![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/venom-let-there-be-carnage-movie-review-2021-1024x427.jpeg\")
Komiksowy Venom – czyli upad\u0142y dziennikarz Eddie Brock, \u017cyj\u0105cy w symbiozie z kosmicznym organizmem, dzi\u0119ki kt\u00f3remu mo\u017ce zmieni\u0107 si\u0119 w pot\u0119\u017cne, brutalne monstrum – zaczyna\u0142 jako zagorza\u0142y przeciwnik Spider-Mana. Brock widzia\u0142 w Peterze Parkerze przyczyn\u0119 swojego zawodowego upadku, wi\u0119c poprzysi\u0105g\u0142 mu zemst\u0119. Z Parkerem pocz\u0105tkowo by\u0142 r\u00f3wnie\u017c zespolony \u00f3w kosmiczny symbiot, ale odrzucony przez Spider-Mana, tak\u017ce zacz\u0105\u0142 postrzega\u0107 go jako wroga. Jednocze\u015bnie Venom zawsze kierowa\u0142 si\u0119 swoistym, nieco zwichrowanym kodeksem moralnym – widzia\u0142 w sobie m\u015bciciela, kt\u00f3ry bierze na cel wy\u0142\u0105cznie z\u0142ych, wyst\u0119pnych ludzi (inna sprawa, \u017ce czasami jako z\u0142ych postrzega\u0142 w\u0142a\u015bnie superbohater\u00f3w). Ale czytelnicy go polubili, wi\u0119c do\u015b\u0107 szybko z czarnego charakteru awansowa\u0142 do roli antybohatera (tak jak nie przymierzaj\u0105c Punisher), czasem nawet walcz\u0105c u boku Spider-Mana. Zmienia\u0142 te\u017c nosicieli, staj\u0105c si\u0119 nawet w pewnym momencie superherosem znanym jako Agent Venom (by\u0142 nawet cz\u0142onkiem Stra\u017cnik\u00f3w Galaktyki) – ale to ju\u017c historia, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna \u015bledzi\u0107 na \u0142amach komiks\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Do filmu Venom szcz\u0119\u015bcia jednak nie mia\u0142. Po raz pierwszy na wielkim ekranie pojawi\u0142 si\u0119 w trzeciej cz\u0119\u015bci \u201eSpider-Mana\u201d (2007) Sama Raimiego – Eddiego Brocka gra\u0142 wtedy Topher Grace – ale ani spos\u00f3b, w jaki zosta\u0142a pokazana ta posta\u0107, ani sam film nie spe\u0142ni\u0142y oczekiwa\u0144 fan\u00f3w. Przymiarki do realizacji osobnego filmu o Venomie trwa\u0142y kilka lat, w mi\u0119dzyczasie Disney walczy\u0142 z Sony o przej\u0119cie praw do postaci z uniwersum Spider-Mana (oba studia dziel\u0105 si\u0119 teraz nimi mi\u0119dzy sob\u0105), wreszcie w 2018 r. do kin trafi\u0142 \u201eVenom\u201d w re\u017cyserii Rubena Fleischera. Wiele mo\u017cna o tym filmie powiedzie\u0107, ale nie to, \u017ce by\u0142 udany: to niekoherentny, pozbawiony emocji zlepek schemat\u00f3w kina superbohaterskiego, na dodatek z kompletnie nieprzekonuj\u0105cymi efektami specjalnymi i nieciekawym (mimo roli Riza Ahmeda) antagonist\u0105. Ale ten film mia\u0142 jedn\u0105 zalet\u0119: Toma Hardy\u2019ego, dla kt\u00f3rego rola Brocka mo\u017ce nie by\u0142a specjalnie wymagaj\u0105ca, ale to aktor na tyle charyzmatyczny, by chcia\u0142o si\u0119 go jako Venoma zobaczy\u0107 raz jeszcze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eVenom 2: Carnage\u201d szybko trafi\u0142 wi\u0119c do produkcji, zw\u0142aszcza \u017ce scena po napisach w pierwszej cz\u0119\u015bci ju\u017c anonsowa\u0142a, kim b\u0119dzie kolejny przeciwnik Brocka: Cletus Kasady, psychopatyczny morderca, kt\u00f3ry dzi\u0119ki DNA symbiota staje si\u0119 niepowstrzymanym, krwio\u017cerczym monstrum znanym jako Carnage – czym\u015b w rodzaju Venoma na dopalaczach, tyle \u017ce pot\u0119\u017cniejszego, pozbawionego jakiejkolwiek moralno\u015bci i op\u0119tanego \u017c\u0105dz\u0105 zabijania.<\/p>\n\n\n\n \u201eVenom 2\u201d jest wi\u0119c z grubsza histori\u0105 walki obu istot: Kasady udziela Brockowi wywiadu w wi\u0119zieniu, po czym przejmuje cz\u0119\u015b\u0107 jego symbiota (gryz\u0105c dziennikarza w r\u0119k\u0119!), ucieka zza krat, pr\u00f3buje odzyska\u0107 ukochan\u0105 z m\u0142odo\u015bci, wreszcie walczy z Venomem na \u015bmier\u0107 i \u017cycie. Wiele wi\u0119cej w tej opowie\u015bci nie ma, cho\u0107 przewijaj\u0105 si\u0119 w tle poboczne w\u0105tki – np. Brock na kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 pozbywa si\u0119 symbiota. Za kamer\u0105 stan\u0105\u0142 tym razem Andy Serkis, kt\u00f3ry najwyra\u017aniej postawi\u0142 na akcj\u0119: film trwa niewiele ponad p\u00f3\u0142torej godziny, jest dynamiczny, cho\u0107 jednocze\u015bnie pozbawiony wdzi\u0119ku, ma\u0142o emocjonuj\u0105cy i – jak poprzednia cz\u0119\u015b\u0107 – bardzo mocno bazuj\u0105cy na przeci\u0119tnych efektach specjalnych. Marnuje te\u017c jedn\u0105 z najbardziej wyrazistych postaci: w komiksach Carnage jest co prawda jednowymiarowy, ale to bezlitosny \u017cywio\u0142, wcielenie z\u0142a, kt\u00f3rego pokonanie zmusza do sojuszu nawet zagorza\u0142ych wrog\u00f3w. Jego filmowa inkarnacja nie dostaje nawet szansy, \u017ceby przestraszy\u0107 widz\u00f3w, a przerysowana rola Woody\u2019ego Harrelsona te\u017c nie pomaga.