0142niona na ich dzieci\u0144stwie.<\/p>\n\n\n\n

Coraz lepiej czuje si\u0119 w Mirmi\u0142owie tak\u017ce S\u0142awomir Kie\u0142bus: jego pierwsze plansze z Kajkiem i Kokoszem by\u0142y jeszcze naznaczone pr\u00f3bami imitowania stylu Christy – swoj\u0105 drog\u0105, bardzo udanymi – lecz im bardziej rozwija\u0142 si\u0119 ten projekt, tym mocniej wchodzi\u0142 autorski styl rysownika. To wci\u0105\u017c kontynuacja tego, co robi\u0142 Christa, ale pe\u0142na rozmachu, swobody, niemal (mile widzianej!) nonszalancji. Z kolorami umiej\u0119tnie po\u0142o\u017conymi przez Piotra Bednarczyka to naprawd\u0119 robi wra\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie jest w sam\u0105 formu\u0142\u0119 opowie\u015bci o Kajku i Kokoszu wpisana pewna oldschoolowa, tradycyjna estetyka, by\u0107 mo\u017ce daleka od tego, jakich komiks\u00f3w szukaj\u0105 i potrzebuj\u0105 dzi\u015b m\u0142odzi czytelnicy. \u201eSzko\u0142a latania\u201d, klasyczny album Janusza Christy, wci\u0105\u017c jest na li\u015bcie lektur dla klas czwartych, a jak wiadomo, szko\u0142a czasami potrafi skutecznie zniech\u0119ci\u0107 do czytania (opinia, nie fakt). Nie mam w pobli\u017cu dziesi\u0119ciolatk\u00f3w, na kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142bym przetestowa\u0107 dzia\u0142anie \u201ePowrotu Milusia\u201d, ale czuj\u0119, \u017ce m\u00f3g\u0142by zadzia\u0142a\u0107 ca\u0142kiem nie\u017ale.<\/p>\n\n\n\n

*Jest to r\u00f3wnie\u017c rada dla wszystkich, kt\u00f3rzy narzekaj\u0105 na wszelkiego rodzaju adaptacje, kt\u00f3re \u201erujnuj\u0105 im wspomnienia z dzieci\u0144stwa\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Kajko i Kokosz – Nowe przygody. Powr\u00f3t Milusia<\/strong>, scenariusz: Maciej Kur, rysunki: S\u0142awomir Kie\u0142bus, kolor: Piotr Bednarczyk, Story House Egmont, Warszawa 2024, 4\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W najnowszym tomie przyg\u00f3d woj\u00f3w Mirmi\u0142a wraca smok Milu\u015b. Ale czy to wystarczy, by sprosta\u0107 wymaganiom fan\u00f3w komiks\u00f3w o Kajku i Kokoszu?<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":1482,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,59,94,42,6],"tags":[145,178,139,177],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1477"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1477"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1477\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1486,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1477\/revisions\/1486"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1482"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1477"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}