
{"id":188,"date":"2020-01-31T13:09:44","date_gmt":"2020-01-31T12:09:44","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=188"},"modified":"2020-01-31T14:23:33","modified_gmt":"2020-01-31T13:23:33","slug":"luty-2020-zapowiedzi-premiery","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2020\/01\/31\/luty-2020-zapowiedzi-premiery\/","title":{"rendered":"I kosmos, i Alpy. Siedem komiks\u00f3w, kt\u00f3re warto przeczyta\u0107 w lutym"},"content":{"rendered":"\n<p>Na pocz\u0105tek dobra wiadomo\u015b\u0107: luty w tym roku ma 29 dni, czyli zyskujemy dob\u0119 na czytanie komiks\u00f3w (i ksi\u0105\u017cek, i ogl\u0105danie film\u00f3w, i spacery z psem). A na p\u00f3\u0142kach trzeba zrobi\u0107 troch\u0119 miejsca, bo szykuje si\u0119 kilka ciekawych premier. A \u017ce nied\u0142ugo Oscary, to na fina\u0142 jedno ma\u0142e, malute\u0144kie oscarowe nawi\u0105zanie (i nie dotyczy wcale Jokera).<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p><strong>Aliens. Labirynt (Scream Comics)<\/strong><br>Jedna z klasycznych pozycji ze \u015bwiata Obcych. Przed laty wyda\u0142 j\u0105 TM-Semic, ale &#8211; podobno, nie sprawdza\u0142em &#8211; w lekko okrojonej wersji. Zreszt\u0105 tym razem dostaniemy t\u0119 histori\u0119 w odpowiedniej jako\u015bci: na lepszym papierze, z lepszym t\u0142umaczeniem i liternictwem. Scenariusz Jim Woodring (ten od \u201ePodr\u00f3\u017cy Franka\u201d), rysunki Killian Plunkett.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Blackwood (Scream Comics)<\/strong><br>Tytu\u0142owa plac\u00f3wka to szko\u0142a okultyzmu, do kt\u00f3rej zapisuje si\u0119 czw\u00f3rka nowych uczni\u00f3w pragn\u0105cych wzmocni\u0107 swoje ponadnaturalne zdolno\u015bci. Scenarzysta Evan Dorkin to kilkukrotny laureat nagr\u00f3d Eisnera, specjalista od \u0142\u0105czenia inteligentnej akcji z surrealistycznym humorem i autoironi\u0105. Warto przekona\u0107 si\u0119, jak wysz\u0142a mu nowa seria. Mo\u017cna poczyta\u0107 w przerwie mi\u0119dzy kolejnymi odcinkami \u201eChilling Adventures of Sabrina\u201d.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image is-resized\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/conan.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-192\" width=\"576\" height=\"608\" srcset=\"\/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/conan.jpg 471w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/conan-284x300.jpg 284w\" sizes=\"(max-width: 576px) 100vw, 576px\" \/><figcaption>&#8222;Conan&#8221;, detal ok\u0142adki pierwszego tomu, rys. Esad Ribic<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<p><strong>Conan Barbarzy\u0144ca, tom 1 (Egmont)<\/strong><br>Pierwszym pytaniem za milion, jakie pad\u0142o w polskiej edycji teleturnieju \u201eMilionerzy\u201d, by\u0142o to o pochodzenie Conana. Gracz &#8211; cho\u0107 mia\u0142 do wyboru Rivi\u0119, Oz, Mordor i Cimmeri\u0119 &#8211; odpowiedzi nie zna\u0142. A by\u0142o czyta\u0107 Howarda! Albo przynajmniej komiksy &#8211; bo i w tej postaci barbarzy\u0144ca by\u0142 w Polsce ju\u017c tamtym czasie obecny. Nowa seria zbiera materia\u0142y publikowane przez Marvel od 2019 r. (gdy prawa do postaci wr\u00f3ci\u0142y tam z wydawnictwa Dark Horse). Dodatkowo uka\u017ce si\u0119 spin-off barbarzy\u0144skiej serii &#8211; \u201eEra Conana: Belit\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>OKP Dolores, tom 1 (Egmont)<\/strong><br>Nowa seria wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy przyg\u00f3d Lanfeusta z Troy. Space opera narysowana z wielkim rozmachem i skupiaj\u0105ca si\u0119 na losach 18-letniej Mony, kt\u00f3ra do\u015b\u0107 nieoczekiwanie dostaje w spadku kosmiczny kr\u0105\u017cownik \u201eDolores\u201d. Francuskie wydawnictwo Gl\u00e9nat anonsowa\u0142o seri\u0119 jako po\u0142\u0105czenie \u201eGwiezdnych wojen\u201d, \u201eFirefly\u201d i \u201eCowboy Bebop\u201d. W\u0142a\u015bciwie nale\u017ca\u0142oby w tym miejscu wklei\u0107 mem z Fryem z \u201eFuturamy\u201d i podpisem \u201eShut up and take my money\u201d.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"698\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/sedzia-anderson-1024x698.