{"id":728,"date":"2021-04-14T19:26:24","date_gmt":"2021-04-14T17:26:24","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=728"},"modified":"2021-04-14T22:04:19","modified_gmt":"2021-04-14T20:04:19","slug":"cyberpunk-2077-komiks-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2021\/04\/14\/cyberpunk-2077-komiks-recenzja\/","title":{"rendered":"\u201eCyberpunk 2077\u201d: pierwsza wizyta w Night City"},"content":{"rendered":"\n

Nigdy nie zagram w \u201eCyberpunk 2077\u201d. To nie bu\u0144czuczne wyznanie ani wyraz antykorporacyjnego buntu – w dziedzinie rozrywki popularnej pe\u0142nymi gar\u015bciami bior\u0119, co daj\u0105 wielkie korporacje – a raczej pr\u00f3ba pogodzenia si\u0119 z rzeczywisto\u015bci\u0105, prze\u0142adowan\u0105 tekstami kultury do tego stopnia, \u017ce z cz\u0119\u015bci z nich trzeba rezygnowa\u0107 (z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 tego, co si\u0119 traci). O grze mo\u017cecie poczyta\u0107 wi\u0119cej w tekstach Olafa Szewczyka<\/a> i Micha\u0142a R. Wi\u015bniewskiego<\/a>. A mi lektura \u201eTrauma Team\u201d pozwoli\u0142a na samym sobie przetestowa\u0107, czy szcz\u0105tkowa (w najlepszym razie) znajomo\u015b\u0107 kontekst\u00f3w, \u015bwiata przedstawionego i zasad, kt\u00f3rymi \u00f3w \u015bwiat si\u0119 rz\u0105dzi, pozwala si\u0119 cieszy\u0107 lektur\u0105, b\u0119d\u0105c\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 wi\u0119kszej popkulturowej franczyzy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

M\u00f3wi\u0105c bardziej obrazowo: sprawdzi\u0142em, jak czuje si\u0119 moja \u017cona, gdy raz na kilka lat wyci\u0105gn\u0119 j\u0105 do kina na jeden z film\u00f3w o Avengersach.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
„Cyberpunk 2077: Trauma Team”, rys. Miguel Valderrama, Dark Horse Comics\/Egmont<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

