{"id":1035,"date":"2022-11-15T15:36:03","date_gmt":"2022-11-15T14:36:03","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=1035"},"modified":"2022-11-15T23:39:23","modified_gmt":"2022-11-15T22:39:23","slug":"sie-gra-sie-ma-zapytajcie-okiego-olsona-a-zwlaszcza-slonia-i-pezeta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/11\/15\/sie-gra-sie-ma-zapytajcie-okiego-olsona-a-zwlaszcza-slonia-i-pezeta\/","title":{"rendered":"Sie gra, sie ma. Zapytajcie Okiego, Olsona, a zw\u0142aszcza  S\u0142onia i Pezeta"},"content":{"rendered":"\n<p>Przenikanie si\u0119 \u015bwiata gier i rapu to nic nowego. Jeszcze w latach 90. mo\u017cna by\u0142o zagra\u0107 w kosza jako zesp\u00f3\u0142 <strong>Public Enemy<\/strong> albo bi\u0107 si\u0119 <strong>Q-Tipem<\/strong>, liderem grupy A<strong> Tribe Called Quest.<\/strong> Hiphopowcy gry inspiruj\u0105, reklamuj\u0105, wsp\u00f3\u0142tworz\u0105, ilustruj\u0105 muzyk\u0105 &#8211; to naturalne po\u0142\u0105czenie. Mo\u017cna by\u0142o tylko mie\u0107 wra\u017cenie, \u017ce w Polsce da\u0142o si\u0119 zrobi\u0107 w tej kwestii wi\u0119cej. I w\u0142a\u015bnie si\u0119 robi.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Cieszyli\u015bmy si\u0119, gdy nasz producent <strong>Marek &#8222;Maro&#8221; Walaszek<\/strong> <a href=\"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/2022\/04\/10\/gdy-rap-mrocznej-przyszlosci-zaczyna-byc-przepowiednia\/\">znalaz\u0142 si\u0119 z trzema utworami na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej Cyberpunka 2077<\/a> i cieszymy si\u0119 dalej, bo w zwi\u0105zku z serialem i coraz skuteczniejszym \u0142ataniem dziurawej gry ta prze\u017cywa druga m\u0142odo\u015b\u0107. Ale to zwyci\u0119stwo nie by\u0142o pe\u0142ne, bo gra polska, wsp\u00f3\u0142pracownicy Maro zagraniczni. Pozostawa\u0142 niedosyt. Z tym wi\u0119ksz\u0105 frajd\u0105 dokonuje si\u0119 odkrycia, \u017ce w mi\u0119dzynarodowym wydaniu <strong>Need For Speed Unbound<\/strong>, 25. ods\u0142onie cenionej serii Electronic Arts,  umieszczono dwa w pe\u0142ni rodzime utwory.<\/p>\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/playlist\/5IMCUGJ9U4yEt6EGffRu3R?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"380\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n\n<p>To nie jest zestaw przypadkowy i byle jaki. Na blisko czterogodzinn\u0105 list\u0119 trafi\u0142 np. <strong>Black Thought<\/strong> z <strong>A$AP Rockym<\/strong> i <strong>Run The Jewels<\/strong>, rzecz ze \u015bwietnego, <a href=\"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/2022\/09\/06\/czarna-mysl-i-biala-psychodelia-recenzja\/\">opisywanego na Raptusie, tegorocznego &#8222;Cheat Codes&#8221;<\/a>. S\u0105 tu alternatywni <strong>Clipping<\/strong>., ha\u0142a\u015bliwe trio z kultowego, zupe\u0142nie nierapowego wydawnictwa Sub Pop, kt\u00f3re 20 listopada zagra w warszawskiej Hydrozagadce. Jest <strong>Pa Salieu<\/strong>, kt\u00f3rego wydane niezale\u017cne na Wyspach  &#8222;Send Them To Coventry&#8221; by\u0142o zdaniem wielu najciekawsz\u0105 rapow\u0105 pozycj\u0105 2020 r. Mamy reprezentacj\u0119 ukrai\u0144sk\u0105 &#8211; basowe <strong>Grebz<\/strong>, eksperymentuj\u0105c\u0105 z elektronik\u0105 <strong>Alin\u0119 Pash<\/strong> i <strong>alyon\u0119 alyon\u0119<\/strong> ze zwyci\u0119zcami Eurowizji z <strong>Kalush<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n<p>Polak\u00f3w reprezentuje <strong>Oki<\/strong> z <strong>Gedzem<\/strong> i <strong>Magier\u0105<\/strong> oraz <strong>Oliver Olson<\/strong> z <strong>Gibbsem<\/strong>. Szalone &#8222;Siri&#8221; pierwszej tr\u00f3jki jest najmocniejszym punktem mixtape&#8217;u &#8222;77747mixtape&#8221; z 2020 r., fuzj\u0105 wyczynowego rapowania, specyficznego za\u015bpiewu i ci\u0119\u017ckiej od basu trapowej produkcji. Olsona wychowa\u0142 \u015al\u0105sk, na powierzchni\u0119 wydoby\u0142 <strong>Paluch<\/strong> i jego Biuro Ochrony Rapu, a electrohouse&#8217;owe &#8222;T\u0142oki&#8221; wcale nie by\u0142y w\u015br\u00f3d najpopularniejszych kawa\u0142k\u00f3w z drugiej w dyskografii p\u0142yty &#8222;Limbo&#8221; (2021). Teraz ma si\u0119 to szans\u0119 odmieni\u0107.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube-nocookie.com\/embed\/dLg8Fh8yQyQ?controls=0\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p>To jednak nie koniec dobrych informacji. Teraz czekaj\u0105 te lepsze, bo zwi\u0105zanie z now\u0105 muzyk\u0105. Mo\u017cna jak <strong>O.S.T.R.<\/strong> z <strong>\u017bywio\u0142akiem<\/strong> reklamowa\u0107 cudz\u0105 gr\u0119 &#8211; tak by\u0142o w 2018 r., kiedy raper wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Wargaming przy okazji sieciowego, wieloosobowego &#8222;World of Tanks&#8221;. Ale mo\u017cna te\u017c swoj\u0105, co <strong>S\u0142o\u0144 <\/strong>uczyni\u0142 dwa lata temu przy okazji &#8222;M.E.A.T. RPG&#8221;, a teraz w\u0142a\u015bnie powt\u00f3rzy\u0142 z racji zapowiedzianej &#8222;M.E.A.T. II Absolute Zero&#8221;, pikselowej strzelaniny (a wi\u0119c zmiana gatunku!), wsp\u00f3\u0142pracy s\u0142oniowej Brain Dead Familii i Trippin Bears, na kt\u00f3r\u0105 <a href=\"https:\/\/wspieram.to\/meatfps\">w\u0142a\u015bnie gromadzone s\u0105<\/a> crowdfundingowe fundusze. <\/p>\n\n\n\n<p>B\u0119dzie mo\u017cna gra\u0107 na PC, b\u0119dzie mo\u017cna na konsolach, ale ja przecie\u017c nie o tym, wracamy do muzyki (zw\u0142aszcza \u017ce krytycy <a href=\"https:\/\/gamerweb.pl\/prawie-recenzja-m-e-a-t-rpg-czyli-wczesny-dostep-wydany-jako-pelny-produkt\/#:~:text=tl%3Bdr%20M.E.A.T.,po%20prostu%20pos\u0142ucha\u0107%20g\u0142osu%20odbiorc\u00f3w.\">potrafili poprzedniej gry nie oszcz\u0119dza\u0107<\/a>). Przy okazji pierwszego tytu\u0142u raper z <strong>Chrisem Carsonem<\/strong> przygotowali porcj\u0119 tekstowo-muzycznego, elektronicznego okrucie\u0144stwa. Tym razem jest nawet okrutniej &#8211; &#8222;Zero absolutne&#8221; wali basem, rytmicznie i g\u0142ucho t\u0142ucze b\u0119bnami, k\u0142uje w ucho bezczelno\u015bci\u0105. Raper jest <em>atomowym grzybem nad j&#8230;m Bullerbyn<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/gL0yQD1IcWA\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p>Mobilizacj\u0119 zarz\u0105dzono nie tylko w Poznaniu, ale i w Warszawie. &#8211; <em>&#8222;<a href=\"https:\/\/rapgame.pl\">Rap