S\u0142o\u0144 wyszed\u0142 w kr\u00f3tkich spodenkach i skaka\u0142 na scenie od pierwszych rym\u00f3w. Gwiazdy wieczoru bez w\u0105tpienia zamierza\u0142y si\u0119 spoci\u0107. Wszystkie p…ne rogi w g\u00f3r\u0119!<\/em> – za\u017c\u0105da\u0142 raper i audytorium karnie podnios\u0142o dwa palce, ha\u0142asuj\u0105c przy tym co nie miara. Przy bezlitosnym „Samogonie” dokrzykiwa\u0142a wersy utwor\u00f3w, po utworze uformowa\u0142a mosh pit, kr\u0105g, w kt\u00f3rym mo\u017cna si\u0119 wy\u017cy\u0107 i troch\u0119 o siebie poobija\u0107. Stworzony ludzki wir okaza\u0142 si\u0119 naprawd\u0119 niezwyk\u0142ym widokiem.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c przy „Oczy na mnie” chemia na linii Paluch-S\u0142o\u0144 by\u0142a dla wszystkich ewidentna. Panowie bardzo dobrze podbijali swoje wersy. Ch\u0119tnie apelowali o pozdrowienia dla siebie nawzajem i swoich ekip. Troch\u0119 zamieszania personalnego by\u0142o – Profesor Smok<\/strong> wspiera\u0142 S\u0142onin\u0119 (i nawet zagra\u0142 solowy numer), Julas<\/strong> sta\u0142 obok did\u017ceja Soiny, Wielkopolan wspar\u0142a reprezentacja Diil Gangu<\/strong> z Bilonem<\/strong> na czele. W ko\u0144cu to wszystko na jego dzielnicy!<\/p>\n\n\n\n Po trzech numerach razem raperzy zanurkowali w sw\u00f3j repertuar. S\u0142o\u0144 zagra\u0142 „Czerwony rum” i „Yeah bwoy”, Paluch wjecha\u0142 jak szef z rozp\u0119dzonym w\u015bciekle, latynoskim „Ka\u017cdym blokiem” i orientalnym „Na ch\u0142odno”. Gdy wr\u00f3cili do grania rzeczy z „Po\u015br\u00f3d hien”, energia nie by\u0142a ju\u017c a\u017c taka. Trudno oczekiwa\u0107, \u017ceby entuzjastycznie reagowa\u0107 na wersy o rzezi klasy \u015bredniej z „Bez Filtra”, ale „M\u00f3j teren” m\u00f3g\u0142by – i powinien – zadzia\u0142a\u0107 mocniej. Palcowi nale\u017cy si\u0119 szacunek za to, \u017ce nie skaleczy\u0142 na \u017cywo melodii w refrenie „Rosenthala”. Profeska.<\/p>\n\n\n\n Temperatura wzros\u0142a wraz ze s\u0142oniowym „Suko”, „Keep it sick” (tu zarz\u0105dzono w\u015br\u00f3d publiki „siekierk\u0119” do bitu i oddano cze\u015b\u0107 did\u017cejowi), a tak\u017ce odkopanym jeszcze z debiutu „Ssij go”. – Porz\u0105dne dziewczyny, czy jeste\u015bcie tu? To poka\u017ccie cycki!<\/em> – \u017cartowa\u0142, jak sam m\u00f3wi\u0142, prostacko w c…j<\/em>, mistrz ceremonii. To by\u0142o zabawne, bo dziewczyny na oko grzeczne i sympatyczne absolutnie przewa\u017ca\u0142y, ale twardo rapowa\u0142y pod nosem wojtkowe bezece\u0144stwa. Panowie w ociekaj\u0105cych krwi\u0105 bluzach i koszulkach kulturalnie m\u00f3wili „przepraszam” i „dzi\u0119kuje”, kiedy przeciskali si\u0119 z piwem. I dobrze! Wiecz\u00f3r wygra\u0142 go\u015b\u0107, kt\u00f3ry puszcza\u0142 ba\u0144ki w \u015brodku m\u0142yna, gdy tw\u00f3rcy na scenie ryczeli „wpadli\u015bmy pozabija\u0107”.<\/p>\n\n\n\n Kiedy Paluch zrewan\u017cowa\u0142 si\u0119 kumplowi „Ostatnim krzykiem osiedla” i szybko rapowanym do wt\u00f3ru stroboskopu „Moim ko\u015bcio\u0142em”, by\u0142o czu\u0107, \u017ce wyst\u0119p wchodzi w decyduj\u0105c\u0105 faz\u0119. Kolejne wej\u015bcie z materia\u0142em wsp\u00f3lnym zdecydowanie siad\u0142o. „Od do” zabrzmia\u0142o baaaardzo hiphopowo, lepiej ni\u017c na kr\u0105\u017cku. „Zima” po\u0142\u0105czy\u0142a zebranych w niech\u0119ci do partii rz\u0105dz\u0105cej. By\u0142o po czym odpoczywa\u0107 przy granym do wt\u00f3ru zapalniczek i telefon\u00f3w s\u0142oniowym „Szczerze”.