{"id":434,"date":"2020-08-10T10:07:38","date_gmt":"2020-08-10T08:07:38","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=434"},"modified":"2020-08-10T19:32:24","modified_gmt":"2020-08-10T17:32:24","slug":"cos-zabija-dzieciaki-komiks-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2020\/08\/10\/cos-zabija-dzieciaki-komiks-recenzja\/","title":{"rendered":"Nie ka\u017cdego potwora da si\u0119 pokona\u0107"},"content":{"rendered":"\n

Nie do\u0142\u0105cz\u0119 do ch\u00f3ru ameryka\u0144skich krytyk\u00f3w, kt\u00f3rzy zachwycili si\u0119 seri\u0105 \u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d. Lecz jednocze\u015bnie nie mam w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce to seria, na kt\u00f3r\u0105 trzeba zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\"\"
„Co\u015b zabija dzieciaki”, rys. Werther Dell’Edera (Boom! Studios \/ Non Stop Comics)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Nominacja do nagrody Eisnera dla najlepszej nowej serii, w\nrecenzjach niemal wy\u0142\u0105cznie arcydzielne wykrzykniki oraz por\u00f3wnania do\n\u201eStranger Things\u201d, po kt\u00f3rych od razu nast\u0119puj\u0105 zastrze\u017cenia, dlaczego to nie\njest \u201eStranger Things\u201d. W przeciwie\u0144stwie do serialu Netflixa komiks Jamesa Tyniona\nIV utrzymany jest w pos\u0119pnej, skrajnie realistycznej tonacji – oczywi\u015bcie na\nile realistyczna mo\u017ce by\u0107 opowie\u015b\u0107, w kt\u00f3rej wielki potw\u00f3r grasuje w lesie, a\ng\u0142\u00f3wna bohaterka rozmawia z pluszow\u0105 o\u015bmiornic\u0105. Nie ma tu miejsca na dowcipy,\nzabaw\u0119 w popkulturowe cytaty i aluzje, puszczanie oka do czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy\nju\u017c niejeden horror widzieli. Z miejsca wchodzimy do rzeczywisto\u015bci\nprzygniecionej ci\u0119\u017carem \u015bmierci, niepewno\u015bci\u0105 jutra, l\u0119kiem o \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n

Miasteczko Archer\u2019s Peak staje si\u0119 sceneri\u0105 okrutnych zbrodni pope\u0142nianych na dzieciach i nastolatkach. Niemal ka\u017cdego dnia pojawiaj\u0105 si\u0119 rozcz\u0142onkowane cia\u0142a ofiar, cz\u0119\u015b\u0107 dzieciak\u00f3w zagin\u0119\u0142a bez \u015bladu. Kilkunastoletni James, nie\u015bmia\u0142y, wycofany, by\u0142 \u015bwiadkiem zab\u00f3jstwa grupy swoich przyjaci\u00f3\u0142. Jego zeznania nie do ko\u0144ca przekonuj\u0105 lokalnych policjant\u00f3w – ale jak ch\u0142opak mia\u0142by opowiedzie\u0107 to, co widzia\u0142, czyli przera\u017caj\u0105ce monstrum patrosz\u0105ce jego kumpli? Cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w podejrzewa zreszt\u0105, \u017ce James jest zamieszany w zbrodni\u0119. Wtedy na scen\u0119 wkracza Erica Slaughter, dziewczyna, kt\u00f3ra zabija potwory. Ma swoje sekrety i dziwactwa, trudno j\u0105 rozgry\u017a\u0107, ale dla dzieciak\u00f3w z Archer\u2019s Peak b\u0119dzie jedyn\u0105 szans\u0105 na ocalenie.<\/p>\n\n\n\n