No wi\u0119c \u201eCyberpunk 2077\u201d jako samodzielna lektura sprawdza si\u0119 ca\u0142kiem nie\u017ale. Nie mam poj\u0119cia (nie sprawdza\u0142em w innych tekstach), ile niespodzianek czeka na czytelnik\u00f3w, kt\u00f3rzy sp\u0119dzili ju\u017c nieco czasu na ulicach Night City. Czy na planszach komiksu zobacz\u0105 znajome twarze, lokalizacje, stroje, bro\u0144? Czy fabu\u0142a \u201eTrauma Team\u201d wpisuje si\u0119 – cho\u0107by epizodycznie – w narracj\u0119 znan\u0105 z gry? Je\u015bli tak, to jest to tylko warto\u015b\u0107 dodana, a nie sens ca\u0142ej opowie\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Trauma Team to \u015bwietnie wytrenowana grupa ratunkowa, po\u0142\u0105czenie oddzia\u0142u komandos\u00f3w i medyk\u00f3w, tyle \u017ce ich zadaniem jest uratowanie (za wszelk\u0105 cen\u0119) klienta, kt\u00f3ry za tak\u0105 us\u0142ug\u0119 p\u0142aci. Nadia, g\u0142\u00f3wna bohaterka albumu, bierze w\u0142a\u015bnie udzia\u0142 w pierwszej po przerwie misji – jej poprzedni oddzia\u0142 (w kt\u00f3rego sk\u0142ad wchodzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c jej kochanek) zgin\u0105\u0142 podczas akcji, ona jako jedyna prze\u017cy\u0142a. N\u0119kana wspomnieniami krwawych wydarze\u0144 musi przewarto\u015bciowa\u0107 swoje priorytety, gdy oka\u017ce si\u0119, \u017ce nowym klientem jej oddzia\u0142u jest ten sam cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zabi\u0142 jej poprzedni\u0105 dru\u017cyn\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Trudno nazwa\u0107 fabu\u0142\u0119 tego komiksu odkrywcz\u0105, ale scenarzysta Cullen Bunn – znany u nas m.in. z serii \u201eHrabstwo Harrow\u201d oraz \u201eSz\u00f3sty rewolwer\u201d – prowadzi akcj\u0119 pewn\u0105 r\u0119k\u0105. Potrafi utrzyma\u0107 napi\u0119cie, cho\u0107 niekoniecznie serwuje przy tym liczne zwroty akcji. Cyberpunkowo\u015b\u0107 – w sensie gatunkowym, a nie w zakresie nawi\u0105za\u0144 do gry – jest zreszt\u0105 w tej historii do\u015b\u0107 umowna. Owszem, s\u0105 odpowiednie dekoracje (roz\u015bwietlone neonami, g\u0119sto zabudowane miasto), cyborgizacja cia\u0142, futurystyczna bro\u0144, rzeczywisto\u015b\u0107 podporz\u0105dkowana korporacyjnemu porz\u0105dkowi, lecz fabu\u0142\u0119 \u201eTrauma Team\u201d r\u00f3wnie \u0142atwo sobie wyobrazi\u0107 w bardziej tradycyjnych dekoracjach. Zdaje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c, \u017ce Bunn po\u017cycza sporo od kina: gdy oddzia\u0142 pr\u00f3buje wydosta\u0107 si\u0119 z wie\u017cowca pe\u0142nego z\u0142oli, przypomina si\u0119 \u015bwietny \u201eRaid\u201d Garetha Evansa, a zw\u0142aszcza (to dzi\u0119ki tym cyberpunkowym dekoracjom) \u201eDredd\u201d Pete\u2019a Travisa. A gdzie\u015b w tle pobrzmiewa r\u00f3wnie\u017c echo \u201eAtaku na posterunek 13\u201d Johna Carpentera. Ale nie b\u0119d\u0119 narzeka\u0142, bo to bardzo dobre wzorce do na\u015bladowania.<\/p>\n\n\n\n

Ca\u0142o\u015bci dope\u0142niaj\u0105 bardzo dobre ilustracje Miguela Valderramy: dynamiczne i \u015bwietnie skadrowane. A od czasu do czasu dostrzegam w nich nawet uk\u0142ony w stron\u0119 \u201eAkiry\u201d – ale mo\u017ce tak dzia\u0142a jedynie moja wyobra\u017ania, wszak manga Katsuhiro Otomo to w dziedzinie cyberpunkowego komiksu wz\u00f3r niedo\u015bcigniony.<\/p>\n\n\n\n

Ameryka\u0144ska premiera kolejnego komiksu ze \u015bwiata \u201eCyberpunk 2077\u201d – \u201eYou Have My Word\u201d – ju\u017c za kilkana\u015bcie dni. Lektura \u201eTrauma Team\u201d przekona\u0142a mnie, \u017ce do Night City warto wr\u00f3ci\u0107. Tym bardziej \u017ce scenariusz pisze Bartosz Sztybor, kt\u00f3ry dla wydawnictwa Dark Horse tworzy r\u00f3wnie\u017c nowe opowie\u015bci o wied\u017aminie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Cyberpunk 2077: Trauma Team<\/strong>, scenariusz: Cullen Bunn, rysunki: Miguel Valderrama, prze\u0142. Zofia Sawicka, Egmont Polska 2021, 4\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Cyberpunk 2077: Trauma Team” to komiks, kt\u00f3ry spodoba si\u0119 nie tylko graczom. Sprawdzi\u0142em na sobie.<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":731,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,22,6,68],"tags":[123,126,125,17,124],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/728"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=728"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/728\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":734,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/728\/revisions\/734"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/731"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=728"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=728"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=728"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}