{"id":1599,"date":"2023-05-08T17:22:59","date_gmt":"2023-05-08T15:22:59","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=1599"},"modified":"2023-05-08T21:09:44","modified_gmt":"2023-05-08T19:09:44","slug":"powrot-do-the-returners","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2023\/05\/08\/powrot-do-the-returners\/","title":{"rendered":"Powr\u00f3t do The Returners"},"content":{"rendered":"\n<p>Najbardziej udan\u0105 z dzisiejszych premier rapowych wydaje si\u0119 \u201eSpacer DJa\u201d <strong>Dw\u00f3ch S\u0142aw\u00f3w<\/strong>, <strong>Persa<\/strong> i <strong>Grubego Mielzkiego<\/strong>. To te\u017c kolejny istotny numer, na kt\u00f3rego li\u015bcie p\u0142ac znajdziemy <strong>The Returners<\/strong>, duet producencko-did\u017cejski.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>W ostatnich miesi\u0105cach <strong>Chwia\u0142<\/strong> i <strong>Little<\/strong> mieli okazj\u0119 wykaza\u0107 si\u0119 przy okazji gwiazdorskiego Clubu2020 (w obsadzie m.in. <strong>Taco Hemingway, PRO8L3M, OIO <\/strong>i <strong>Young Leosia<\/strong>), mixtape\u2019u <strong>Kukona<\/strong>, p\u0142yty <strong>Palucha <\/strong>ze <strong>S\u0142oniem<\/strong>, albumu <strong>W\u0142odiego<\/strong>. S\u0142ycha\u0107 ich w singlach <strong>donGURALesko<\/strong> i <strong>Ha\u0142astry<\/strong>. Kto rapu nie \u015bledzi, ten m\u00f3g\u0142by pomy\u015ble\u0107, \u017ce to jakie\u015b nowe gor\u0105ce ksywki przebojem podbijaj\u0105ce g\u0142\u00f3wny nurt. Nic bardziej mylnego.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/dP2jvZZw3JM\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p>Dw\u00f3ch ch\u0142opak\u00f3w z p\u00f3\u0142nocy \u2013 Little produkowa\u0142, Chwia\u0142 ogarnia\u0142 gramofony \u2013 zaczyna\u0142o kilkana\u015bcie lat temu. Paradoksalnie od wsp\u00f3\u0142prac zagranicznych, bo polski rap nie by\u0142 dla nich do\u015b\u0107 hiphopowy. Z hermetycznego undergroundu wspieranego przez <strong>Asfalt Records<\/strong> i go\u015bci, kt\u00f3rzy znajomo\u015bci\u0105 tematu i entuzjazmem nadrabiali muzyczne braki, wyro\u015bli wszechstronni tw\u00f3rcy, zaplecze muzyczne wytw\u00f3rni <strong>2020<\/strong>. Cho\u0107 \u017cadna z rapowych estetyk nie jest im obca i serwuj\u0105 (mi\u0119dzy innymi!) muzyk\u0119 gotow\u0105 robi\u0107 miliony na YouTube\u2019a, nie pal\u0105 most\u00f3w \u2013 mamy bardzo du\u017c\u0105 szans\u0119 us\u0142ysze\u0107 ich prac\u0119 u tych, z kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142pracowali.<\/p>\n\n\n\n<p>Wybieraj\u0105c dziesi\u0119\u0107 returnersowych kawa\u0142k\u00f3w, stara\u0142em si\u0119 pokaza\u0107 muzyk\u0119 mo\u017cliwie r\u00f3\u017cn\u0105 i z r\u00f3\u017cnych lat, ale nie chcia\u0142bym k\u0142ama\u0107, \u017ce to dycha jakkolwiek reprezentatywna. Koncentrowa\u0142em si\u0119 na utworach w pe\u0142ni polskich, a bazowym kryterium by\u0142 gust w\u0142asny, zapewne nieraz wypaczony sentymentem. Dzia\u0142a\u0142em bardzo spontanicznie, cho\u0107 mam nadziej\u0119, \u017ce playlista pod tekstem sprawi troch\u0119 rado\u015bci nie tylko tym, kt\u00f3rzy s\u0142uchali wtedy na bie\u017c\u0105co.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"1024\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS-1024x1024.