{"id":1338,"date":"2023-02-09T02:46:46","date_gmt":"2023-02-09T01:46:46","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=1338"},"modified":"2023-02-09T23:31:19","modified_gmt":"2023-02-09T22:31:19","slug":"billboard-vibe-i-50-postaci-na-50-lat-hip-hopu-komentarz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2023\/02\/09\/billboard-vibe-i-50-postaci-na-50-lat-hip-hopu-komentarz\/","title":{"rendered":"„Billboard”, Vibe i 50 postaci na 50 lat hip-hopu (komentarz)"},"content":{"rendered":"\n

Publikacje oparte na listach najlepszych tw\u00f3rc\u00f3w i tw\u00f3rczy\u0144 mog\u0142y spowszednie\u0107. Internet bole\u015bnie uderzy\u0142 w recenzj\u0119, reporta\u017c czy esej, ale zestawienia maj\u0105 si\u0119 \u015bwietnie. Nobilitowani ch\u0119tnie udost\u0119pni\u0105, fani pomini\u0119tych wy\u017cyj\u0105 si\u0119 w komentarzach, biznes zatem si\u0119 kr\u0119ci. Kto narzeka, \u017ce rankingoza to jedna z chor\u00f3b dziennikarstwa, a mo\u017ce i poniek\u0105d jego substytut, ten ma pewno troch\u0119 racji. Z tym \u017ce pracy, kt\u00f3r\u0105 wykona\u0142 „Billboard<\/strong>” i Vibe<\/strong>, nie spos\u00f3b zignorowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Dlaczego? Legitymizowany blisko 130-letni\u0105 (!) tradycj\u0105 tytu\u0142 \u0142\u0105czy si\u0142y z blisko sto lat m\u0142odszym, powo\u0142anym do \u017cycia przez Quincy’ego Jonesa<\/strong> magazynem wyspecjalizowanym w muzyce miejskiej. Robi\u0105 to na 50-lecie hip-hopu. I to w ciekawym momencie! Kolejna nagroda Grammy dla Kendricka Lamara<\/strong>, znakomita dyspozycja Nasa<\/strong> i bardzo dobra Snoop Dogga<\/strong>, woda na m\u0142yn odwiecznej dyskusji o raperze wszech czas\u00f3w (GOAT), idzie w parze ze zm\u0119czeniem rynkowych superbohater\u00f3w – Kanyego Westa<\/strong> i Drake’a<\/strong>. Nigdy te\u017c ch\u0119tniej nie rekompensowano lat dyskryminacji z powodu p\u0142ci, orientacji czy rasy, za\u015b opinie nie wydawa\u0142y si\u0119 a\u017c tak spolaryzowane. Tak zwane ciekawe czasy.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Rick Ross zaczyna\u0142 karier\u0119 jako stra\u017cnik wi\u0119zienny. Od dawna musi ju\u017c pilnowa\u0107 tylko miejsc na listach „Billboardu”. Ta wszech czas\u00f3w od niego si\u0119 akurat zaczyna.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Przyznaj\u0119, ze z\u0142o\u015bliw\u0105 satysfakcj\u0105 otwiera\u0142em publikacj\u0119, \u017ceby przekona\u0107 si\u0119, jak wybieraj\u0105cy wyk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na pr\u00f3bie syntezy pi\u0119ciu dekad r\u00f3\u017cnych gatunk\u00f3w z wielu pobudek wrzucanych do jednego rapowego wora. Og\u0142oszono kryteria: wymierne osi\u0105gni\u0119cia, prze\u0142o\u017cenie na ewolucj\u0119 rapu, d\u0142ugowieczno\u015b\u0107, teksty i flow. Sprytnie zaw\u0119\u017cono wybory do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej (\u017cegnaj, Slick Ricku<\/strong>) i do emceeingu rapowego (adios, nawijacze reggaetonowi, dancehallowi itd., co mo\u017ce uzasadnia\u0107 nieobecno\u015b\u0107 chocia\u017cby Young Thuga<\/strong>). I mam wra\u017cenie, \u017ce uzyskano najlepsz\u0105 list\u0119, jak\u0105 da\u0142o si\u0119 stworzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Kr\u00f3luj\u0105 lata 90., ale chyba nie ma dyskusji, \u017ce by\u0142y dla rapu esencj\u0105, tym, czym