{"id":458,"date":"2020-08-24T11:04:12","date_gmt":"2020-08-24T09:04:12","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=458"},"modified":"2020-08-24T12:09:37","modified_gmt":"2020-08-24T10:09:37","slug":"globalne-pasmo-komiks-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2020\/08\/24\/globalne-pasmo-komiks-recenzja\/","title":{"rendered":"\u201eGlobalne Pasmo\u201d: silni, zwarci, gotowi"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
„Globalne Pasmo”, rys. Lee Bermejo, DC Comics \/ Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Lektura \u201eGlobalnego Pasma\u201d nasun\u0119\u0142a mi skojarzenia z filmami grozy lat 30. i 40. Przyznaj\u0119, do\u015b\u0107 nieoczekiwane. Wiele horror\u00f3w z tamtego czasu ko\u0144czy\u0142o si\u0119 do\u015b\u0107 raptownie. Przez ca\u0142y film budowane by\u0142o napi\u0119cie, emocje musia\u0142y znale\u017a\u0107 uj\u015bcie w fina\u0142owym starciu ze z\u0142em, po czym nagle wszystko si\u0119 urywa\u0142o. Cut to black<\/em>. Cel zosta\u0142 osi\u0105gni\u0119ty, nie ma co si\u0119 zastanawia\u0107 nad losem pozosta\u0142ych przy \u017cyciu bohater\u00f3w. Zreszt\u0105 robili tak nie tylko tw\u00f3rcy film\u00f3w grozy: fina\u0142owa strzelanina w dramatach gangsterskich czy poca\u0142unek w komediach romantycznych wie\u0144czy\u0142y dzie\u0142o.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Co to ma wsp\u00f3lnego z \u201eGlobalnym Pasmem\u201d? To oczywi\u015bcie lu\u017ane skojarzenie, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 z 12 epizod\u00f3w sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na album ko\u0144czy si\u0119 w\u0142a\u015bnie tak gwa\u0142townie. Wr\u00f3g zostaje pokonany, ostatnia kula wystrzelona, ostatni cios zadany, koniec, roll credits<\/em>. \u017badnej szansy na wyciszenie emocji, podsumowanie, wyja\u015bnienie. S\u0105 wyj\u0105tki, jak w przypadku spokojniejszego, wr\u0119cz nastrojowego epizodu \u201eWielkie niebo\u201d, ale jest ich bardzo ma\u0142o. Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce taki by\u0142 plan, ale na mnie kompletnie nie robi to wra\u017cenia. W og\u00f3le ca\u0142a seria okaza\u0142a si\u0119 sporym rozczarowaniem.<\/p>\n\n\n\n

Nie powinienem si\u0119 w\u0142a\u015bciwie dziwi\u0107. Warrena Ellisa – tw\u00f3rc\u0119 o bardzo bogatym dorobku – uwa\u017cam za jednego z najbardziej przereklamowanych scenarzyst\u00f3w w bran\u017cy, cho\u0107 zdarza\u0142y mu si\u0119 serie dobre (jak \u201ePlanetary\u201d) i wa\u017cne (jak \u201eTransmetropolitan\u201d). Dzi\u015b nie bez znaczenia dla odbioru jego dzie\u0142 pozostaje r\u00f3wnie\u017c fakt, \u017ce okaza\u0142 si\u0119 wyj\u0105tkowo nieprzyjemnym typem, oferuj\u0105cym opiek\u0119 nad aspiruj\u0105cymi artystkami komiksowymi w zamian za seks<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
„Globalne Pasmo”, rys. Jon J. Muth, DC Comics \/ Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\u201eGlobalne Pasmo\u201d to jeden z tych komiks\u00f3w Ellisa, w kt\u00f3rych za niez\u0142ym pomys\u0142em nie posz\u0142o szczeg\u00f3lnie dobre wykonanie. Sam scenarzysta w opisie wys\u0142anym wydawcy (i opublikowanym w zbiorczym albumie) wyja\u015bnia\u0142, \u017ce Globalne Pasmo \u201eto niezale\u017cna organizacja wywiadu obronnego, do kt\u00f3rej nale\u017cy tysi\u0105c jeden agent\u00f3w rozsianych po ca\u0142ym \u015bwiecie\u201d. Gdy wydarza si\u0119 co\u015b skrajnie niebezpiecznego, z czym rz\u0105d nie potrafi sobie poradzi\u0107 – np. trzeba rozbroi\u0107 atom\u00f3wk\u0119, pozby\u0107 si\u0119 niebezpiecznej sekty albo terroryst\u00f3w z broni\u0105 biologiczn\u0105 – na miejscu zjawiaj\u0105 si\u0119 ludzie z GP. Za\u0142atwiaj\u0105 spraw\u0119, znikaj\u0105 bez \u015bladu, cho\u0107 samo istnienie Globalnego Pasma nie jest pilnie strze\u017conym sekretem, co wi\u0119cej, wystarczy rzuci\u0107 gliniarzom has\u0142o: \u201eJestem z GP\u201d, a bez zb\u0119dnych pyta\u0144 przepuszcz\u0105 ci\u0119 na miejsce zdarzenia. Ma\u0142o to oryginalne, jeszcze mniej wiarygodne.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo fajny by\u0142 za to pomys\u0142, by ka\u017cdy odcinek rysowa\u0142 inny artysta. Znale\u017ali si\u0119 w\u015br\u00f3d nich tw\u00f3rcy z mainstreamowej ekstraklasy, m.in. Simon Bisley, Steve Dillon i Glenn Fabry. Ka\u017cdy z nich lepiej lub gorzej podo\u0142a\u0142 zadaniu, najciekawszy wydaje mi si\u0119 odcinek rysowany przez Lee Bermejo, tak\u017ce dlatego, \u017ce Ellis doskonale dopasowa\u0142 do jego stylu balansuj\u0105cy na granicy brutalnego horroru scenariusz. Graficznie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 te\u017c nieoczywiste ok\u0142adki poszczeg\u00f3lnych zeszyt\u00f3w, wszystkie zaprojektowane przez Briana Wooda.<\/p>\n\n\n\n