Poniek\u0105d rozumiem entuzjastyczne recenzje tego komiksu, zw\u0142aszcza je\u015bli we\u017amie si\u0119 pod uwag\u0119, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 komiks\u00f3w, do kt\u00f3rych Tynion pisa\u0142 scenariusze, to superbohaterszczyzna spod znaku DC Comics. Przyznaj\u0119, przesta\u0142em \u015bledzi\u0107 z uwag\u0105, co si\u0119 dzieje w \u015bwiecie Batmana, Supermana i Wonder Woman, bo coraz mniej interesowa\u0142y mnie fabu\u0142y pojedynczych album\u00f3w, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o przekombinowanych crossoverach. By\u0107 mo\u017ce dla Tyniona praca nad seriami dla wydawnictw niezale\u017cnych (\u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d wysz\u0142o w oryginale w Boom! Studios) te\u017c jest ulg\u0105. Mo\u017ce pozwoli\u0107 sobie na wi\u0119cej i prze\u0142amywa\u0107 tabu, a przy tym nie musi trzyma\u0107 si\u0119 wytycznych konkretnego uniwersum. Seria by\u0142a planowana jako zamkni\u0119ta, pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowa ca\u0142o\u015b\u0107, ale po wst\u0119pnych opiniach dosta\u0142a status \u201eongoing\u201d, czyli b\u0119dzie kontynuowana tak d\u0142ugo, na ile pozwoli inwencja tw\u00f3rc\u00f3w (i sprzeda\u017c). To dobry ruch, dzi\u0119ki kt\u00f3remu scenarzysta nie musi si\u0119 spieszy\u0107. W pierwszym tomie jest troch\u0119 krwawej jatki i gwa\u0142townej akcji, ale fabu\u0142a rozwija si\u0119 stosunkowo powoli, Tynion ods\u0142ania kolejne sekrety bez po\u015bpiechu, konstruuje wi\u0119ksz\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra – na ile da si\u0119 j\u0105 rozszyfrowa\u0107 z tych porozrzucanych puzzli – wydaje si\u0119 na tyle wci\u0105gaj\u0105ca, \u017ce warto czeka\u0107 na ci\u0105g dalszy. Mo\u017ce zbyt cz\u0119sto si\u0119ga po sprawdzone rozwi\u0105zania, scenografia r\u00f3wnie\u017c wydaje si\u0119 znajoma, a bohaterowie – poza dw\u00f3jk\u0105 g\u0142\u00f3wnych postaci – s\u0105 ma\u0142o interesuj\u0105cy (cho\u0107 Tynion ma talent do konstruowania epizod\u00f3w – takich jak kapitalna rozmowa Jamesa z dyrektorem szko\u0142y). Jednak to w gruncie rzeczy drobiazgi, kt\u00f3re nie studz\u0105 emocji towarzysz\u0105cych lekturze.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
„Co\u015b zabija dzieciaki”, rys. Werther Dell’Edera (Boom! Studios \/ Non Stop Comics)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ale \u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d, \u015bwietnie narysowane przez Werthera Dell\u2019Eder\u0119 (zgaszone kolory to dzie\u0142o Miquela Muerto), przynosz\u0105 nie tylko odpowiedni\u0105 dawk\u0119 grozy. Maj\u0105 te\u017c duszn\u0105, nieprzyjemn\u0105 atmosfer\u0119. I nie chodzi wy\u0142\u0105cznie o potworno\u015bci czyhaj\u0105ce na bohater\u00f3w w ciemnym lesie. Strach powoduje, \u017ce w\u015br\u00f3d mieszka\u0144c\u00f3w Archer\u2019s Peak budz\u0105 si\u0119 inne demony: nienawi\u015bci, nieufno\u015bci, homofobii. James – podobnie jak scenarzysta komiksu (nieprzypadkowo, jak s\u0105dz\u0119, nosz\u0105 to samo imi\u0119) – jest osob\u0105 nieheteronormatywn\u0105, wi\u0119c wraz z oskar\u017ceniami kierowanymi w jego stron\u0119 pojawiaj\u0105 si\u0119 wyzwiska i gro\u017aby. Tynion nie rozwija na razie tego w\u0105tku, to zaledwie kilka linijek dialogu w ca\u0142ym albumie. Ale \u015bwiadomo\u015b\u0107, jak nieprzyjemnie rymuj\u0105 si\u0119 one z rzeczywisto\u015bci\u0105, sprawia, \u017ce \u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d staje si\u0119 jeszcze bardziej niepokoj\u0105c\u0105 i przera\u017aliwie smutn\u0105 lektur\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Bo Erika mo\u017ce zabija\u0107 monstra czaj\u0105ce si\u0119 w jaskiniach i le\u015bnych ost\u0119pach, ale James pozostanie – wobec innych potwor\u00f3w – bezbronny. <\/p>\n\n\n\n

PS Na marginesie pochwa\u0142a dla wydawcy za szybko\u015b\u0107. Zeszytowe wydania serii zacz\u0119\u0142y si\u0119 w Stanach Zjednoczonych ukazywa\u0107 co prawda w zesz\u0142ym roku, ale wydanie zbiorcze (pi\u0119\u0107 pierwszych odcink\u00f3w) pojawi\u0142o si\u0119 pod koniec czerwca. I ju\u017c kilka tygodni p\u00f3\u017aniej mamy gotow\u0105 polsk\u0105 wersj\u0119. Tak trzyma\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Co\u015b zabija dzieciaki, tom 1<\/strong> (Something is Killing the Children, vol. 1), scenariusz: James Tynion IV, rysunki: Werther Dell\u2019Edera, prze\u0142. Pawe\u0142 Bulski, Non Stop Comics, 4\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eCo\u015b zabija dzieciaki\u201d to seria, na kt\u00f3r\u0105 trzeba zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119. <\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":439,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,75,22,6],"tags":[92,19,93],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/434"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=434"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/434\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":442,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/434\/revisions\/442"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/439"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=434"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=434"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=434"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}