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-1600\" srcset=\"\/flint\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS-1024x1024.jpg 1024w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS-150x150.jpg 150w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS-300x300.jpg 300w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS-768x768.jpg 768w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2023\/05\/THERETURNERS.jpg 1313w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Eldo \u2013 \u201eJam\u201d (2010)<\/h2>\n\n\n\n<p>Eldo zapisa\u0142 si\u0119 w pami\u0119ci jako raper liryczny, ten, kt\u00f3ry na nastrojowych bitach przedstawi sw\u00f3j system warto\u015bci, mo\u017ce nieco g\u00f3rnolotnie powie o tym, co go boli. Od pierwszej solowej p\u0142yty jest te\u017c w Leszku mistrz ceremonii, hiphopowiec ze sportowym, rywalizacyjnym podej\u015bciem do gatunku. Ale dopiero lata p\u00f3\u017aniej, przy okazji singlowego \u201eJamu\u201d, mia\u0142em poczucie, \u017ce zosta\u0142 wyeksponowany w pe\u0142ni. Nawijk\u0119 dynamizuj\u0105 tu Returnersi \u2013 pr\u00f3bki wokalne wchodz\u0105 sobie w parad\u0119, skrecz jest napastliwy, b\u0119bny niemal chaotyczne. Czu\u0107 winyl nie tylko zakurzony, ale i zdarty, czarn\u0105 muzyk\u0119 z polskim, m\u0142odzie\u0144czym charakterem.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Diox \u2013 \u201eTo jest\nDiox\u201d (2011)<\/h2>\n\n\n\n<p>To by\u0142by kolejny niepotrzebny hiphopowy numer, w kt\u00f3rym raper za cz\u0119sto wymienia w\u0142asn\u0105 ksywk\u0119, machaj\u0105c \u0142apami pod mostem i na dachu bloku (dzieciaku). Na szcz\u0119\u015bcie s\u0142uchacze nie s\u0105 rzuceni na mielizn\u0119 wers\u00f3w pokroju <em>Cze\u015b\u0107, jestem tu dziesi\u0105ty rok, mam tre\u015b\u0107<\/em> bez szalupy. Utworu s\u0142ucha si\u0119 dobrze, bo <em>Chwia\u0142 ma winylow\u0105 p\u0142yt\u0119<\/em>, a Little da\u0142 bit i <em>pal\u0105 si\u0119 podeszwy w nike\u2019ach<\/em>. To jeden z tych podk\u0142ad\u00f3w, o kt\u00f3rych m\u00f3wi si\u0119, \u017ce s\u0105 niezatrzymywalne, po kilku sekundach nazywaj\u0105c je \u201ebangerem\u201d. Mocne b\u0119bny zbite z samplem po\u017cyczonych od <strong>Jacka Mayborna<\/strong> d\u0119ciak\u00f3w pompuj\u0105 mn\u00f3stwo adrenaliny.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">donGURALesko x Ma\u0142pa\n\u2013 \u201eIkar\u201d (2015)<\/h2>\n\n\n\n<p>\u201eWprost stworzony dla wyst\u0119puj\u0105cego go\u015bcinnie Ma\u0142py \u2013 ciekawe, czy tylko ja czuj\u0119 w nim posmak debiutu Pezeta i Noona?\u201d &#8211; pyta\u0142em kiedy\u015b w jednym z tekst\u00f3w. C\u00f3\u017c, na pewno jest to muzyka klasyczna, na pewno wraz z wej\u015bciem toru\u0144skiego rapera przypominaj\u0105 si\u0119 wszystkie emocje towarzysz\u0105ce jego prze\u0142omowemu dla undergroundu debiutowi z 2009 r. Zwracam te\u017c jednak uwag\u0119 na dramaturgi\u0119, to, jak podk\u0142ad jest hamowany, w jaki spos\u00f3b wraca; na refren, bo poza tym DGE jest po nim jeszcze drugi, rymowany cutami przez Chwia\u0142a. I na o\u017cywczy kontrast mi\u0119dzy gradem odniesie\u0144 Gurala a prostot\u0105 kompozycji.