<\/p>\n\n\n\n Nowy \u201eVenom\u201d nie sprawdza si\u0119 wi\u0119c jako superbohaterskie (czy antybohaterskie) kino akcji, chwilami jednak nie\u017ale broni si\u0119 jako lekko pokr\u0119cony buddy movie – humor filmu Serkisa opiera si\u0119 przede wszystkim na konflikcie dw\u00f3ch osobowo\u015bci Venoma, ludzkiej i symbiotycznej. (Re\u017cyser – kt\u00f3ry przecie\u017c we \u201eW\u0142adcy pier\u015bcieni\u201d gra\u0142 Golluma – wie, jak to skutecznie wykorzysta\u0107). Brock pr\u00f3buje sobie u\u0142o\u017cy\u0107 codzienne \u017cycie z kosmit\u0105 mieszkaj\u0105cym wewn\u0105trz jego cia\u0142a, a na dodatek obdarzonym wyj\u0105tkowo silnym charakterem. Ich nieustanne s\u0142owne i fizyczne przepychanki s\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142em chaosu i kilku ca\u0142kiem zabawnych gag\u00f3w, tym bardziej, \u017ce Venom nie jest wariacj\u0105 na temat Jekylla i Hyde\u2019a (t\u0119 funkcj\u0119 w marvelowskim uniwersum odgrywa raczej Hulk). Brock i symbiot stanowi\u0105 raczej uzupe\u0142niaj\u0105ce si\u0119 przeciwie\u0144stwa: z ekranu pada wprost por\u00f3wnanie do Don Kichota i Sanczo Pansy jako postaci, z kt\u00f3rych \u017cadna nie mo\u017ce funkcjonowa\u0107 osobno. Trudno przy tym unikn\u0105\u0107 wra\u017cenia, \u017ce ten duet lepiej sprawdzi\u0142by si\u0119 w jakim\u015b miniserialu, graj\u0105cym jednocze\u015bnie konwencj\u0105 kina komiksowego i sitcomu.<\/p>\n\n\n\n Trzeci \u201eVenom\u201d wydaje si\u0119 jednak nieunikniony – zw\u0142aszcza \u017ce scena po napisach sugeruje nie tylko ci\u0105g dalszy, lecz r\u00f3wnie\u017c wpisanie granej przez Hardy\u2019ego postaci w znacznie szerszy komiksowy kontekst. Nie b\u0119d\u0119 spojlowa\u0142 i zdradza\u0142 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, je\u015bli kto\u015b jest ciekawy, mo\u017ce rzuci\u0107 okiem cho\u0107by na analiz\u0119 z \u201eHollywood Reportera\u201d<\/a>. Oby oznacza\u0142o to r\u00f3wnie\u017c scenariusz pozwalaj\u0105cy wreszcie zobaczy\u0107 w Venomie ten potencja\u0142, kt\u00f3ry uczyni\u0142 z niego ulubie\u0144ca czytelnik\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Venom 2: Carnage<\/strong> (Venom: Let There Be Carnage), re\u017cyseria: Andy Serkis, obsada: Tom Hardy, Woody Harrelson, Michelle Williams, Stephen Graham, Naomi Harris, dystrybucja: UIP, czas: 97 min<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 \u201eVenoma\u201d by\u0142a – mimo ciekawej roli Toma Hardy\u2019ego – delikatnie m\u00f3wi\u0105c nieudana. Sequel jest nieznacznie lepszy, ale to wci\u0105\u017c niewystarczaj\u0105ca rekomendacja i niewykorzystana szansa. <\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":884,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[75,9,23],"tags":[148,146,147],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/880"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=880"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/880\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":887,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/880\/revisions\/887"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media\/884"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=880"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=880"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/demianczuk\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=880"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/venom-2-1024x512.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/venom-2-plakat-240x300.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n