lata 70. dla reggae i punka. Przy tym a\u017c 15 wybor\u00f3w odsy\u0142a wcze\u015bniej do cz\u0119sto traktowanych pob\u0142a\u017cliwie „ejtis\u00f3w”. Kurtis Blow<\/strong>, Run<\/strong> (z Run-DMC<\/strong>), Melle Mel<\/strong>, LL Cool J <\/strong>i Ice-T<\/strong> to solidny fundament i nic dziwnego, \u017ce wysoko na nim budowano. Rz\u0105dzi wschodnie wybrze\u017ce, niemniej dziewi\u0119\u0107 pozycji dosta\u0142o po\u0142udnie, honorowane od Scarface’a<\/strong> (Geto Boys<\/strong>) i Buna B<\/strong> (UGK<\/strong>) po czarodzieja autotune’a Future’a<\/strong>. Ameryka\u0144skie rankingi bywaj\u0105 wyrachowane, a tu prosz\u0119, mamy kilka mrugni\u0119\u0107 do alternatywnego odbiorcy w postaci Mos Defa\/Yasiina Beya<\/strong>, Commona<\/strong> czy Black Thoughta<\/strong> (The Roots<\/strong>).<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Pan Ladies Love Cool James jest w hiphopowej grze od samego pocz\u0105tku. Na swoje miejsce w zestawieniu pracowa\u0142 przez cztery dekady.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Szanuj\u0119 te\u017c „Billboard” i Vibe za niepodleganie nastrojom. Nie ma tu usilnego budowania pomnik\u00f3w zmar\u0142ym – np. Big L-owi <\/strong>czy Pop Smoke’owi<\/strong>, kt\u00f3rym za \u017cycia uda\u0142o si\u0119 wyda\u0107 po jednym studyjnym albumie. Nie ma parytetu i s\u0142usznie, bo to, \u017ce hip-hop by\u0142 niestety seksistowski, nie by\u0142 za to r\u00f3wno\u015bciowy, nie jest powodem, by manipulowa\u0107 jego histori\u0105. Sze\u015b\u0107 pa\u0144 – od weteranki MC Lyte<\/strong> po zamykaj\u0105c\u0105 pierwsz\u0105 dziesi\u0105tk\u0119 z\u0142odziejk\u0119 utwor\u00f3w, przecieraj\u0105c\u0105 szlaki nowemu pokoleniu raperek Nicki Minaj<\/strong> – wystarczaj\u0105co pokazuje rozpi\u0119to\u015b\u0107 estetyczn\u0105 muzyki. Na szcz\u0119\u015bcie nikt nie zdoby\u0142 si\u0119 na pr\u00f3b\u0119 „kancelowania” prze\u017cywaj\u0105cego psychiczne katusze Westa czy obarczonego litani\u0105 zarzut\u00f3w DMX<\/strong>-a. Swoj\u0105 drog\u0105, ciekawe, czy gdyby Travis Scott<\/strong> wyda\u0142 „Astroworld” w 2022 r., a Quavo <\/strong>i sp\u00f3\u0142ka uderzyli w zesz\u0142ym roku „Culture”, uda\u0142oby si\u0119 obroni\u0107 przed nimi ranking. Mam nadziej\u0119, \u017ce tak, cho\u0107 to gdybanie. Nie dowiemy si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Dowiadujemy si\u0119 za to, \u017ce nikt jak Jay-Z<\/strong>. No tak, na debiucie by\u0142 jak najzdolniejszy ucze\u0144 Notoriousa B.I.G<\/strong>., na ostatniej p\u0142ycie jest niczym najlepszy zaanga\u017cowany raper. W mi\u0119dzyczasie nagra\u0142 czarny album lepszy ni\u017c Metallica<\/strong>. I „Blueprint”, dodany w 2019 r. do zbior\u00f3w znacz\u0105cych kulturowo dzie\u0142 National Recording Registry jako pierwszy rap w XXI w. Zosta\u0142 wydawc\u0105 swojego najwi\u0119kszego rywala (patrz\u0105cy na niego z trzeciego miejsca Nas) i czo\u0142owego muzycznego trendsettera (Kanye). Do o\u0142tarza doprowadzi\u0142 Beyonc\u00e9<\/strong>, zdobywczyni\u0119 najwi\u0119kszej liczby nagr\u00f3d Grammy w historii. On sam te\u017c ma ich sporo, a\u017c 24. I 14 swoich album\u00f3w wepchn\u0105\u0142 na sam szczyt listy „Billboard 200”. Kendrick mo\u017ce by\u0107 raperem jeszcze lepszym, jednak nie pot\u0119\u017cniejszym i nijak nie dor\u00f3wnuj\u0105cym sta\u017cem. Zrozumia\u0142e pierwsze miejsce.<\/p>\n\n\n\n