Ka\u017cdy epizod ma te\u017c innego bohatera, kt\u00f3rego niezmiennie poznajemy, gdy odbiera telefon od Mirandy Zero, szefowej GP, kt\u00f3ra m\u00f3wi: \u201eDzieje si\u0119, ruszaj do akcji\u201d. Potem agentka lub agent, kierowani przez kontroluj\u0105c\u0105 wszystko genialn\u0105 analityczk\u0119 o pseudonimie Alef (to \u015bwiadome nawi\u0105zanie do prozy Jorge Luisa Borgesa, kto je wy\u0142apa\u0142 – ja nie – zanim Ellis wszystko wyt\u0142umaczy\u0142, dostaje plus pi\u0119\u0107 punkt\u00f3w do erudycji), za\u0142atwiaj\u0105, co trzeba. \u015awiat zostaje uratowany, cho\u0107 czasami ludzie Globalnego Pasma p\u0142ac\u0105 za to \u017cyciem. Ellis twierdzi\u0142, \u017ce nowy bohater w ka\u017cdym epizodzie b\u0119dzie trzyma\u0142 czytelnik\u00f3w w niepewno\u015bci o jego los. Niby tak, ale w gruncie rzeczy oboj\u0119tne staje si\u0119, czy dany agent prze\u017cyje brawurow\u0105 akcj\u0119, czy nie. Niewiele si\u0119 o nich dowiadujemy, przez dwadzie\u015bcia kilka stron nie mamy szansy ani ich polubi\u0107, ani nawet si\u0119 do nich przyzwyczai\u0107. Dlatego pewnie scenariuszowo wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 dwa epizody, w kt\u00f3rych celem ataku terroryst\u00f3w staj\u0105 si\u0119 Miranda Zero i Alef – jedyne postaci maj\u0105ce prawdziwe znaczenie dla fabu\u0142y i jedyne, bez kt\u00f3rych projekt Globalne Pasmo rozsypie si\u0119 niczym domek z kart.<\/p>\n\n\n\n

Ellis planowa\u0142 tytu\u0142 jako limitowan\u0105 seri\u0119 z opcj\u0105 przed\u0142u\u017cenia jej o kolejny \u201esezon\u201d. Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 na jednym. Mo\u017ce gdyby powsta\u0142 nast\u0119pny, Ellis mia\u0142by szans\u0119 opowiedzie\u0107 nieco wi\u0119cej, dorzuci\u0107 troch\u0119 element\u00f3w, kt\u00f3re wynios\u0142yby \u201eGlobalne Pasmo\u201d ponad poziom przeci\u0119tnego komiksu akcji.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Globalne pasmo<\/strong> (Global Frequency), scenariusz: Warren Ellis, rysunki (w kolejno\u015bci epizod\u00f3w): Garry Leach, Glenn Fabry, Liam Sharp, Steve Dillon, Roy Allan Martinez, Jon J. Muth, David Lloyd, Simon Bisley, Chris Sprouse, Karl Story, Lee Bermejo, Tomm Coker, Jason Pearson, Gene Ha, prze\u0142. Jacek \u017bu\u0142awnik, Egmont Polska 2020, 3\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Popularny scenarzysta i ca\u0142y zast\u0119p utalentowanych rysownik\u00f3w, a ostateczny efekt jest w najlepszym razie taki sobie. Co posz\u0142o nie tak? <\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":461,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[46,22,9,6,68],"tags":[17,99,100,97,98,96],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/458"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=458"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/458\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":469,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/458\/revisions\/469"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/461"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=458"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=458"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=458"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}