<\/p>\n\n\n\n Tu odejd\u0119 ju\u017c od formu\u0142y kawa\u0142ek po kawa\u0142ku, bo nie ma to wi\u0119kszego sensu (a ja poszed\u0142em pod scen\u0119 i wi\u0119cej macha\u0142em \u0142bem oraz r\u0119kami, zdzieraj\u0105c przy tym gard\u0142o, mniej notowa\u0142em). Grunt, \u017ce paluchowe „Cardio” nie by\u0142o wykonane bezb\u0142\u0119dnie (dzia\u0142o akurat si\u0119 na scenie tyle, \u017ce trudno by\u0142o o koncentracj\u0119), ale \u015bpiewa\u0142a je z pasj\u0105 ca\u0142a sala. Jego „Bez strachu”, poprzedzone dawk\u0105 pesymistycznej akurat konferansjerki, mia\u0142o co\u015b wzruszaj\u0105cego i autentycznie krzepi\u0105cego. We wsp\u00f3lnym „Balansie” \u0141ukasz si\u0119 wy\u0142o\u017cy\u0142, co spotka\u0142o si\u0119 ze zrozumieniem i s\u0142usznie, numer ma p\u00f3\u0142 dekady, impreza jest bezplaybackowa (co niestety na „rapach” nie jest ju\u017c norm\u0105), playlista bardzo rozbudowana.<\/p>\n\n\n\n Swobodnie czuj\u0105cy si\u0119 na scenie Paluch po wykonanym przez kompana „Z\u0142oniu” przyzna\u0142, \u017ce to ulubiony kawa\u0142ek jego syna. Wcze\u015bniej \u015bmia\u0142 si\u0119, opowiadaj\u0105c, i\u017c t\u0142umaczy\u0142 latoro\u015bli, \u017ce wujek jest dziwny, on wi\u0119kszo\u015bci tych rzeczy, o kt\u00f3rych \u015bpiewa, nie robi\u0142<\/em>. Panowie wyci\u0105gn\u0119li z t\u0142umu… dziewi\u0119ciolatk\u0119, zrobili sobie z ni\u0105 zdj\u0119cie. Oczywi\u015bcie mo\u017cna pyta\u0107, czy branie dzieci na takie koncerty jest zasadne, ale dziewczynka d\u0142ugo tego nie zapomni, by\u0142a wyra\u017anie poruszona.<\/p>\n\n\n\n „Szaman” zameldowa\u0142 si\u0119 jak na singiel dekady przysta\u0142o. S\u0142o\u0144 uk\u0142oni\u0142 si\u0119 publice po „Sicario” i by\u0142o za co. Wie\u0144cz\u0105ca wiksa (z elementami drum’n’bassu i gitar) to dla mnie ciut za du\u017co, zw\u0142aszcza jak na koncert z udzia\u0142em przedstawicieli Biura Ochrony Rapu, ale ludzie tego chcieli, potrzebowali i nawet malkontent nie zaprzeczy, \u017ce by\u0142a to swoista kropka nad „i”. Jeszcze „Samogon” na bis i do domu po trzech godzinach zabawy. Osoby niezadowolone? Nie wyobra\u017cam sobie. Powt\u00f3rka? Wskazana.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Paluch i S\u0142o\u0144 to bez dw\u00f3ch zda\u0144 spotkanie w czo\u0142\u00f3wce polskiej rapowej ekstraklasy. Wczorajszy koncert w Stodole wcale nie musia\u0142 by\u0107 jednak frekwencyjnym hitem. \u015arodek tygodnia, polski zesp\u00f3\u0142 pi\u0142karski w europejskich pucharach (co wiosn\u0105 nie jest cz\u0119ste), rozpuszczona sto\u0142eczna publika i fakt – odnotowany przez samych artyst\u00f3w – \u017ce w swoich karierach bywali ju\u017c popularniejsi. […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1566,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,455],"tags":[986,1002,1003,277],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1564"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1564"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1564\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1570,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1564\/revisions\/1570"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1564"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1564"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1564"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/1681456051888-1024x461.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2023\/04\/1681455888356-1024x461.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n