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/2YHPhCaFqMU\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">The Returners x Sarius \u2013 \u201eOstatni raz\u201d (2016)<\/h2>\n\n\n\n<p>Nie b\u0119dziesz gra\u0107 w pierwszej lidze producent\u00f3w rapowych w Polsce, o ile nie umiesz dobrze rozegra\u0107 patosu. Rap \u017cywi si\u0119 nim od lat 90., odk\u0105d pokocha\u0142 grobowe fortepiany i skrzypce, a nad Wis\u0142\u0105 mamy go od stuleci wpisanego w DNA. \u201eOstatni raz\u201d to jaka\u015b dworska, operowa fantasmagoria podana w tempie 80 uderze\u0144 b\u0119bna na minut\u0119. To r\u00f3wnie\u017c beczka prochu, kt\u00f3r\u0105 Sarius detonuje z pierwszym rymem rzuconym na werbel. Kawa\u0142ek podchodzi z \u201eNowej starej szko\u0142y\u201d, wydanego nak\u0142adem Prosto producenckiego longplaya Returners\u00f3w. Jakim cudem nie by\u0142 singlem?<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">W\u0142odi x Ero \u2013 \u201eIBNM\u201d (2017)<\/h2>\n\n\n\n<p>Tu stopa nie robi \u201ebum\u201d, uderza kr\u00f3tko i g\u0142ucho. Hi-haty id\u0105 seriami. I to by\u0142 bardzo dobry pomys\u0142, \u017ceby dw\u00f3ch warszawskich hiphopowych konserwatyst\u00f3w (z otwart\u0105 g\u0142ow\u0105, niemniej jednak) zameldowa\u0142o si\u0119 na tym podk\u0142adzie. Ma to, czego W\u0142odi zawsze w bitach szuka \u2013 d\u017awi\u0119kowy odpowiednik tetrahydrokannabinolu. Jest te\u017c oszcz\u0119dny, zredukowany, co wskazuje na ewolucj\u0119, bo m\u0142odsi Returnersi, podobnie jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 rapowych producent\u00f3w, pope\u0142niali grzech nadmiaru. Tu wszystko jest na swoim miejscu i gra ze sob\u0105. Klasyk w momencie wydania.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Kosi x Ero \u2013\n\u201eMiejska komunikacja\u201d (2019)<\/h2>\n\n\n\n<p>Na p\u0142ycie <strong>Jetlagz<\/strong>, wsp\u00f3lnej inicjatywy Kosiego i \u0141ajzola, Returnersi przekonali mnie, \u017ce mogliby si\u0119 pokusi\u0107 o p\u0142yt\u0119 ambientow\u0105. \u201eBlack Book\u201d Kosiego i Ero to dalsze dzia\u0142anie wed\u0142ug motta \u201emniej znaczy wi\u0119cej\u201d. Monotonny pisk wybrzmiewa prawie jak dron, wszystko budowane jest na basie i b\u0119bnach, prezentuje si\u0119 surowo, by nie powiedzie\u0107: obskurnie. I bardzo dobrze, w ko\u0144cu m\u00f3wimy o kr\u0105\u017cku, kt\u00f3ry koncentruje si\u0119 na tych niedo\u015bwietlonych cz\u0119\u015bciach miasta, jakie po zmroku pokrywa si\u0119 farb\u0105. Jak najdalej od popu.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/3Au1DTgHsm4\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Oki x Otsochodzi \u2013\n\u201eNowy czek\u201d (2020)<\/h2>\n\n\n\n<p>W czasach gdy Tytus z Asfalt Records prowadzi\u0142 jeszcze audycj\u0119 w radiu, taki hip-hop nazywano by akwarystycznym. Od razu wje\u017cd\u017ca syntestezja \u2013 bit leje si\u0119 jak mi\u00f3d, pachnie traw\u0105, grzeje niczym sierpniowe s\u0142o\u0144ce. Czego\u015b takiego mo\u017cna by si\u0119 spodziewa\u0107 na jakiej\u015b wakacyjnej kompilacji sygnowanej przez Himalaya Collective. Do czego\u015b takiego m\u00f3g\u0142by si\u0119 dogra\u0107 Bryndal, Prykson Fisk albo Sensi. Tymczasem wje\u017cd\u017ca platynowe towarzystwo \u2013 Oki oraz Otsochodzi. I p\u0142yn\u0105 pi\u0119knie, zw\u0142aszcza gdy tekstu nie s\u0142ucha si\u0119 zbyt uwa\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">W.E.N.A x Opa\u0142 x\nFonTam x Onar \u2013 \u201eSzklane domy\u201d (2021)<\/h2>\n\n\n\n<p>\u201eTen bit to poezja, ka\u017cdy polecia\u0142 na nim jak b\u00f3g\u201d \u2013 czytam w komentarzu na YouTube. Gdyby nie wyeksponowana