{"id":238,"date":"2020-03-02T09:58:43","date_gmt":"2020-03-02T08:58:43","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=238"},"modified":"2020-03-02T14:06:35","modified_gmt":"2020-03-02T13:06:35","slug":"sierotka-mony-leci-w-kosmos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2020\/03\/02\/sierotka-mony-leci-w-kosmos\/","title":{"rendered":"Sierotka Mony leci w kosmos"},"content":{"rendered":"\n

Wraz z bohaterami \u201eOKP Dolores\u201d przemierzamy kosmos, w kt\u00f3rym Ko\u015bci\u00f3\u0142 walczy o jak najwi\u0119ksze wp\u0142ywy. Ale zamiast spo\u0142eczno-politycznej metafory dostajemy \u015bredniej jako\u015bci space oper\u0119 z elementami westernu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\"\"
„OKP Dolores”, rys. Didier Tarquin, Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Na \u201eOKP Dolores\u201d \u0142atwo si\u0119 nabra\u0107. Do lektury zach\u0119ca nazwisko autor\u00f3w: Didier Tarquin to jeden z najpopularniejszych francuskich artyst\u00f3w komiksowych i tw\u00f3rca ilustracji do s\u0142ynnej serii \u201eLanfeust z Troy\u201d (i jej spin-off\u00f3w). Jego \u017cona Lyse to uznana kolorystka, r\u00f3wnie\u017c pracuj\u0105ca przy komiksach z uniwersum Troy. Od ich wsp\u00f3lnego dzie\u0142a mo\u017cna wi\u0119c oczekiwa\u0107 atrakcyjnej formy graficznej. I pod tym wzgl\u0119dem \u201eOKP Dolores\u201d nie zawodzi, Didier Tarquin pokazuje si\u0119 od najlepszej strony, jego ilustracje s\u0105 g\u0119ste i dynamiczne, przykuwaj\u0105 uwag\u0119. Gorzej jednak ze scenariuszem i oryginalno\u015bci\u0105: pierwszy tom nowego cyklu przypomina bowiem zbi\u00f3r zapo\u017cycze\u0144 z innych komiks\u00f3w – a w przypadku kilku drobiazg\u00f3w mo\u017cna wr\u0119cz m\u00f3wi\u0107 o plagiacie.<\/p>\n\n\n\n

Akcja rozpoczyna si\u0119 w momencie, gdy Mony – sierota dorastaj\u0105ca pod opiek\u0105 zakonnic – po osi\u0105gni\u0119ciu doros\u0142o\u015bci musi opu\u015bci\u0107 klasztor. Nie bardzo wie, co ze sob\u0105 zrobi\u0107, ale dostaje niezwyk\u0142y prezent: okr\u0119t kosmicznych pirat\u00f3w (st\u0105d skr\u00f3t OKP w tytule) \u201eDolores\u201d, pozostawiony jej przez ojca, genera\u0142a armii konfederackiej z czas\u00f3w walk o dominacj\u0119 nad kosmosem. Jedni nazywaj\u0105 genera\u0142a bohaterem, inni \u015bmieciem, a z jego dziedzictwem musi zmierzy\u0107 si\u0119 dziewczyna niezdolna nie tylko do obj\u0119cia funkcji kapitanki statku kosmicznego, lecz w og\u00f3le nieprzystosowana do \u017cycia poza murami klasztoru.<\/p>\n\n\n\n

