{"id":862,"date":"2021-10-11T09:29:07","date_gmt":"2021-10-11T07:29:07","guid":{"rendered":"https:\/\/demianczuk.blog.polityka.pl\/?p=862"},"modified":"2021-10-11T14:20:27","modified_gmt":"2021-10-11T12:20:27","slug":"aldobrando-komiks-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/2021\/10\/11\/aldobrando-komiks-recenzja\/","title":{"rendered":"\u201eAldobrando\u201d: mi\u0142o\u015b\u0107 zwyci\u0119\u017cy wszystko"},"content":{"rendered":"\n

\u201eAldobrando\u201d to przyjemna niespodzianka – oparta na gatunkowych schematach fabu\u0142a daje wi\u0119cej, ni\u017c mo\u017cna si\u0119 spodziewa\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\"\"
„Aldobrando”, rys. Luigi Critone \/ Kultura Gniewu<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Troch\u0119 ba\u015b\u0144, troch\u0119 fantasy – cho\u0107 przede wszystkim dlatego, \u017ce dzieje si\u0119 w wyimaginowanej krainie i \u015bredniowiecznych realiach, bo magii ani fantastycznych istot w tej opowie\u015bci nie ma – za\u015b g\u0142\u00f3wnie opowie\u015b\u0107 o nieoczekiwanej mi\u0142o\u015bci i r\u00f3wnie nieoczekiwanej odwadze. Skomponowana wed\u0142ug dobrze rozpoznanych wzorc\u00f3w i schemat\u00f3w mo\u017ce nawet zbyt cz\u0119sto powielanych, a przecie\u017c ujmuj\u0105ca prostot\u0105. I znacznie g\u0142\u0119bsza, ni\u017c si\u0119 mo\u017ce na poz\u00f3r wydawa\u0107 – to wszak nie tylko Campbellowska z ducha opowie\u015b\u0107 o przemianie bohatera, lecz r\u00f3wnie\u017c rzecz o mechanizmach w\u0142adzy, moralnej korupcji i niewinno\u015bci zderzonej z tyrani\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Tytu\u0142owy Aldobrando nie wydaje si\u0119 zrazu postaci\u0105, za kt\u00f3r\u0105 warto trzyma\u0107 kciuki. Niezbyt rozgarni\u0119ty ucze\u0144 czarnoksi\u0119\u017cnika (jego ojciec zostawi\u0142 go jako dziecko pod opiek\u0105 s\u0119dziwego maga) jest dobrodusznym prostaczkiem, kt\u00f3ry niewiele wie o \u015bwiecie, a jeszcze mniej o \u017cyciu. Wypadek przy pracy nad eliksirem sprawia, \u017ce Aldobrando zostaje wys\u0142any na poszukiwanie rzekomo leczniczego wilczego ziela. Ro\u015bliny co prawda nie znajduje, za to podr\u00f3\u017c stanie si\u0119 pocz\u0105tkiem jego przemiany, a przypadkowe spotkania – z domniemanym rycerzem, kr\u00f3lewn\u0105 Biank\u0105 i olbrzymem zwanym Siewc\u0105 \u015amierci – doprowadz\u0105 go do walki przeciwko tyranowi i dworskim spiskom (cho\u0107 jednocze\u015bnie ch\u0142opak trwa\u0107 b\u0119dzie przy poszukiwaniu mitycznego wilczego ziela).<\/p>\n\n\n\n

Za scenariusz \u201eAldobrando\u201d odpowiada Gipi – w\u0142oski rysownik i scenarzysta bardzo w Polsce popularny, odpowiedzialny m.in. za niedawno wydane albumy \u201ePewna historia\u201d oraz \u201eWyj\u0105tkowe chwile ze sztucznymi brawami\u201d (oba ukaza\u0142y si\u0119 nak\u0142adem Timof Comics). Autorem fenomenalnych ilustracji jest natomiast Luigi Critone, kt\u00f3rego prace – je\u015bli si\u0119 nie myl\u0119 – wcze\u015bniej si\u0119 u nas nie ukazywa\u0142y, a kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 po Enrico Marinim rysowanie serii \u201eSkorpion\u201d. Nieprzeci\u0119tnie utalentowani tw\u00f3rcy sprawili, \u017ce ta oparta na gatunkowych kliszach opowie\u015b\u0107 wymyka si\u0119 bana\u0142owi. To opowie\u015b\u0107, w kt\u00f3rej prostaczek mo\u017ce nie staje si\u0119 m\u0119drcem, lecz ma wystarczaj\u0105c\u0105 si\u0142\u0119, by desperacko przeciwstawi\u0107 si\u0119 z\u0142u. Potw\u00f3r okazuje si\u0119 wra\u017cliwcem – lecz wci\u0105\u017c jest got\u00f3w przela\u0107 krew w s\u0142usznej sprawie. Nawet tyran jest nie tyle wcieleniem okrucie\u0144stwa, ile raczej zgnu\u015bnia\u0142ym i zdeprawowanym w\u0142adz\u0105 g\u0142upcem podatnym na manipulacj\u0119. Gipi ka\u017cdej z tych postaci wyci\u0105gni\u0119tych z ba\u015bniowo-historyczno-fantastycznego panteonu nadaje niepowtarzalny charakter, doprawia fabu\u0142\u0119 dyskretnymi literackimi aluzjami (i nie chodzi o dos\u0142owne cytaty, ale o pewne duchowe pokrewie\u0144stwo cho\u0107by z \u201eDon Kichotem\u201d i oczywi\u015bcie ca\u0142\u0105 tradycj\u0105 powie\u015bci \u0142otrzykowskich) i szczypt\u0105 humoru, pozwalaj\u0105cego roz\u0142adowa\u0107 napi\u0119cie.<\/p>\n\n\n\n

Podobnie traktuje swoje ilustracje Critone: chocia\u017c cz\u0119\u015b\u0107 bohater\u00f3w, z samym Aldobrando na czele, ma lekko karykaturalne rysy (cz\u0119sto nie\u017ale maskuj\u0105ce ich prawdziwe cechy charakteru), rysownik nigdy nie ucieka w grotesk\u0119. Z rozmachem konstruuje precyzyjny, realistyczny \u015bwiat – i nawet je\u015bli ogl\u0105damy w gruncie rzeczy jego niewielki wycinek, \u0142atwo uwierzy\u0107 w to, \u017ce gdzie\u015b dalej s\u0105 inne miasta, inne krainy, inni bohaterowie i \u0142otrzy, a by\u0107 mo\u017ce gdzie\u015b ro\u015bnie nawet wilcze ziele. Nie wiem, czy Gipi i Critone planuj\u0105 kolejne tomy swojej opowie\u015bci, ale nie ukrywam, \u017ce z przyjemno\u015bci\u0105 zajrza\u0142bym do tego \u015bwiata ponownie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Aldobrando<\/strong>, scenariusz: Gipi, rysunki: Luigi Critone, prze\u0142. Krzysztof Umi\u0144ski, Kultura Gniewu, 5\/6<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eAldobrando\u201d Gipiego i Luigiego Critone to przyjemna niespodzianka – oparta na gatunkowych schematach fabu\u0142a daje wi\u0119cej, ni\u017c mo\u017cna si\u0119 spodziewa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":865,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24,7,6],"tags":[140,143,142,21,141],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/862"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=862"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/862\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":878,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/862\/revisions\/878"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/865"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=862"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=862"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=862"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}