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-190\" srcset=\"\/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/sedzia-anderson-1024x698.jpg 1024w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/sedzia-anderson-300x205.jpg 300w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/sedzia-anderson-768x524.jpg 768w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/sedzia-anderson.jpg 1641w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><figcaption>&#8222;S\u0119dzia Anderson&#8221;, rys. Arthur Ranson<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<p><strong>S\u0119dzia Anderson: Powr\u00f3t do Szambali (Studio Lain)<\/strong><br>Kolejny album z uniwersum S\u0119dziego Dredda &#8211; fan\u00f3w zach\u0119ca\u0107 nie trzeba, a tych, kt\u00f3rzy stawiaj\u0105 w tym niezwykle sugestywnym \u015bwiecie pierwsze kroki, mo\u017ce skusi\u0107 nazwisko scenarzysty. Zawarte w tym tomie histori\u0119 o S\u0119dzi Anderson napisa\u0142 Alan Grant, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca kilku wa\u017cnych opowie\u015bci o Lobo oraz o Batmanie. No i trudno nie zwr\u00f3ci\u0107 uwagi na precyzyjne ilustracje Arthura Ransona.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>\u015apioch (Egmont)<\/strong><br>Scenarzysta Ed Brubaker i rysownik Sean Phillips maj\u0105 na koncie m.in. \u015bwietn\u0105 seri\u0119 \u201eFatale\u201d (w Polsce wydawan\u0105 przez Mucha Comics), wi\u0119c to wystarczaj\u0105ca zach\u0119ta, by si\u0119gn\u0105\u0107 po \u201e\u015apiocha\u201d, po\u0142\u0105czenie czarnego krymina\u0142u z w\u0105tkami superbohaterskimi. Akcja rozgrywa si\u0119 w uniwersum znanym z serii \u201eWild C.A.T.S.\u201d czy \u201eThe Authority\u201d (obie w r\u00f3\u017cnych formach pojawia\u0142y si\u0119 na naszym rynku), ale ich znajomo\u015b\u0107 do lektury nie jest na szcz\u0119\u015bcie niezb\u0119dna.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"627\" height=\"463\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/wilk.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-189\" srcset=\"\/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/wilk.jpg 627w, \/demianczuk\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/wilk-300x222.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 627px) 100vw, 627px\" \/><figcaption>&#8222;Wilk&#8221;, rys. Jean-Marc Rochette<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<p><strong>Wilk (Marginesy)<\/strong><br>Opowie\u015b\u0107 o relacjach cz\u0142owieka i wilka: ich odwiecznej rywalizacji, lecz r\u00f3wnie\u017c o pozornie niemo\u017cliwej koegzystencji. Realistyczna historia, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy jednocze\u015bnie jako metafora naszego stosunku do dzikiej natury. Bardzo na czasie. Autor komiksu Jean-Marc Rochette ma na koncie s\u0142ynny album \u201eLe Transperceneige\u201d, kt\u00f3ry Bong Joon-ho przeni\u00f3s\u0142 na ekran pod tytu\u0142em \u201eSnowpiercer: Arka przysz\u0142o\u015bci\u201d. Wi\u0119c je\u015bli Bong dostanie w tym roku Oscara za \u201eParasite\u201d, pami\u0119tajcie, \u017ce do tego sukcesu kilka atom\u00f3w swojego talentu do\u0142o\u017cy\u0142 Rochette.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Na pocz\u0105tek dobra wiadomo\u015b\u0107: luty w tym roku ma 29 dni, czyli zyskujemy dob\u0119 na czytanie komiks\u00f3w (i ksi\u0105\u017cek, i ogl\u0105danie film\u00f3w, i spacery z psem). A na p\u00f3\u0142kach trzeba zrobi\u0107 troch\u0119 miejsca, bo szykuje si\u0119 kilka ciekawych premier. A \u017ce nied\u0142ugo Oscary, to na fina\u0142 jedno ma\u0142e, malute\u0144kie oscarowe nawi\u0105zanie (i nie dotyczy wcale [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":190,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,7,9,13],"tags":[52,53,17,54,18,44,37],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/188"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=188"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/188\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":195,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/188\/revisions\/195"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/190"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=188"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=188"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=188"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}