Game&#8221; to gra<\/a>, kt\u00f3ra bynajmniej nie jest \u017cadnym rap battle. To fajna gierka na telefon, troch\u0119 \u201ebijatyka\u201d, troch\u0119 przygod\u00f3wka z na wp\u00f3\u0142 otwartym \u015bwiatem. Mega mnie cieszy i jara to, \u017ce spr\u00f3bowali\u015bmy z ch\u0142opakami zrobi\u0107 co\u015b ca\u0142kowicie innego ni\u017c dotychczas, a jednak bardzo sp\u00f3jnego z moj\u0105 osobowo\u015bci\u0105 i charakterem. Mam nadziej\u0119, \u017ce sporo ludzi b\u0119dzie w ni\u0105 gra\u0142o i b\u0119dzie mia\u0142o taki sam albo nawet wi\u0119kszy fun ni\u017c ja<\/em> &#8211; tak <strong>Pezet<\/strong> rekomenduje produkt, kt\u00f3rego jest pono\u0107 pomys\u0142odawc\u0105.<\/p>\n\n\n\n<p>Szansa pozbierania magnetofonowych winyli i pobiegania po Ursynowie,  na kt\u00f3rym gra si\u0119 zaczyna, to jedno. Dla s\u0142uchaczy wa\u017cniejsze b\u0119dzie to, \u017ce &#8222;Rap Game&#8221; to numer lepszy w\u0142a\u015bciwie od wszystkiego, co s\u0142yszeli\u015bmy na niedawnej &#8222;Muzyce komercyjnej&#8221;. Pezet jest pewny siebie i drapie\u017cny, przyspiesza brawurowo, por\u00f3wnuje celnie, w zalany basem, cykaj\u0105cy trap Auera g\u0142os wlewa si\u0119 tak dobrze, jak sekwencje skreczy DJ-a Pandy. To nie jest niemrawa pr\u00f3ba wpisania si\u0119 w gusta m\u0142odszego odbiorcy, to dobrze wykonane zlecenie.<\/p>\n\n\n\n<p>I takich b\u0119dzie wi\u0119cej. Czasy, kiedy kompaktowemu wydaniu &#8222;Teenagenta&#8221;, naszej gry przygodowej na PC, towarzyszy\u0142 w 1996 r. potworny, amatorski rap zespo\u0142u <strong>DaBong<\/strong>, a polska muzyka miejsca trafia\u0142a do gier wy\u0142\u0105cznie na polski rynek (&#8222;Tony Hawk Pro Skater 2004&#8221;), nie wr\u00f3c\u0105. I nie b\u0119dziemy za nimi t\u0119skni\u0107.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/620jmQzJevo\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przenikanie si\u0119 \u015bwiata gier i rapu to nic nowego. Jeszcze w latach 90. mo\u017cna by\u0142o zagra\u0107 w kosza jako zesp\u00f3\u0142 Public Enemy albo bi\u0107 si\u0119 Q-Tipem, liderem grupy A Tribe Called Quest. Hiphopowcy gry inspiruj\u0105, reklamuj\u0105, wsp\u00f3\u0142tworz\u0105, ilustruj\u0105 muzyk\u0105 &#8211; to naturalne po\u0142\u0105czenie. Mo\u017cna by\u0142o tylko mie\u0107 wra\u017cenie, \u017ce w Polsce da\u0142o si\u0119 zrobi\u0107 w [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1037,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,22,43],"tags":[614,722,193,558,610,723,720,719,196,379,200,198,135,322,426,380,721,235,615,277],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1035"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1035"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1035\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1041,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1035\/revisions\/1041"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1037"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1035"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1035"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1035"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}