Gdzie zatem jest dziegie\u0107 w tym miodnym zestawieniu? Najbardziej boli mnie 40. miejsce Doktora Dre<\/strong>. Ranking producent\u00f3w? Wtedy to oczywisty wyb\u00f3r (o ile by\u0142by pod DJ-em Quikiem<\/strong>, hehe). Ale to jest ranking raper\u00f3w. Kalifornijczyk ma trzy p\u0142yty b\u0119d\u0105ce de facto<\/em> dzie\u0142ami zbiorowymi. Wiadomo, \u017ce pisano mu teksty. Uzasadnienie selekcji brzmi jak t\u0142umaczenie si\u0119, otwiera je zreszt\u0105 zdanie o tym, \u017ce sam zainteresowany by si\u0119 za tradycyjnego Mistrza Ceremonii nie uzna\u0142. \u015awietnie, w takim razie dlaczego zajmuje miejsce Kool Keithowi<\/strong>, Tylerowi, the Creatorowi<\/strong> albo Denzelowi Curry’emu<\/strong>? To naprawd\u0119 drobna irytacja, zw\u0142aszcza gdy przypomina mi si\u0119 analogiczna lista jednej z polskich redakcji<\/a>, na kt\u00f3rej zabrak\u0142o Snoopa i Ludacrisa<\/strong>, by\u0142 za to Cam’Ron<\/strong> i Necro<\/strong>. C\u00f3\u017c, profesjonalizm wymaga tego, by nie wszystko uzasadnia\u0107 gustem.<\/p>\n\n\n\n

Pe\u0142na lista 50 Greatest Rappers of All Time (publikacja do przeczytania TUTAJ<\/strong><\/a>):<\/p>\n\n\n\n

50. Rick Ross
49. Run of Run-DMC
48. Melle Mel
47. MC Lyte
46. Jadakiss
45. Ice-T
44. Queen Latifah
43. Bun B
42. Redman
41. E-40
40. Dr. Dre
39. Ludacris
38. Gucci Mane
37. Common
36. Yasiin Bey\/Mos Def
35. Future
34. Chuck D of Public Enemy
33. Busta Rhymes
32. T.I.
31. Lil Kim
30. Lauryn Hill
29. Pusha T
28. Black Thought
27. Q-Tip
26. Big Pun
25. Method Man
24. KRS-One
23. Kurtis Blow
22. Ghostface Killah
21. DMX
20. Big Daddy Kane
19. Missy Elliott
18. Ice Cube
17. 50 Cent
16. Scarface
15. J. Cole
14. LL Cool J
13. Rakim
12. Andr\u00e9 3000
11. Kanye West
10. Nicki Minaj
9. Snoop Dogg
8. Drake
7. Lil Wayne
6. The Notorious B.I.G.
5. Eminem
4. 2Pac
3. Nas
2. Kendrick Lamar
1. Jay-Z <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Publikacje oparte na listach najlepszych tw\u00f3rc\u00f3w i tw\u00f3rczy\u0144 mog\u0142y spowszednie\u0107. Internet bole\u015bnie uderzy\u0142 w recenzj\u0119, reporta\u017c czy esej, ale zestawienia maj\u0105 si\u0119 \u015bwietnie. Nobilitowani ch\u0119tnie udost\u0119pni\u0105, fani pomini\u0119tych wy\u017cyj\u0105 si\u0119 w komentarzach, biznes zatem si\u0119 kr\u0119ci. Kto narzeka, \u017ce rankingoza to jedna z chor\u00f3b dziennikarstwa, a mo\u017ce i poniek\u0105d jego substytut, ten ma pewno troch\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1346,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,148,22],"tags":[894,610,902,904,907,828,100,757,900,908,101,409,896,899,905,898,903,89,906,897,901,830,895],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1338"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1338"}],"version-history":[{"count":18,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1338\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1374,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1338\/revisions\/1374"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1346"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1338"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1338"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1338"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}