linia melodyczna (przypomina mi si\u0119 teleturniej \u201eSzansa na sukces\u201d) i b\u0119bny na sterydach, mo\u017cna by m\u00f3wi\u0107, \u017ce to produkcja \u201ejak kiedy\u015b\u201d, ze szko\u0142y warszawskiej, nawet skrecz Chwia\u0142a przypomina prime time did\u017ceja Deszczu Strugi. Sto\u0142eczna reprezentacja odnajduje si\u0119 na podk\u0142adzie \u015bwietnie \u2013 Wena brzmi jak na \u201eDalekich zbli\u017ceniach\u201d, Onar jak w czasach, gdy dogrywa\u0142 si\u0119 szybkiemu Szmalowi, cho\u0107 i \u015bl\u0105ski sznyt Opa\u0142a znakomicie si\u0119 sprawdza. Czu\u0107, \u017ce The Returners nie cierpi\u0105 na zaniki pami\u0119ci czy to\u017csamo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Dwa S\u0142awy x Pers x\n\u0141ona \u2013 \u201eWst\u0119pnie nie\u201d (2022)<\/h2>\n\n\n\n<p>We\u017a tylko nie zabij tego groove\u2019u, pozw\u00f3l mu p\u0142yn\u0105\u0107, wyczuj, zapomnij o tym, ile bli\u017cej masz do Berlina ni\u017c do Filadelfii \u2013 to jest moja modlitwa niewierz\u0105cego, kt\u00f3r\u0105 cz\u0119sto wznosz\u0119, s\u0142ysz\u0105c dobrze zapowiadaj\u0105cy si\u0119 numer produkowany przez rodzimych producent\u00f3w rapu. \u201eWst\u0119pnie nie\u201d to Returnersi w wydaniu ameryka\u0144skim. Podk\u0142ad nigdzie si\u0119 nie spieszy, b\u0119bny brzmi\u0105 masywnie, ale nie ostro, kr\u0105g\u0142o\u015b\u0107 muzyki imponuje. I wszyscy zaproszeni za mikrofon umiej\u0105 si\u0119 tym cieszy\u0107, umiej\u0105 to celebrowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/phAEZ598JfE\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Ha\u0142astra \u2013 \u201eHeinz\u201d (2023)<\/h2>\n\n\n\n<p>Mocne, cho\u0107 przyduszone, przygaszone b\u0119bny. Kwa\u015bne lo-fi z odrealniaj\u0105cymi ca\u0142o\u015b\u0107 dzwoneczkami na dalszym planie. \u017badnego wychodzenia przed szereg, \u017cadnych popis\u00f3w, nawet Chwia\u0142, kt\u00f3ry lubi sobie gramofonami poopowiada\u0107, trzyma si\u0119 nazwy zespo\u0142u (Ha\u0142astra!) w repetytywnym refrenie. Ot, szlachetna monotonia przywr\u00f3cona do \u0142ask jak szerokie spodnie, rap zm\u0119czonej, przebod\u017acowanej g\u0142owy i Returnersi, kt\u00f3rym bli\u017cej tu do <strong>1988<\/strong> ni\u017c do \u015bcigania si\u0119 z m\u0142odym producentami paczkowanego trapu i drillu.<\/p>\n\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/playlist\/2opkOrT3HOfL9BsBsNjwqQ?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Najbardziej udan\u0105 z dzisiejszych premier rapowych wydaje si\u0119 \u201eSpacer DJa\u201d Dw\u00f3ch S\u0142aw\u00f3w, Persa i Grubego Mielzkiego. To te\u017c kolejny istotny numer, na kt\u00f3rego li\u015bcie p\u0142ac znajdziemy The Returners, duet producencko-did\u017cejski.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1600,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,22],"tags":[712,232,8,126,1020,691,919,62,248,426,1021,381,330,692,474,130,957,140,7],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1599"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1599"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1599\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1604,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1599\/revisions\/1604"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1600"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}