Z pomoc\u0105 Torka, mechanika (kt\u00f3rego odziedziczy\u0142a w zestawie z okr\u0119tem), oraz zdolnego pilota i zabijaki Kasha, kt\u00f3ry do\u015b\u0107 przypadkowo sta\u0142 si\u0119 cz\u0142onkiem niewielkiej za\u0142ogi, Mony spr\u00f3buje odkry\u0107 tajemnice skrywane przez \u201eDolores\u201d. Ale okr\u0119t jest cennym \u0142upem i czyha na niego niejedna kosmiczna szumowina.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Niby du\u017co si\u0119 dzieje, ale akcja rozwija si\u0119 do\u015b\u0107 powoli – nie ma w tym zreszt\u0105 nic z\u0142ego, Tarquinowie musz\u0105 przecie\u017c wprowadzi\u0107 bohater\u00f3w, zarysowa\u0107 pierwsze osie konflikt\u00f3w, wprowadzi\u0107 elementy suspensu. Szkoda tylko, \u017ce to wszystko ju\u017c gdzie\u015b wcze\u015bniej widzieli\u015bmy i czytali\u015bmy. Autorzy \u201eOKP Dolores\u201d ochoczo \u015bci\u0105gaj\u0105 i z \u201eGwiezdnych wojen\u201d, i ze space-western\u00f3w (hej, pozdrawiamy fan\u00f3w \u201eFirefly\u201d), i ze \u201eStra\u017cnik\u00f3w Galaktyki\u201d, i z kilku pomniejszych tytu\u0142\u00f3w (jak np. niewydawana jeszcze w Polsce seria \u201eWarship Jolly Roger\u201d). Wizja kosmosu jako miejsca zdominowanego przez religie i Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest eksplorowana przez science fiction na dziesi\u0105tki sposob\u00f3w – czasem z doskona\u0142ym skutkiem, jak w przypadku prozy Dana Simmonsa czy Octavii Butler – nawet w najbardziej komercyjnych komiksach by\u0142a wykorzystywana sprawniej i ciekawiej (Powszechny Ko\u015bci\u00f3\u0142 Prawdy w \u201eStra\u017cnikach Galaktyki\u201d, r\u00f3\u017cne wariacje na temat kult\u00f3w religijnych w \u201eLobo\u201d).<\/p>\n\n\n\n

No a ju\u017c za takie pomys\u0142y jak Tork, walcz\u0105cy za pomoc\u0105 wysuwanych z grzbietu d\u0142oni pazur\u00f3w (a\u017c mo\u017cna by\u0142oby si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce gdy \u015bci\u0105gnie mask\u0119, ods\u0142oni wkurzon\u0105 g\u0119b\u0119 Wolverine’a), Marvel m\u00f3g\u0142by \u015bmia\u0142o pobiera\u0107 op\u0142at\u0119 licencyjn\u0105. Tarquin \u015bci\u0105ga nawet z samego siebie, a w szczeg\u00f3lno\u015bci z cyklu \u201eLanfeust w kosmosie\u201d – w sumie bohaterowie obu serii mogliby si\u0119 spotka\u0107 i pewnie niewielu czytelnik\u00f3w dostrzeg\u0142oby r\u00f3\u017cnic\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Je\u015bli jednak nie oczekujecie od \u201eOKP Dolores\u201d oryginalno\u015bci i prze\u0142omowych pomys\u0142\u00f3w, to pierwszy tom jako bezpretensjonalna lektura sprawdza si\u0119 przyzwoicie. Drugi (we Francji ukaza\u0142 si\u0119 pod koniec ubieg\u0142ego roku, Egmont ju\u017c zapowiedzia\u0142 polskie wydanie) mo\u017ce dla wielu czytelnik\u00f3w okaza\u0107 si\u0119 testem cierpliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

OKP Dolores, tom 1. \u015acie\u017cka Nowych Pionier\u00f3w<\/strong>, scenariusz: Didier Tarquin, Lyse Tarquin, ilustracje: Didier Tarquin, prze\u0142. Maria Mosiewicz, Egmont, 3\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wraz z bohaterami \u201eOKP Dolores\u201d przemierzamy kosmos, w kt\u00f3rym Ko\u015bci\u00f3\u0142 walczy o jak najwi\u0119ksze wp\u0142ywy. Ale zamiast spo\u0142eczno-politycznej metafory dostajemy \u015bredniej jako\u015bci space oper\u0119 z elementami westernu.<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":241,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[46,7,9,6,68],"tags":[69,17,70],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/238"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=238"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/238\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":244,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/238\/revisions\/244"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/241"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=238"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=238"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=238"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}